beyaz kalp

Bu, yemin tazeleme törenim olmalıydı. Kocam Arda'nın belediye başkanlığı kampanyası için kilit bir halkla ilişkiler etkinliği.

Ama uyuşturucunun neden olduğu bir sersemlikten uyandığımda, onu mihrapta metresiyle buldum.

Benim gelinliğimi giyiyordu.

Tüm şehrin seçkinlerinin önünde, bana verdiği yüzüğü onun parmağına takmasını gizli bir balkondan izledim.

Onunla yüzleştiğimde, metresinin hamile olduğunu ve beni uyuşturmasının sebebinin onun "rahatsız" olması ve bu törene ihtiyacı duyması olduğunu söyledi. Bana işe yaramaz bir ev hanımı dedi, sonra kahkahalarla gülerek onun ve İnci'nin bebeğini birlikte büyütebileceğimizi önerdi.

Hayatımın yedi yılı, stratejilerim ve fedakarlıklarım onun imparatorluğunu inşa etmişti ve o beni tek bir kadeh şampanyayla silip atmaya çalıştı.

Ama boşanmamızı sonuçlandırmak için adliyede onunla buluştuğumda, bir araba kazası sonrası hafızasını kaybetmiş gibi numara yaparak geldi, ağlayarak ve "düğün günümüzde" onu terk etmemem için yalvararak.

Oyun oynamak istiyordu. Kuralları yazmaya ben karar verdim.

Bölüm 1

Şampanya kadehi elimde buz gibiydi, gelin odasındaki o baygın parfüm kokusunun tam tersi. Bu, yemin tazeleme törenim olmalıydı, kocam Arda Tekin'in yıllardır sözünü verdiği o büyük gösteri. Belediye başkanlığı kampanyası için kilit bir halkla ilişkiler etkinliği.

Ama bir şeyler yanlıştı. Başım kalın ve ağırdı, görüşümün kenarları bulanıklaşıyordu. Sadece bir kadeh şampanya içmiştim, onu da bir saat önce Arda kendi elleriyle vermişti.

"Sadece sinirlerini yatıştırmak için, aşkım," demişti, gülümsemesi siyasi hırsları kadar parlak ve cilalıydı.

Kadife kanepeden kalkmaya çalıştım, bacaklarım titriyordu. Aylardır tasarlamakla uğraştığım el yapımı dantel gelinliğim, tenimde yabancı bir his bırakıyordu. Boy aynasına doğru sendeledim ve kanım dondu.

Bana geri bakan benim yansımam değildi. O, İnci Soyer'di, yüzünde zafer dolu bir sırıtışla benim elbisemi giyiyordu. Kocamın metresi.

Nefesim boğazımda düğümlendi. Aşağıdaki büyük salondan yükselen müziği, nikah memurunun törene başlayan sesini duydum. Korkunç gerçek beynime bir balyoz gibi inerken midem bulandı. Beni uyuşturmuştu. Mihrapta yerime onu geçiriyordu.

Odadan dışarı fırladım, hareketlerim beceriksiz ve çaresizdi. Koridorun sonundaki küçük bir servis kapısından geçerek ana salona bakan bir balkon buldum. Aşağıda, benim seçtiğim beyaz güllerden oluşan bir çardağın altında, Arda İnci'ye bakarak gülümsüyordu. Parmağına bir yüzük taktı, tam da başım dönmeye başlamadan önce bu odada bana sunduğu yüzüğün aynısını. Şehrin siyasi elitlerinden oluşan kalabalık çılgınca alkışladı.

Bu halka açık bir gösteriydi ve ben de bu şakanın kurbanıydım.

Keskin ve sıcak bir öfke, zihnimdeki sisi yaktı geçti. Bekledim. Tören bitene, basın fotoğraflarını çekene, konuklar kokteyllerini yudumlayana kadar bekledim. Onu kütüphanede, o lüks mekanın sessiz bir köşesinde buldum. İnci de yanındaydı, kollarını Arda'nın boynuna dolamış, dudakları hala bir kutlama öpücüğünde kilitliydi.

Ben içeri girince ayrıldılar, yüzlerinde ne bir şaşkınlık ne de bir suçluluk vardı. Sadece küstah bir tatmin.

"Bu ne cehennem, Arda?" Sesim ham bir fısıltıydı.

Sadece küçümseyerek, çirkin bir ses çıkardı. Kol düğmelerini düzeltti, gözleri soğuktu ve tanıdığım hiçbir duygudan yoksundu.

"Alya, olay çıkarma. Hiç yakışmıyor."