gerçek ailem

Ben Arslanoğlu ailesinin vitrinlik evlatlığıydım ve gizlice büyük oğulları Demir'e aşıktım. Yıllarca bana bir gelecek vaat etti; sadece medyada iyi görünmek için evlerine aldıkları bir yetim olmadığım bir hayat.

Sonra, bana evlenme teklif edeceğini sandığım akşam yemeğinde, beni nişanlısıyla tanıştırdı; teknoloji devi bir iş adamının güzel kızıyla.

Ben kalp kırıklığıyla sarsılırken, küçük kardeşi Ateş beni teselli etmek için ortaya çıktı. Ona kandım, ama sonra onun oyununda sadece bir piyon olduğumu keşfettim. Meğer gizlice Demir'in nişanlısına aşıktı ve beni onlardan uzak tutmak için kullanıyordu.

Bu ikinci ihaneti daha sindiremeden, Arslanoğlu ailesi başka bir iş anlaşmasını garantilemek için beni İzmir'deki engelli bir teknoloji patronuyla evlendireceklerini duyurdu.

Son darbe ailenin yatında geldi. Nişanlısıyla birlikte Boğaz'ın sularına düştüm ve bir zamanlar sevdiğim adam ile beni sevmiş gibi yapan adamın, beni boğulmaya terk edip onu kurtarmak için yanımdan yüzerek geçişini izledim.

Onların gözünde bir hiçtim. Bir yedek, bir iş varlığı ve nihayetinde, bir an bile düşünmeden feda etmeye hazır oldukları bir kurbandım.

Ama ölmedim. Beni tanımadığım bir adamla evlenmek üzere İzmir'e götüren özel jet havalanırken, telefonumu çıkardım ve Arslanoğlu ailesine dair son kırıntıyı bile hayatımdan sildim. Yeni hayatım, içinde ne barındırıyorsa barındırsın, başlamıştı.

Bölüm 1

Derya Çelik, pencerenin kenarında duruyordu, kalbi kaburgalarına karşı umut dolu, düzenli bir ritimle atıyordu. Arslanoğlu ailesinin görkemli yemek odası bu gece iki kişi için hazırlanmıştı. Bir aile yemeği için değil, o ve Demir için. Sadece ikisi.

Üzerindeki sade mavi elbiseyi düzeltti; Demir'in bir zamanlar gözleriyle aynı renkte olduğunu söylediği elbiseyi. Yıllardır aşkları bir sırdı, onun sadece "vitrinlik evlatlık" olduğu, Arslanoğullarının medyada iyi görünmek için evlerine aldığı bir yetim olduğu bu evde çalınmış bir şeydi.

Ama bu gece farklı hissettiriyordu. Demir özel bir akşam, gerçek bir randevu, gelecekleri hakkında bir konuşma sözü vermişti.

Mermer salonda ayak sesleri yankılandı. Derya döndü, yüzünde çoktan bir gülümseme belirmişti.

Gülümseme dondu.

Demir yalnız değildi. Yanında bir kadın duruyordu, eli Demir'in koluna girmişti. Selin Tekin. Bir teknoloji CEO'sunun kızı, güzel ve ağırbaşlı, bu dünyaya ait türden bir kadındı. Derya ise sadece bir misafirdi.

"Derya," dedi Demir. Sesi soğuktu, toplantı odalarında kullandığı ses tonunun aynısıydı. "Bu Selin. Nişanlım."

Kelime ona fiziksel bir darbe gibi çarptı. Nişanlım.

Derya, Demir'in okunmaz yüzünden Selin'in kibar, meraklı gülümsemesine baktı. Ama Selin'in gözlerinde başka bir şey daha parlıyordu; çabucak kaybolan kısa, sahiplenici bir değerlendirme. Arslanoğullarının şartlarıyla yaşadığı on yıl boyunca mükemmelleştirdiği o rolün başladığını hissetti. Gülümsedi.

"Tanıştığımıza memnun oldum, Selin. Tebrik ederim."

Sesi titremedi. Bununla gurur duydu.

"Teşekkür ederim, Derya," dedi Selin, bal gibi bir sesle. "Demir senden o kadar çok bahsetti ki. Onun için bir kız kardeş gibisin."

Kız kardeş gibi. Kelimeler sıradan bir zalimlikti.

Daha sonra, Selin bir misafir odasına yerleştirildikten sonra, Demir Derya'yı bahçede buldu. Hava soğuktu ama Derya hissetmiyordu.

"Bunu yapmak zorundaydım, Derya," dedi, gözlerini ondan kaçırarak. "Bu bir şirket birleşmesi. Milyarlarca liralık bir anlaşma. Ailemizin geleceği."