Mafia

Ben, Karahan Şebekesi'nin başı Boran Karahan'ın karısıydım. Yıllarca onun için mükemmel bir ortaktım. Genç bir tetikçiyken tartışmasız patronluğa yükselmesine yardım ettim. Onun, bir zamanlar hayatımı kurtaran ve beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olduğuna inandım.

Bu hayal, onun birlikte olduğu genç bir resim öğrencisine aynı koruma sözünü verdiğini duyduğumda tuzla buz oldu.

Onunla yüzleştiğimde bana lekeli ve karmaşık olduğumu söyledi. Boşanmak istediğimde, kırık bir bardağın parçasıyla yanağımı kesti ve hırlayarak bana ait olduğumu söyledi. Benim adıma kurduğu vakfı ve benim için alınmış bir kolyeyi halkın önünde metresine vererek, tüm şehrin gözü önünde onun "tek ve biricik aşkı" olduğunu ilan etti.

Asıl ihanet, ikimiz de kaçırıldığımızda geldi. Adamlar boğazımıza birer bıçak dayadı. Ona seçmesini söylediler.

O, karısı olan bana baktı ve "Onu seçiyorum," dedi.

Beni tecavüze uğrayıp öldürülmek üzere terk etti, yeni aşkıyla arkasına bile bakmadan çekip gitti.

Ama ölmedim. Aileye sadık eski bir dost beni kurtardı.

Kendi ölümümü tezgâhladım, ülkeden kaçtım ve küllerimden yeni bir hayat kurdum. Sonunda özgürdüm.

Ta ki bu geceye kadar. O, gömdüğüm bir hayattan çıkıp gelen bir hayalet gibi restoranıma girdi. Beni buldu. Ve beni geri istiyor.

Bölüm 1

Boran'ın yıl dönümü kutlamasının son detaylarını ayarlamak için tam üç gün harcadım. Karahan Şebekesi'nin yıllık etkinliği bir güç gösterisiydi ve Boran Karahan'ın karısı olarak benim rolüm, her şeyin kusursuz olmasını sağlamaktı. Tükenmiştim, ayakta durmaktan ayaklarım sızlıyordu ama içimi derin bir tatmin duygusu kaplamıştı. Bunu onun için yapmıştım. Bizim için.

Yalı şimdi sessizdi, organizasyon ekibinin son üyesi de gitmişti. Büyük koridorda yürürken elimi serin mermer duvarda gezdirdim. Tek istediğim sıcak bir banyo ve yatağa gömülmekti.

Yatak odamıza yaklaşırken Boran'ın çalışma odasının kapısının altından sızan bir ışık şeridi gördüm. Bu tuhaftı. Artık evde bu kadar geç saatlere kadar nadiren çalışırdı.

Yumuşak halının üzerinde sessiz adımlarla yaklaştım. Tam kapıyı çalacakken içeriden sesler duydum. Biri Boran'ın alçak ve pürüzsüz sesiydi. Diğeri ise kız kardeşi Beren'in.

Elim havada asılı kalmış bir halde durdum. Midemde buz gibi bir his belirdi.

"İş tamam mı?" diye sordu Boran. Sesi farklıydı. Daha soğuk.

"Evet," diye yanıtladı Beren, sesi keskindi. "Her şey yerli yerinde. Alina yarın orada olacak. Hiçbir şeyden şüphelenmeyecek."

Nefesim boğazımda düğümlendi. Bir komplo mu? Benimle ilgili?

"Peki ya Derin?" Boran'ın sesi biraz yumuşadı. "Jale'nin yanında. Onu daha sonra alacağım."

"Onu bana bırak," dedi Beren umursamazca. "Sen buradaki işleri halletmelisin."

Derin Soylu. Bir resim öğrencisi. Genç, masum, Boran'a hayranlık dolu gözlerle bakan türden bir kız. Haftalar önce onu bana sponsor olduğu gelecek vaat eden bir sanatçı olarak tanıştırmıştı.

"Onu koruyacağım," diye söz verdi Boran, sesi kararlıydı. "Kimse ona dokunmayacak."

"Sadece dikkatli ol, Boran," diye uyardı Beren. "Eski kurtların bu işten haberi olmasın. Özellikle de polis etrafta dolanırken."

"Ne yaptığımı biliyorum," dedi. Çakmağının o çok iyi bildiğim yumuşak tıkırtısını duydum. Kontrol ondaydı. Ya da öyle sanıyordu.

Kelimeler sanki birer tokat gibi yüzümde patladı. Nefesim kesildi. Daha birkaç dakika önce sapasağlam duran dünyam, tuzla buz olmuştu. İhanet. Bu kelimenin tadı ağzımda asit gibiydi.

Zihnim tanıştığımız güne geri döndü. Genç bir tetikçi olan Boran, beni rakip bir ailenin saldırısından kurtarmıştı. Korkusuzdu, kanlar içindeydi ama gözleri sadece bendeydi. Beni sonsuza dek koruyacağına yemin etmişti.

Bu sözleri binlerce kez fısıldamıştı. Benimle evlenmek istediğinde, gücünü ailemin mirasıyla birleştirdiğinde, tek önemli şeyin ben olduğuma yemin etmişti. Bana en nadir çiçekleri, en pahalı mücevherleri almış ve gülümsememin ona yetecek tek servet olduğunu söylemişti.

Şimdi o adam gitmişti. Yerinde, başka bir kadına bir zamanlar sadece bana verdiği koruma sözünü veren bir komplocu, bir yabancı vardı.

Elim titreyerek çalışma odasının kapısını iterek açtım.

Oda dumanla doluydu. Boran büyük maun masasının arkasında oturuyordu, Beren ise yanında duruyordu. İkisi de konuşmalarını yarıda keserek başlarını kaldırdılar.

Boran'ın gözleri bir anlığına şaşkınlıkla irileşti, sonra yüzüne sakin bir maske yerleşti.

"Alina," dedi, sesi sıradan, rahat bir selamlama tonundaydı. "Hâlâ ayaktasın."

Beren kollarını kavuşturdu, yüzünde rahatsızlık ve meydan okuma karışımı bir ifade vardı. "Burada ne işin var?"

Kendi evimde bir davetsiz misafir gibi hissettim. Ağzıma acı bir tat yayıldı. Beren'i anne babası öldükten sonra ben büyütmüştüm. Ona kendi kardeşim gibi davranmıştım.

"Her şeyi duydum," dedim, sesim sabit tutmaya çalışmama rağmen titriyordu.

Boran sandalyesine yaslandı. İnkâr etmedi. Sadece bana baktı, dudaklarında belli belirsiz, zalim bir gülümseme vardı. "Ee, ne olmuş?"

Tepkisinin bu sıradanlığı bir tokattan daha acı vericiydi.

"Demek doğru," diye fısıldadım. "Sen ve Derin."

"Evet," dedi, sesi ifadesizdi. Sigarasından bir nefes çekti. "O temiz, Alina. O basit. Senin gibi değil." Sonra neredeyse kendi kendine fısıldadı, "Ona ben bakacağım."

Bunu kabul etmemi, iyi bir eş olup görmezden gelmemi söylüyordu. Aşağılanma ateşi içimi yaktı.

"Hayır," dedim, kelime zar zor bir fısıltıydı. Kalbim bir mengeneyle sıkıştırılıyormuş gibiydi.