Ang Mahal na Asawa: Hindi Mo Siya Kayang Talunin

ang itinakda anim na taon na ang nakalipas. Kung hindi iyon umubra, kailangan niyang gumamit ng ibang mga pamama

g niya ang isang masayang tunog. Sinubukan niyang buksan ang mabigat na

statwa, na natigilan. Siya ay handa. Maraming mga kasangkapan sa kanyang backpack, isa sa mga ito ay maar

akumbaba at humingi ng permiso kay James para makarating dito. Ginawa na sana niya ito. Ang lahat ng kanyang ginawa-ang pakik

ng pagninilay, alam niya na kung ano

at kumuha ng flashlight mula dito. Hinubad niya ang kan

nagmasid si Maria sa paligid. Sa unang tingin, parang walang nagbag

sinabit niya sa dingding, kuha no

abot ni Maria ang isang sulok at hinawakan ito. Ngayon ay kumakapit ang

k ng sala, sa malamig na sahig. Dati ma

e si Arthur doon. Narinig niya ang kanyang

ang kinuyom ang flashlight sa kanyang kamay, habang bumibilis ang kanyan

nyang kaibig-ibig na ngiti. Ang boses ni Arthur na tinataw

"Arthur... Bumalik na si Mommy." Nakita niyang iniunat n

obrang nam

mukha ng bata, pero nagla

lamang. Nawala na naman ang boses ni Arthur. Na

ng kanyang mga kamay, habang dumadaloy ang luha sa kan

ni Maria ang kanyang sarili at umakyat

atungo sa pintuan ng pinakaloob na silid. Ito ang pangunahing silid-tulugan, ang mismong silid n

kamay sa pingga ng pintuan a

maluwag na silid-tuluga

ang kuna ng sanggol sa tabi ng kama at ang larawan ng kanilang

g karamihan ng kanyang oras kasama si Arthur. Amoy na amoy pa niya

ngunahing kwarto. Ang silid na iyon ay para sana ka

aliliit na kartun na hayop. Ngunit ang mga litrato ay inalis na, at inilipat dito ang kuna ni Arthur. Maing

ng kanyang yumaong anak. Nag-uumapaw ang luha sa kanyang mga mata.

si Mommy. Sobra

awakan ang litrato ng kanyang anak at umiyak. Siy

ay natakot. Naalala niya ang isang kaibigan na nagkwento sa kanya na may namatay rito anim na

ng niya. Pinag-ipon niya ang kanyang tapang at naglakad ng ilang hakbang patungo sa tarangk

narinig. Palayo na sana siya nang marinig m

od at muntik na siyang maihi sa pantalon. Hindi siya nagkaroon ng lakas ng loob na

Nakatuon ang kanyang mga mata sa monitor, ngunit wala siyang nakita sa susunod na dalawang oras. Lalo pang natakot ang gu

sa Fairview Villa sa kanilang mga orihinal na puwesto

g kanilang dikit at nahulog sa lupa hindi nagtagal mat

i sa lantad na lugar? Kahit na hindi ito isang mahalagang posisyon at mababa ang suweldo, hindi niya iyon alintan

sa Fairview Villa nang hindi napapans

-araw-araw na gamit ngayong beses na ito. Sa kabutihang palad, tag-init pa noon, kaya hindi niya kailang

lang segundo ay umingay ang lock, pinapasok ang misteryosong bisita. Ang bago niyang itim na sapatos na balat ay kumiki

atayo sa ibaba ng ilang minuto, nakalulong sa pag-iisip. Sa wakas,

ay malinis at puting-puti, parang bago. Lum

ng kakaibang pakiramdam. Isang pakiramdam ng may mali. Huminto siya sa may

la niyang isinara ang pintuan mismo noong siya ay umalis. Walang sinuman ang na

ia. Halos nakatulog na siya, ngunit alam niya na mayroong hindi tama. N

o ang pupunta rito nang g

hulaan kung sino iyon. Dali-dali siyang bumangon mula sa kama at nagtago sa likod

sa mga guwardiya. Ang sikat ng araw ang magsisilbing kanyang alarm clock. Tahimik siya gaya ng isang daga, ale

k. Ang matalas na mga mata niya ay tumingin sa buong silid. Wala si

. "Pabango?

kabok sa malaking kama. Sa ilalim ng sinag ng buwan mula sa bintana, na

a ilalim ng sinag ng buwan. Si James pala iyon. 'Nasaan siya?' Hinawakan niya an

oon. Naririnig siya kahit sa malambot na karpet. Ibig sabi

dilim. Napansin niyang sarado pa ang bintana, at kakaunti lamang a

lang ang lugar na puwedeng pagtataguan. Huminto siya sa pag-usad. Tiyak kung nasaan ang tao, hindi siya nagma

makinig upang malaman kung naroroon pa siya, ngunit ang naririnig lang niya ay ang t