beyaz kalp

İlk kişisel resim sergimin açılış gecesiydi ama Alfa eşim Kaan hiçbir yerde görünmüyordu. Hava şampanya ve övgü kokuyordu ama her iltifat yüzüme inen bir tokat gibiydi. Bana sanatçı değil, "Alfa'nın eşi" diyorlardı.

Sonra onu haberlerde gördüm. Başka bir kadını, bir Alfa Dişi'yi, kameraların flaşlarından koruyordu. Odadaki fısıltılar gerçeği doğruladı: Sürüleri birleşiyordu ve bu birlik yeni bir eşleşmeyle mühürlenecekti. Bu sadece onun gecikmesi değildi; bağımızın halka açık bir şekilde infaz edilmesiydi.

Sesi zihnimin içinde soğuk ve mesafeli bir şekilde çınladı. "Beren'in bana ihtiyacı var. Sen bir Omega'sın, bu rezaleti toparla." Bir özür değil, sadece bir emirdi. Dört yıldır tutunduğum son umut dalı da işte o an koptu.

Beni sadece unutmamıştı; beni sistematik olarak silmişti. Gizli ilhamlarımdan doğan milyarlarca liralık uygulamanın bile üzerine konmuş, sanatımı ise basit bir "hobi" olarak görmezden gelmişti.

Ama içimdeki o sessiz, itaatkâr parça o gece öldü. Arka ofise yürüdüm ve avukatıma bir mesaj gönderdim.

Ona, "değersiz" sanat eserlerim için bir Fikri Mülkiyet devir sözleşmesi gibi görünen bir Reddetme Ritüeli belgesi hazırlamasını söyledim. O küçük yazıları asla okumayacaktı. Ruhumu paramparça ederken kullandığı kibrin aynısıyla, şimdi kendi ruhunu sattığı belgeyi imzalamak üzereydi.

Bölüm 1

ARYA'NIN AĞZINDAN:

Galerideki hava ağırdı.

Pahalı şampanya, insan parfümü ve tuvalde kurumakta olan yağlıboyanın o temiz, belli belirsiz kokusu birbirine karışmıştı. Ama ruhumun hasretle aradığı tek bir koku eksikti.

Çam ve yaklaşan fırtınanın o elektrik yüklü kokusu.

Kaan.

Benim Alfa'm. Eşim.

Burada olması gerekiyordu. Bu benim gecemdi, ilk kişisel sergimdi. Onun bizim evimiz dediği o steril, yalnız çatı katında tuvallerin başında kamburumu çıkararak geçirdiğim yılların doruk noktasıydı.

İçimden bir huzursuzluk dalgası geçti. Üzerimdeki sade, gece mavisi ipek elbisenin eteklerini düzelttim. Şıktı ama bir kostüm gibi hissettiriyordu. Bu hayattaki her şey bir kostüm gibiydi.

Yakınlarda biri kadehini tokuşturdu. "Alfa'nın eşinin şerefine! Ne kadar da yetenekli küçük bir Omega."

Bu sözler iltifat olarak söylenmişti ama yüzüme inen bir tokat gibiydi. *Alfa'nın eşi.* Sanatçı Arya Aydın değil. Sadece onun bir uzantısı. Bir aksesuar.

Sürümüzün ortak zihin alanı olan Zihin Bağı aracılığıyla, odadaki diğer Demirpençe kurtlarının düşüncelerini hissedebiliyordum. Bazıları acıyordu. *Zavallı kız, yine tek başına kaldı.* Diğerlerinin düşüncelerindeyse zalimce bir tatmin vardı. *Onun gibi bir Alfa için her zaman fazla sessizdi zaten.*

Ay Tanrıçası'nın bir lütfu olan Zihin Bağı, bir sürüyü birbirine bağlamak, bir aile yaratmak içindi. Ama bu gece, her biri kalbime saplanan keskin birer iğne olan fısıltılardan oluşmuş bir kafes gibiydi.

En büyük eserimi, bir fikrin doğuşunu temsil eden gümüş ve gölgeden oluşan girdabı hayranlıkla izleyen bir koleksiyonere zoraki bir gülümseme gönderdim. Onun fikrinin.

Bakışlarım, dijital çizimlerimin bir döngüsünü göstermesi gereken galerinin sonundaki büyük ekrana kaydı. Onun yerine, canlı bir haber yayınına ayarlanmıştı.

Ve işte oradaydı.

Kaan Atahan. Benim Kaan'ım.

Belediye Sarayı'nın merdivenlerinde duruyordu, kusursuz takım elbisesinin içinde geniş omuzları bir kale gibiydi. Güçlü bedeni, başka bir kadını kamera flaşlarının bombardımanından korumak için siper olmuştu.