Billionaires

Zekeriyaköy'deki malikanemizde kutlanan bayramlar, her zaman kartpostallardan fırlamış mükemmel bir sahne gibi görünürdü.

Beş yaşındaki oğlum Can, kocam Arda'nın hamilelik ışıltısıyla parlayan görümcesi Ceyda'nın uzattığı kurabiyeye masumca uzandı.

Sonra, dehşet verici bir şekilde, Can nefes almakta zorlanmaya başladı, küçük yüzü korkunç bir maviye döndü.

Fıstığa karşı ölümcül bir alerjisi vardı ve Ceyda'nın "Aman Tanrım, hiç bilmiyordum!" diye haykırırken takındığı sahte şok ifadesi kan dondurucuydu.

Güçlü teknoloji devi kocam Arda, öfkeli bakışlarını anında bana çevirdi.

"Zeynep, nasıl bu kadar umursamaz olabilirsin? Onun alerjisi olduğunu biliyorsun!" diye kükredi, tüm zengin misafirlerimizin duyacağı şekilde.

Hastanede, Can hayatı için savaşırken, Arda dışarıda gözyaşları içindeki Ceyda'yı teselli ediyordu.

Bana küçümseyerek baktı, "Aslı daha iyi bir anne olurdu," diye tısladı ve ardından Ceyda'nın yüksek riskli hamileliği için beni istilacı bir kök hücre bağışına katlanmaya zorladı.

Sersem ve ağrılar içinde uyandığımda, doktorun bir daha hamile kalmamın pek mümkün olmadığını doğruladığını duydum. Hemen ardından Arda'nın tüyler ürpertici cevabı geldi: "İyi. Daha fazla çocuğu hak etmiyor."

"İyi." Bu kelime, damarlarımdaki son umut kırıntısını da yok edip yerine buz gibi bir öfke alevi yaktı.

Ben bu altın kaplama kafeste, oğluma kasten zarar veren insanlar için bedenimi feda etmeye zorlanan, kullanılıp atılacak bir piyon muydum sadece?

Bu adaletsizlik, her türlü fiziksel yaradan daha çok yakıyordu canımı.

Benim kırıldığımı, sürünerek geri döneceğimi sandılar.

Yanılıyorlardı.

Alyansım bir bağdan çok bir damga gibi hissettiriyordu. Yüzüğü çıkarıp boşanma evraklarıyla birlikte Arda'ya uzattım.

Titizlikle planladığım kaçışım yeni başlamıştı ve dünya, kırılmış bir kadın kendini daha güçlü ve acımasız bir şekilde yeniden inşa ettiğinde neler olacağını görmek üzereydi.

Bölüm 1

Kuzu tandır kokusu normalde beni mutlu ederdi ama bugün değil, bu bayram yemeğinde değil.

Arda'nın ailesi Zekeriyaköy'deki malikanemizi doldurmuştu, kahkahaları çok gürültülü, gülümsemeleri çok parlaktı.

Henüz beş yaşındaki oğlum Can, Ceyda'nın uzattığı tatlı tepsisinden bir kurabiye almak için uzandı.

Kocam Arda'nın görümcesi Ceyda, hamile ve ışıl ışıl bir halde Can'a tatlı bir şekilde gülümsedi.

"Sadece bir tane, tatlım," diye mırıldandı.

Dakikalar sonra Can nefes almakta zorlanıyordu, küçük yüzü korkunç bir maviye dönmüştü.

Fıstık. Fıstığa karşı ölümcül bir alerjisi vardı.

Ceyda sahte bir şokla bağırdı, "Aman Tanrım, hiç bilmiyordum! Pastacı bir hata yapmış olmalı!"

Arda, Can'ın yanına koştu, sonra bana döndü, yüzü öfkeden bir maskeye dönüşmüştü.

"Zeynep, nasıl bu kadar dikkatsiz olabilirsin? Onun alerjisi olduğunu biliyorsun!"

Sesi, aniden sessizleşen yemek odasında yankılandı.

Herkes bana bakıyordu. Yargılarını, soğuk ve keskin bir şekilde hissettim.

Hastanede doktorlar hummalı bir şekilde Can'la ilgileniyorlardı. Ben donmuş bir halde duruyordum, kalbim bir buz kütlesi gibiydi.