Uzun Oyunu Oynadı

İstanbul'un sosyete hayatındaki yerim, kocam Can'ın bitmek bilmeyen ihanetlerine ve duygusal zulmüne katlanarak inşa ettiğim dikkatle örülmüş bir yalandan ibaretti.

Kızımız Lale ve prestijli Kozanoğlu soyadı için bu evliliği sürdürüyordum.

Ama Can, genç asistanı Ceyda'yı utanmazca hayatımıza soktuğunda her şey paramparça oldu.

Ceyda benim parfümümü sıkıyor, el kremimi kullanıyor ve çocuğumun aklını çelmeye çalışıyordu. Can ise beni herkesin içinde küçük düşürüyor, her zaman onu seçiyordu.

Asıl ihanet, Ceyda'nın sadece metresi olmadığını öğrendiğimde geldi: O, rahmetli babamın kızı, benim üvey kardeşimmiş. Kendi gündemini ilerletmek için babamın anısını kirletiyordu.

Can'ın sıradan zalimlikleri şiddete dönüştü, beni daha da yalnızlaştırdı.

Sonra, pozitif çıkan bir hamilelik testi, onun kontrolünün acımasız bir hatırlatıcısı gibiydi. Bu durum, tüyler ürperten bir farkındalığı ateşleyene kadar zalim bir şaka gibi geldi.

Bu istenmeyen hayat, benim silahım olabilirdi.

Her zoraki gülümseme, her sahte kabulleniş, yeni oyunumda hesaplanmış bir hamleye dönüştü.

Evlendiğim adam beni sistematik olarak silerken, bu yaldızlı kafesten nasıl kaçabilir, onurumu nasıl geri kazanabilir ve kızımı nasıl koruyabilirdim?

Ve onun ailesinin o değerli mirasının benim nihai kozum olmasını sağlamak için ne kadar ileri gidecektim?

Planım, onun güçlü anne ve babasına yönelttiğim tek ve buz gibi bir taleple başladı. Bu, onların köklü zengin damarlarında soğuk bir ürpertiye neden olacak kadar cüretkâr bir tehditti.

Bölüm 1

Elif Vural, kızı Lale'nin elini tutarak Nişantaşı'ndaki çocuk doktorunun muayenehanesinin önünde bekliyordu. Şehrin havası, Can Kozanoğlu ile olan evliliğindeki o konuşulmayan şeyler gibi ağır ve yoğundu. Can'ın bir başka "iş gezisinden" dönüp onlarla buluşması gerekiyordu. Siyah Mercedes S-Class'ları yanaştı, şoför kapıyı açtı. Can, pahalı takımı ve gülen yüzüyle arabadan indi, ama üzerine sinmiş olan o yabancı, mide bulandırıcı parfüm kokusu Elif'in değildi. İçine işleyen ilk sızı buydu.

Sonra arka koltuktaki kadını gördü. Ceyda Sancak, Can'ın aile şirketi olan Kozanoğlu Holding'in genç bir çalışanıydı.

"Elif, hayatım," dedi Can, sesi biraz fazla yüksek çıkarak, "Ceyda'nın Levent'e inmesi gerekiyordu, sadece bir nezaket yolculuğu."

Ceyda öne eğildi, gülümsemesi geniş ve tatlıydı, fazla tatlı.

"Elif Hanım, sizi tekrar görmek ne kadar güzel."

Ceyda küçük, pahalı bir şişeyi kaldırdı. "Çok ama çok özür dilerim, umarım sakıncası yoktur. Can'ın seyahat çantasında el kreminizi gördüm – L'Occitane Shea Butter, benim de mutlak favorim – ve benimki bitmişti. Sadece küçücük bir parça kullanmak zorunda kaldım. Size yenisini aldım tabii ki."

O krem Elif'indi, kendine sakladığı küçük bir teselliydi. Şimdi ise paylaşılmış bir şeye, pervasız bir ihlale dönüşmüştü.

Can elini Elif'in koluna koydu. "Sorun değil, Elif. Kabul et."

Dokunuşu hafifti ama baskı oradaydı. Elif gergin, zoraki bir hareketle başını salladı.

Ceyda daha sonra dikkatini utangaç bir şekilde Elif'in bacaklarının arkasına saklanan Lale'ye çevirdi.

"Merhaba Lale, tatlım," diye mırıldandı Ceyda, küçük, parlak ambalajlı bir lolipop uzatarak. "Bugün doktorda çok cesur olduğunu duydum."

Elif hafifçe Lale'nin önüne geçti. "Teşekkürler Ceyda, ama akşam yemeğinden önce tatlı yemesine izin verilmiyor."

Lale hayal kırıklığına uğramış görünüyordu ama itiraz etmedi.

Can kaşlarını çattı, sesi keskindi. "Elif, kaba olma. Ceyda sadece nazik olmaya çalışıyor."

Ceyda'ya özür dileyen bir gülümsemeyle baktı, sonra tekrar Elif'e döndü, gözleri buz gibiydi. Bu, herkesin içinde yapılmış bir düzeltme, küçük bir aşağılamaydı.

Ceyda arabadan indi, gözleri bir anlığına Elif'inkilerle buluştu, içinde okunması zor bir parıltı vardı.