Yedi Yıl Aptal Bir Gün Kraliçe

"Üzgünüz, aradığınız numara şu anda başka bir görüşmede. Lütfen daha sonra tekrar deneyin..." Otomatik mesajın sesi uzak ve duygusuz geliyordu.

Gridiron'daki adliyenin kapılarının dışında, Merve Yeşil koyu gri bir takım elbise içinde dimdik duruyordu. Sonbahar rüzgârının soğuğu, keskin ve zarif yüz hatlarındaki en ufak sıcaklık izini bile silip götürmüştü.

Parmakları, artık düzeltilmesi imkânsız şekilde buruşmuş olan bir belgeyi sıkıca kavrıyordu.

Bugün, erkek arkadaşı Umut Doğan ile resmen nikâh kıyması gereken gündü.

Sabah saatlerinden beri beklemişti, ama o hiç gelmemişti.

Artık bu şekilde onu kaçıncı kez beklettiğini sayamaz hâle gelmişti.

Numarasını bir kez daha aramayı denediğinde arama yine çaldı. Aynı mekanik ses ona yeniden cevap verdi.

Sonunda bakışlarını yere indirirken, son dakika haberi uyarısı telefon ekranını aydınlattı. "Doğan Grubu CEO'su Umut Doğan, yurt dışından dönen kız arkadaşını karşılamak için havaalanında bizzat göründü. Çift tatlı bir şekilde yeniden buluştu ve açıkça sevgi gösterisinde bulundu."

Merak ve endişe onu haberi açmaya itti ve ekranı bir fotoğraf kapladı.

Fotoğrafta Umut, özel dikim siyah bir takım elbise içinde, zahmetsiz bir duruşla dimdik ayakta duruyordu. Yandan çekilmiş olsa bile keskin profili dikkat çekmeye yetecek kadar etkileyiciydi.

Ancak Merve'nin dikkatini her şeyden çok çeken, bakışlarında yansıyan o yumuşaklıktı.

Merve manzaraya tepki verirken dudaklarında soluk, acı bir kıvrım belirdi. Umut'u hiçbir zaman birine karşı bu kadar nazik ya da bu kadar açık bir şefkatle bakarken görmemişti.

Ayfer Karaca'nın, Umut'un asla vazgeçemediği kadın olduğu artık onun için açıktı. Ne de olsa, ondan gelen tek bir telefon bile, her şeyden daha önemli olması gereken bir günü yarıda bırakıp gitmesine yetmişti.

Merve'nin telefonu yeniden titredi ve ekranda yeni bir mesaj belirdi. "Haberleri zaten gördün, değil mi? Eğer hâlâ biraz gururun kaldıysa, Umut'u hemen terk etmelisin."

Bunu gönderen Ayfer'di, Umut'un kalbini açıkça elinde tutan kadın.

Yukarı doğru kaydırdığında, Merve Ayfer'in birkaç gün önce gönderdiği bir mesaja rastladı. Bu, Ayfer'in sekiz haftadan fazla hamile olduğunu doğrulayan bir doğum öncesi kontrol raporuydu. Belgede açıkça anne adayı olarak Ayfer'in adı yazıyor, baba kısmında ise Umut'un ismi yer alıyordu.

Raporu ilk gördüğünde Merve en ufak bir şaşkınlık yaşamamıştı. Yıl be yıl, Umut zamanının neredeyse yarısını Ayfer'in yaşadığı ülke Eyling'e seyahat ederek geçiriyordu.

Bu durum bu kadar uzun süredir devam ederken, eğer Ayfer şimdiye kadar hamile kalmamış olsaydı, belki de onun doğurganlığını sorgulardı.

Uzaklaşıp gitmeyi seçmek yerine, evlenmeyi önermişti. Belki de bunun sebebi, onu bırakmayı bir türlü başaramamasıydı.

On sekiz yaşındayken, üniversitenin girişinde duran Umut'u ilk gördüğü anda aşk onu sert bir şekilde çarpmıştı. Etrafındaki insanlar sık sık Umut'un Doğan Grubu'nun varisi olduğunu, sıradan hayatlardan uzak ve ulaşılmaz biri olduğunu söylerdi.

Yine de bunu kabul etmeyi reddetmişti. Tutku ve inatçı bir umutla, hiç tereddüt etmeden onun peşinden gitmişti.

Umut'u kovalamaya başladığı üçüncü yılda sonunda başarmıştı. Ama mutluluk asla gelmedi.

Çünkü duygularını itiraf edip o da birlikte olmayı kabul ettikten hemen sonra Ayfer'den bir telefon gelmiş ve Umut onu dondurucu rüzgârın içinde tek başına bırakıp gitmişti.

Ayfer'in adını ilk kez o zaman duymuştu.

Yavaşça bir nefes alan Merve, yeniden arama ekranını açtı. Bu kez çevirdiği numara Umut'un değil, annesinindi.

Arama neredeyse anında bağlandı. Annesinin tek bir kelime söylemesini beklemeden, Merve sakin ve mesafeli bir sesle konuştu. "Geri döneceğim ve görücü usulü evliliği kabul edeceğim."

Dilanur Yıldırım, Merve'nin kararını duyduğunda sesindeki şaşkınlık açıkça hissediliyordu. "Sonunda kararını mı verdin?"

Merve nefes bile almadan cevap verdi. "Evet."

Kısa bir sessizliğin ardından Dilanur sordu, "Ne zaman eve dönüyorsun?"

"Yirminci." Aramayı hemen sonlandırdıktan sonra Merve arabasına bindi ve Umut'un villasına doğru geri sürdü.

Yol boyunca göğsündeki sızının dizginlenmeden büyümesine izin verdi.

Sonunda, artık bir önemi kalmamıştı. Bu, son kez olacaktı.

Merve varış noktasına ulaştığında yorgunluk bedenine ağır bir şekilde çökmüştü. Duşunu bitirdikten sonra kendini yatağın üzerine bıraktı.

Aslında çok daha önce çekip gidebileceğini biliyordu, fakat Umut'u yedi yıl boyunca sevmiş olmak duygularını öylesine sıkı bağlamıştı ki ondan bu kadar kolay kopamıyordu. Yarım aydan az bir süre kalmıştı ve geriye kalan her günü her şeyi toparlamak ve onu hayatından tamamen çıkarmak için kullanmalıydı.

O gece Merve ilerleyen saatlerde, uyurken yatağın yanında hafif bir çökme hissetti. Bir an sonra soğuk bir çift kol onu yabancı bir sarılışa çekti.

Kaşlarının arasında bir çizgi belirdi; rahatsızlık yüzeye çıktı. Umut'un alçak ve mıknatıs gibi sesi kulağına değdi. "Üzgünüm."

Karanlığa sarılı halde Merve gözlerini açmadı. Kirpikleri titrerken hareketsiz yattı.

Umut sessizce konuştu. "Yarın sabah evlenelim mi?"

Neredeyse aynı anda, komodinin üzerindeki telefon aydınlandı.

Umut onu hafifçe bıraktı ve sesi nazikleşti. "Ağlama. Hemen oraya geliyorum."

Arkasından kıyafet değiştirme hışırtısı Merve'nin kulaklarına ulaştı. Sessiz, alaysız bir kahkaha attı.

Birkaç saniye sonra başucundaki lambayı yaktı ve kapıya ulaşmış olan ona seslendi. "Umut, gitme."

Sözlerine rağmen Umut yürümeye devam etti. Hiç tereddüt etmeden kolu çevirdi, kapıyı açtı ve dışarı çıktı.

Ayak sesleri yavaş yavaş kaybolurken, Merve dudaklarına bir gülümseme yerleştirdi. Gözünün kenarından sessizce bir damla yaş süzülene kadar o gülümsemeyi orada tuttu.