Forgotten Misery

amang mahal na iba diba? Kasi kung meron, san

mahalin. Nakakaawa ka Aubrie, kailangan mo pa laging magmakaawa para mahalin ka. Matagal na kaming ganito pero kahit kailan ay hi

never asked the password of your phon

m you. Sapat na sa akin yung kasab

g babae, kahit pa sobrang sweet niyo. I kn

nagpatigil sa mga panunumbat ko sa

in ay iyong mahalin, tanggapin at kilalanin mo ako." Pagpapatuloy ko sa aking sinasabi habang umiiyak. Pinipilit ko'ng lakasan ang aking loob at ipagpatuloy ang mga gusto ko'ng sabihin, baka kasi ito na ang huli. "Hanz, akala ko kaya ko. Sabi ko sa sarili ko, 'Aub

a kasi, matagal na naman niyang sinasabi na hindi niya ako kahit kailan mamahalin. "Masyado akong naniwala na hindi mo ako kayang lokohin. Akala ko puwede pa, na kay

niya kanina nang sumigaw siya. "Let me explain this. Walang

g kanyang mga kaibigan. Sasabihin niya lang ay, 'hindi ko na sila maalala'. Naiisip ko na biruan lamang nila iyon kaya hindi ko siniseryoso. "Ruth pala ang pangalan niya. Magan

is Brie. Paano yung k

ung iyon lamang ang problema. Pagod

isa sa naging ticket para mas maging credible siyang tagapagmana. Dali-dali na ako'ng lumabas at sumakay sa taxi. Narinig ko pang tinawag niya ako pero mas pinili ko

dahil sa sakit kaya si Daddy na ang nag alaga sa akin mag isa for 10 years. I am now 19 years old, too young to be married. Sabi sa akin ni Agatha ay always welcome ako sa rest house nil

isigaw si Manong na tumalon raw kami sa bintana. Hindi ko siya naintindihan agad, naramdaman ko na lamang na tumabingi ang bus at dire-diretso palusong. May mga sumasa

laan sa akin ng Diyos, mal