Kocam Beni Dilenciye Verdi, Şimdi Deliye Döndü!

Sekiz yıllık evliliğimiz boyunca, yakınlık sorunları olan kocam gündüzleri bana asla dokunmazdı.

Ancak gece onu fazla zorladığımda, gözlerimi kapatır ve vahşi bir şekilde kendini bırakırdı.

Onun kamusal alanda ne kadar soğuk ve kontrollü olduğunu, ama kapalı kapılar ardında vahşi ve sınırsız oluşunu seviyordum.

Ta ki hamile olduğumu öğrenene kadar. Onu şaşırtmak için ofisine gizlice girdim ama bir arkadaşıyla konuştuğunu duydum.

"Dylan Larson, eğer Clayton Wallace yıllardır kendini Nora Barton için sakladığını, ona hiç dokunmadığını ve başkasını yerine koyduğunu öğrenirse, aklını kaçırır."

Dylan sakince yanıtladı, "Nora'nın sadece üç ayı kaldı. Ona söz verdim. Bunu bozamam. Bu üç ay geçtikten sonra Clayton ve ben gerçekten birlikte olacağız. Ona telafi edeceğim. Gerçekler konusunda..."

Kendinden emin bir şekilde gülümsedi ve dedi ki, "Clayton bana o kadar aşık ki, bilse bile asla beni terk etmez. Gerçek beni elde etmek? Muhtemelen bunun için yalvarırdı."

Kapıyı açmak üzere olan elim donup kaldı. Keskin, delici bir acı göğsümden geçti.

Dylan'ın beni aptal yerine koyduktan sonra onu sevmeye devam edeceğimi düşünmeye nasıl cüret ettiğini düşündüm.

Kararlı bir şekilde telefon ettim.

"Baba, Dylan'dan boşanmak istiyorum ve bunun bedelini ağır ödeyecek!"

Babamın korumaları hızla harekete geçti.

Yarım saat içinde Dylan'ın ofisine götürüldüm.

Kapı açıldı.

Korumaları arkamda görünce Dylan'ın yüzü karardı.

Doğrudan ona yürüdüm ve hazırladığım boşanma belgelerini yüzüne fırlattım.

Onlara bile bakmadan, her zamanki kibriyle konuştu, "Bu seferki kaprisin sebebi ne? Çünkü telefonunu açmadım mı?"

Sekiz yıl boyunca hep böyleydi.

O hep kontrolü elinde tutardı, duygularımı hep zorlayıcı olmakla küçümserdi.

Sekiz yıl önce, onu kurtardığım araba kazasından sonra, sağ bacağım parçalanmıştı. Ülkenin en iyi balerini olarak kariyerim bir gecede bitmişti.

Minnettar olduğu için evlendiğini söyledi.

Yurtdışında yüksek başarı oranı olan deneysel bir tedaviden de vazgeçirdi.

"Clayton, artık acı çekmeni istemiyorum. Benimle kal. Sana sonsuza kadar bakarım," demişti.

Ona inandım.

Tekrar dans etme şansımı bıraktım, tutulmuş bir kuş olmayı kabul ettim.

Yaralanmadan sonra hassas ve güvensiz oldum.

Sayısız gece, geç saatlere kadar dışarıda kaldığı için sinir krizi geçirdim.

Fiziksel olarak benden uzak durmasına histerik bir şekilde tepki verdim.

Her kavga, ağlayıp özür dilememle bitti.

"Üzgünüm, Dylan. Lütfen benden bıkma. Sen benim her şeyimsin..."

Bana sadece soğuk bir şekilde bakar, nihayet acıyarak sarılır ve "Şimdi uyu," derdi.

Ama bu sefer farklıydı.

Onun sözlerini duyduktan sonra, sekiz yıl boyunca yanan aşk, göğsümde soğuk, ölü bir kül haline geldi.

Çok uzun süre sessiz kaldığımda, Dylan sabrını kaybetti. Elimi tutmak istedi.

Elimi hızla geri çektim, dokunuşundan kaçındım.

Sonra elimi kaldırıp bana verdiği sözde vaat bileziğini yere fırlattım.

Yeşil yeşim taşları parçalandı, tıpkı zavallı evliliğimiz gibi.

"Dylan, her şeyi duydum."

Yüzü nihayet değişti, ama özür dilemedi.

Sadece bana şaşkınlıkla baktı, ihanetin öfkesiyle bile.

"Bu önemsiz mesele yüzünden sekiz yılı çöpe mi atacaksın? Senin için nelerden vazgeçtim? Nora ile açıkça bir ilişki yaşamaktan vazgeçtim! Sekiz yıldır seninle, bir sakatla sıkışıp kaldım. Bu yeterli değil mi?"

Nora'nın adı kalbime zehirli bir iğne gibi saplandı.

Kazadan sonra hastane yatağında yatarken, onun dikkatle yanımda kaldığını hatırlıyorum.

O zamanlar çok duygulanmıştım.

Ama şimdi anlıyorum ki, o geceleri odadan çıkmak için yaptığı bahaneler.

O zamanlar işte meşgul olduğunu düşünürdüm.

Şimdi anlıyorum ki, başka bir hastanın odasına gidiyordu. Aslında önemsediği kişiye.

Ve gözlerimi bağladığı geceler, ter ve sigara kokan bir yabancı tarafından sertçe alındığım zamanlar.

Her seferinde, uyanamayacağım bir kabus gibiydi.

Yaralanmamdan dolayı psikolojik bir sorun olduğunu sanıyordum. Doktor doktor gezdim.

Dylan sadece ilgisizce beni suçladı. "Clayton, biraz işbirliği yapamaz mısın?"

Şimdi anlıyorum.

Bu bir hastalık değildi.

Kendi kocam tarafından sessizce onaylanan sekiz yıllık bir tecavüzdü.

Omuzlarım titreyene kadar güldüm, yüzümden gözyaşları süzüldü.

Dylan, gülüşümden tedirgin oldu, kaşlarını çattı ve "Deli misin?" diye bağırdı.

Başımı kaldırdım, gözlerim nefretle doluydu.

Dylan, bakışlarımdan tamamen öfkelendi ve aniden elini kaldırdı.

İçgüdüsel olarak karnımı ellerimle korudum.

Dylan bana baktı, öfkesi aniden anlayışa dönüştü.

"Hamile misin?"

Sonra, gözleri umutla parladı.

Bunun babalıkla hiçbir ilgisi yoktu.

Sonraki sözleri beni buz gibi bir cehenneme sürükledi.

"Clayton, Nora'nın göbek kordonu kanından kök hücre nakline ihtiyacı var. Sen bebeği doğurup kordon kanını ona bağışladığın sürece, hiçbir şey olmamış gibi davranacağım. "