Ormantik mafya

Evliliğimizin beşinci yıl dönümünde, kocamın gizli USB belleğini buldum. Şifresi ne evlilik tarihimizdi ne de benim doğum günüm. İlk aşkının doğum günüydü.

İçinde başka bir kadına adanmış dijital bir tapınak, benden önce yaşadığı hayatın titizlikle tutulmuş bir arşivi vardı. Kendi adımı aradım. Sıfır sonuç. Beş yıllık evliliğimde, ben sadece bir yara bandıymışım.

Sonra o kadını hayatımıza geri getirdi. Onu şirketimizde işe aldı ve benim iki yıldır ruhumu adadığım, en büyük tutkum olan projeyi ona verdi.

Şirket galasında, projenin yeni lideri olarak onu herkesin önünde anons etti. Kadın sahte bir kaza geçirip kocam anında onun yanına koştuğunda ve bana hırladığında, nihayet gerçeği gördüm.

Beni sadece ihmal etmiyordu; başka bir kadına olan aleni bağlılığına sessizce katlanmamı bekliyordu.

Kırılacağımı sandı. Yanılıyordu.

El değmemiş şampanya kadehimi aldım, tüm iş arkadaşlarının önünde dosdoğru ona yürüdüm ve kadehi başından aşağı boşalttım.

Bölüm 1

Aslı Koral POV:

Beşinci evlilik yıl dönümümüzde tesadüfen bulduğum, kocamın gizli hayatının şifresi, ilk aşkının doğum günüydü.

1408.

On dört Ağustos. İdil Sancak.

USB belleği tamamen şans eseri buldum. Masasının çekmecesinin en arkasına sıkıştırılmış, şık, siyah bir çubuktu. Oraya da sadece bir kalem almak için bakmıştım. Üzerinde hiçbir etiket yoktu, zararsız görünüyordu. Ama eski, unutulmuş kartvizit yığınının altına saklanma şekli, midemde soğuk bir düğümün sıkışmasına neden oldu.

Dizüstü bilgisayarıma taktım. Anında bir şifre ekranı belirdi. Bir an için kapatmayı düşündüm, içimi bir suçluluk dalgası kapladı. Bu, Arda'nın özel alanıydı.

Ama sonra beş yıllık sessiz kırgınlıklar, iptal edilen randevular, duygusal olarak her zaman kilometrelerce uzakta olan bir adamı bekleyerek geçirilen yalnız geceler, tek ve keskin bir kararlılık noktasında birleşti.

Evlilik yıl dönümümüzü denedim. Erişim reddedildi.

Onun doğum gününü denedim. Erişim reddedildi.

Benim doğum günümü denedim. Erişim reddedildi.

Parmaklarım klavyenin üzerinde geziniyordu, zihnim bomboştu. Sonra, bir anı hayaleti belirdi. Yıllar önce katıldığım, onun sarhoş olduğu bir üniversite buluşması. Arkadaşlarından biri, kelimeleri yuvarlayarak Arda'nın sırtına vurmuş ve birasını elbiseme dökmüştü. "Şu adama inanamıyorum," diye böğürmüştü. "Yıllar sonra bile İdil'in doğum gününü hatırlıyor! On dört Ağustos, değil mi kanka?" Arda cevap vermemişti, çenesi kasılmış, gözleri kararmıştı.

Ellerim titreyerek yazdım. 1. 4. 0. 8.

Enter.

Bellek açıldı.

Nefesim kesildi. Klasörün adı basitti: "Arşiv." İçinde binlerce dosya vardı. Fotoğraflar, videolar, taranmış mektuplar, hatta eski sosyal medya gönderilerinin ekran görüntüleri. Dijital bir tapınak.

Bu, bir aşk hikayesinin titizlikle belgelenmesiydi. Arda ve canlı, kızıl saçlı bir kız, güneşli bir kumsalda gülüşüyorlardı. Daha genç ve inanılmaz mutlu görünen Arda, ona tek, kusursuz bir gül sunuyordu. Sıkışık bir yurt odasında dans ettikleri bir video, Arda'nın kolları sanki onu asla bırakmayacakmış gibi kadına sarılıydı. Adı her yerdeydi. İdil. İdil'im. Aşkım.

Küçücük bir mutfakta birlikte yemek yaparken çekilmiş fotoğrafları vardı, burunlarına un bulaşmıştı. Arda... neşeli görünüyordu. Benim hiç görmediğim şekilde, gerçekten, karmaşadan uzak bir neşeyle. Son teknoloji mutfağımızı tamamen estetik bir alan olarak gören Arda Keskin, bir zamanlar bir kız için sıfırdan makarna yapmıştı.

Her tıklamada kalbim daha da derine batarak kaydırdım. Ondan ona yazılmış, taranmış, el yazısıyla bir not buldum. "İdil'im, izin versen sana bulutlardan bir şato inşa ederdim." Aptalca, genç bir sözdü, ama samimiyeti mideme bir yumruk gibi indi. Bana hiç not yazmamıştı. Bir kez bile.

Bellekte kendi adımı aradım. Aslı.