Pag-ibig, Kasinungalingan, at Vasectomy

Walong buwan na akong buntis, at akala ko nasa amin na ni Derek, ang asawa ko, ang lahat. Isang perpektong tahanan sa isang subdivision sa Alabang, isang mapagmahal na pagsasama, at ang aming pinakahihintay na anak na lalaki.

Pero habang nililigpit ko ang kanyang opisina, nakita ko ang kanyang vasectomy certificate. Isang taon na ang nakalipas, bago pa man kami magsimulang sumubok na magka-anak.

Litong-lito at natataranta, nagmamadali akong pumunta sa opisina niya, pero tawanang malakas ang narinig ko mula sa likod ng pinto. Si Derek at ang best friend niyang si Edison.

"Hindi ako makapaniwala na hanggang ngayon, hindi pa rin niya nahahalata," tawa ni Edison. "Kung makalakad siya na ang laki-laki ng tiyan, parang santa sa kabanalan."

Ang boses ng asawa ko, ang boses na bumubulong ng pagmamahal sa akin gabi-gabi, ay puno ngayon ng matinding pang-aalipusta. "Pasensya, kaibigan. Habang lumalaki ang tiyan niya, mas masakit ang pagbagsak niya. At mas malaki ang makukuha kong pera."

Sinabi niyang ang buong pagsasama namin ay isang malupit na laro para wasakin ako, lahat para sa kanyang pinakamamahal na kapatid na ampon, si Else.

May pustahan pa sila kung sino ang tunay na ama.

"So, tuloy pa rin ang pustahan?" tanong ni Edison. "Ang pera ko, sa akin pa rin nakapusta."

Ang anak ko ay tropeo lang sa kanilang nakakadiring paligsahan. Gumuho ang mundo ko. Ang pag-ibig na naramdaman ko, ang pamilyang binuo ko-lahat ay isang malaking kasinungalingan.

Sa sandaling iyon, isang malamig at malinaw na desisyon ang nabuo sa mga guho ng puso ko.

Kinuha ko ang cellphone ko, at sa nakakagulat na katatagan ng boses, tumawag ako sa isang pribadong klinika.

"Hello," sabi ko. "Kailangan kong mag-schedule ng appointment. Para sa termination."

Kabanata 1

Ang bigat ng tiyan ko ay isang palagian at kaaya-ayang paalala. Walong buwan. Ilang linggo na lang at mahahawakan ko na ang anak ko. Hinaplos ko ang bilog kong tiyan, may ngiti sa aking mga labi. Nasa amin na ni Derek ang lahat. Isang magandang bahay sa Ayala Alabang Village, isang buhay na kinaiinggitan ng marami, at malapit nang maging isang pamilya.

Inaayos ko ang home office ni Derek, isang ugali ng mga buntis na hindi ko mapigilan. Sa likod ng drawer ng kanyang mesa, sa ilalim ng mga lumang tax return, may nasagi ang mga daliri ko na isang makapal at nakatuping papel. Mukhang opisyal.

Dahil sa kuryosidad, kinuha ko ito.

Isa itong medical certificate. Isang vasectomy certificate.

Napigil ang hininga ko. Binasa ko ang pangalan: Derek Santos. Tapos tiningnan ko ang petsa. Isang taon na ang nakalipas, anim na buwan bago pa man kami magsimulang sumubok na magka-anak.

Nagsimulang umikot ang paligid. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang papel. Walang katuturan. Walong buwan akong buntis. Siguradong pagkakamali ito, isang biro, o isang hindi pagkakaunawaan.

Malamig ang papel sa kamay ko, kabaligtaran ng init ng buhay sa loob ko. Buntis ako. Naramdaman ko pa siyang sumipa kaninang umaga. Kasinungalingan ang papel na ito. Imposible.

Isang alon ng pagduduwal at matinding kaba ang bumalot sa akin. Kumakabog ang puso ko sa dibdib, isang mabilis at masakit na ritmo. Hindi ito maaaring maging totoo. Ang perpektong buhay ko, ang mapagmahal kong asawa, ang aming anak... lahat ba ito ay isang kasinungalingan?

Kailangan ko siyang makita. Kailangan kong marinig ang paliwanag niya.

Kinuha ko ang susi ng kotse, blangko ang isip ko sa pagkalito at takot. Kailangan kong makarating sa opisina niya. Ngayon na.

Hindi ko na matandaan ang biyahe. Hindi ko napansin ang traffic o ang mga liko. Ang tanging nakikita ko ay ang petsa sa certificate, nang-uuyam sa akin, nag-iiwan ng butas sa aking alaala.

Pabaya akong pumarada sa visitor's lot ng Santos Holdings sa Makati at nagmamadaling pumasok, nahihirapan dahil sa laki ng tiyan ko. Sinubukan akong pigilan ng receptionist, pero nilagpasan ko siya, diretso sa corner office ni Derek.

Habang papalapit ako, nakarinig ako ng tawanan. Malakas, maingay na tawanan mula sa likod ng kanyang saradong pinto.

Dahan-dahan akong lumakad, ang kamay ko'y malapit sa doorknob. Idinikit ko ang tainga ko sa malamig na kahoy, isang desisyon na pagsisisihan at pasasalamatan ko habambuhay.

"Hindi ako makapaniwala na hanggang ngayon, hindi pa rin niya nahahalata," sabi ng boses na kilala kong si Edison, ang best friend ni Derek, sa pagitan ng mga tawa. "Kung makalakad siya na ang laki-laki ng tiyan, parang santa sa kabanalan."

Nagtawanan ulit ang mga lalaki. Isang malupit at mapanuksong tunog na nagpatindig ng balahibo ko. Pakiramdam ko, ako ang pinagtatawanan nila.

Tapos narinig ko ang boses ng asawa ko, ang boses na bumubulong ng pagmamahal sa akin gabi-gabi. "Pasensya, kaibigan. Habang lumalaki ang tiyan niya, mas masakit ang pagbagsak niya. At mas malaki ang makukuha kong pera."

Nanlamig ang dugo ko. Pera? Anong pinagsasabi niya?

"Lahat 'to para kay Else, alam mo naman," patuloy ni Derek, ang boses niya'y may kakaibang posesibong pagmamahal. "Kailangang pagbayaran ng putang si Aleida ang ginawa niya, ang pagpapatapon sa kapatid ko na parang basura."

Si Else. Ang kapatid niyang ampon. Sabi nila, kailangan niyang mag-aral sa ibang bansa para sa isang special program, na isang magandang oportunidad iyon. Sinoportahan ko pa siya, hinikayat. Akala ko nakakatulong ako.

"Sa sobrang tanga niya sa pag-ibig, maniniwala siya sa kahit anong sabihin ko," pang-iinsulto ni Derek. Ang tunog ng boses niya, na puno ng paghamak, ay parang isang malakas na suntok. "Siguro iniisip niyang milagro ang batang 'to, isang patunay ng dakila naming pag-ibig."

Humagalpak ng tawa ang ibang mga lalaki.

"So, tuloy pa rin ang pustahan?" tanong ni Edison. "Sino ang tunay na ama? Ang pera ko, sa akin pa rin nakapusta."

"O sa akin," sabat ng isa pang boses.

Isang pustahan. Pinagpupustahan nila kung sino ang ama ng anak ko. Ang anak ko.

Gumuho ang mundo ko. Ang pag-ibig na naramdaman ko, ang pamilyang binuo ko, ang lalaking pinag-alayan ko ng puso-lahat ay isang malaking kasinungalingan. Isang malupit at detalyadong laro na dinisenyo para ipahiya at wasakin ako.

Biglang sumipa nang malakas ang sanggol sa sinapupunan ko, na para bang nararamdaman niya ang aking pagdurusa.

Tumulo ang mga luha sa aking mukha, mainit at tahimik. Ang pag-ibig na naramdaman ko kanina lang ay naging isang malamig at matigas na bagay sa aking dibdib. Isang kasinungalingan. Lahat ng ito.

Sa sandaling iyon, habang nakatayo sa labas ng opisina ng aking asawa, isang desisyon ang nabuo sa mga guho ng puso ko. Isang malamig, malinaw, at tiyak na desisyon.

Ang sanggol na ito, ang simbolo ng kanilang masamang laro, ay hindi isisilang.

Tumalikod ako sa pinto, ang mga kilos ko'y naninigas at parang robot. Kinuha ko ang cellphone ko, nanginginig ang mga daliri ko sa screen.

Nahanap ko ang numero ng isang pribadong klinika.

"Hello," sabi ko, sa nakakagulat na katatagan ng boses. "Kailangan kong mag-schedule ng appointment. Para sa termination."