Aldatıldıktan Sonra Eski Kocamın Sevgilisinin Babasıyla Evlendim

Annem, Mary Willis, bir yılan tarafından ısırıldı ve bu yılanın sahibi, kocamın sevdiği kadın Jennifer Walker'dan başkası değildi.

Kocam Timothy Rossi'yi aradığımda Jennifer ile tatildeydi.

"Lütfen geri dön, Timothy. Mary'nin durumu çok ciddi." dedim.

Ancak o sadece iç çekti ve beni, sanki çocukça davranıyormuşum gibi yatıştırmaya çalıştı. "Şu an Jennifer ile egzotik bir adadayım. Son zamanlarda morali bozuk..."

Timothy, alçakgönüllü ricamı görmezden geldi ve telefonu kararlılıkla kapattı.

O anda tüm gücüm bir toz bulutuna dönüştü.

Umutsuzluk içinde, ancak önümdeki adamın— Jennifer'ın babası, kötü şöhretli ve acımasız bir mafya lideri olan Samuel Walker—

pantolonunun paçasına tutunabilirdim.

"Miss Willis, anneniz bir yılan tarafından ısırıldı. Durumu kritik. Lütfen hemen gelin." Doktorun tonu ciddi ve soğuktu, kalbimi delen soğuk bir hançer gibi.

Anahtarları kaptım ve dışarı fırladım. Direksiyonu sıkıca kavradım ve gaz pedalına bastım. Aynı anda Timothy'nin numarasını çevirdim.

"Eliza? Ah, canım, şu an Jennifer ile egzotik bir adadayım. Son zamanlarda morali bozuk...

" "Annem yılan tarafından ısırıldı ve hastanede. Durumu kritik. Hemen gel! " Sıkıca dişlerimi sıktım ve gözlerim yaşlarla doldu.

Telefonun diğer ucunda birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra Timothy'nin sesi sabırsızca yükseldi. "Canım, Jennifer'a daha çok ihtiyacım var. Dün neredeyse boğuluyordu. Onu yalnız bırakamam. Sakin ol. Doktorun ilgilenmesine izin ver ve işimi bitirince yanına geleceğim.

" "Timothy, bu benim annem. Ölüyor." diye haykırdım.

"Eliza, olay çıkarma. " Timothy'nin sesi soğuklaştı. "Bu sadece bir kaza. Sakin ol, bana zorluk çıkarma."

Dudaklarımı sıkıca ısırdım ve kanın tadı dilime yayıldı.

Elbette, onun için Jennifer her zaman en önemli olanıydı. Derin bir nefes aldım ve çalkantılı duygularımı bastırdım. "Şu an hastanedeyim. Mümkün olan en kısa sürede gel. " "Bekle, Eliza...

" Cümlesini bitirmesine izin vermeden telefonu aniden kapattım.

Hastaneye girdiğimde antiseptik kokusu beni karşıladı, ölümün hafif ama kaçınılmaz kokusuyla karışmış.

Nöbetçi doktor hızla bana doğru yürüdü ve ciddi bir ifadeyle, "Miss Willis, annenizi ısıran yılan Jennifer Walker'ın evcil kral kobrası. Son derece zehirli. Zehir çoktan kalbe yayıldı. Özel bir panzehir seruma ihtiyacımız var, ancak hastanenin stoğu uzun zaman önce tükendi. Şehirdeki son şişe şu anda Miss Jennifer Walker'ın elinde.

" derin bir umutsuzluğa düştüm.

Jennifer'ın numarasını titreyerek bir, iki, üç kez çevirdim... Ancak sürekli cevap yoktu.

Umutsuzluk içinde, yine Timothy'yi aramak zorunda kaldım.

"Timothy, Mary'yi ısıran yılan Jennifer'ın evcil hayvanı. Sadece onda panzehir serumu var. Lütfen onu getirmesini iste," diye yalvardım.

"Eliza, nasıl böyle söyleyebilirsin? " Timothy'nin sesi anında yükseldi, suçlayıcı bir tonla doluydu. "Bu sadece bir kazaydı. Mary şanssızdı. Jennifer zaten suçluluk duyuyor. Onu nasıl suçlayabilirsin? Jennifer'dan özür dilemelisin."

Dünya kulaklarımda patladı, yüksek sesle uğuldamaya başladı.

Annemin hayatı tehlikede iken kocamın beni suçluya özür dilemeye zorlaması ne kadar absürttü!

"Bip— bip— " Kalp monitörü acil bir şekilde çaldı ve doktorlar ve hemşireler hemen etrafında toplandı. Baskı uyguladılar, entübe ettiler ve gergin komutlar havada uçuştu.

"Timothy, Jennifer'dan özür diliyorum," diye haykırdım. "Lütfen ondan serumu vermesini iste ve Mary'i kurtar."

Telefonun diğer ucundan bir cam kırılması sesi geldi. Sonra Jennifer'ın hıçkırıklarla dolu kırılgan sesini duydum. "Üzgünüm... Timothy, istemedim. Serumu Eliza'ya vermek üzereydim ama yanlışlıkla düşürdüm... Şimdi ne yapacağız? Bu son dozdu...

" "Canım, sorun değil. Bu senin suçun değil." Timothy'nin sesi şefkatle doldu. "Şişe çok kaygandı. Suçun yok. Ağlama, yoksa ben üzülürüm."

O anda zihnim boşaldı.

Serum yok olmuştu ve Mary kurtarılamazdı...

Umutsuzluk içinde dizlerim çöktü ve yere yığıldım. Umutsuzca bir adamın pantolon paçasına tutundum ve anlaşılmaz bir şekilde yalvardım, "Lütfen... annemi kurtarın... Biri onu kurtarsın... Her şeyi yaparım..."

Adam yavaşça başını eğdi. Işık yüzünü gizliyordu, ancak aurası baskın ve korkutucuydu.

Güçlü ve etkileyici bir ses yankılandı, eğlence dolu bir tonla. "İyice düşündün mü? Şeytanla anlaşmanın bir bedeli vardır."

O ses büyüleyici bir çağrı gibiydi, ancak bu umutsuzlukta tek kurtuluşum oldu.

Çılgınca başımı salladım. "Mary'i kurtarabileceğin sürece, her şeyi yaparım."

Adam kıkırdadı ve kahkahası şeytanca cazipti. Boş koridorda yankılandı, "Cesur bir kadınsın."

Eğildi ve elini bana uzattı. Parmakları hafif bir puro kokusu taşıyordu. "Adımı unutma. Ben Samuel Walker. "