İlk Aşkı İçin Beni Terk Eden Kocam, Şimdi Diz Çöküyor

"Greg, Dr. Lloyd'u hemen kurtar. O beton blok çökmek üzere. Sağ elini eziyor."

"Sus. Rose'un klostrofobisi var. Buradaki duman çok yoğun. Onu hemen çıkarmazsak, şoka girecek. Ronda bir cerrah. Güçlü bir zihinsel dayanıklılığı var. Dayanabilir."

Cyburris Hastanesi'nin yeni bina sahası aniden çöktü ve havaya toz bulutları yükseldi.

Ronda Lambert, güçlendirilmiş betonun altında sıkışmıştı. Karnındaki keskin acı, sağ elindeki tamamen hissizleşmiş haliyle birleşmişti. Vücudu çoktan soğuk terle sırılsıklam olmuştu.

Başını kaldırmaya çalıştı ve toz dolu boşluklardan baktığında, kocası Greg Riley, etkili hastane müdürü, başka bir kadını taşıyıp arkasına bakmadan ışığa doğru koşarken gördü.

Kadın, Greg'in aynı tıp fakültesinden mezun olan genç meslektaşı Rose Lloyd'du. Daha dün ülkeye dönmüş ve hastaneye katılmıştı.

"Greg..." Ronda seslendi.

Sesi kısık ve çatlak, sanki zımpara kağıdıyla aşındırılmış gibiydi.

Ona, eğer beton blok şimdi kaldırılmazsa sağ elinin mahvolacağını ve bir daha ameliyat yapamayacağını söylemek istiyordu.

Hamile olduğunu söylemek istiyordu.

Ama Greg'in geri çekilen figürü kararlıydı, onun için en ufak bir duraksama bile yoktu.

"Boom—" İkinci bir çöküş oldu.

Ağır beton blok tekrar bastırdı. Kemiklerin çıtırdadığı duyulurken, Ronda'nın görüşü karardı ve bilinci kayboldu.

...

Tekrar uyandığında, antiseptik kokusuyla dolu bir hastane odasındaydı.

Ronda parmaklarını hareket ettirdi, ama sağ kolunun tamamı uyuşuktu. Hiçbir şey hissetmiyordu.

Hızla oturdu ve sol eliyle battaniyeyi kaldırdı, yalnızca sağ kolunun kalın alçı ve bandajlarla sarılı olduğunu gördü. Gazlı bezin altından bile cansız bir sessizlik yayılıyordu.

Odanın kapısı açıldı ve Greg, koyu gri bir takım elbise içinde içeri girdi. Hâlâ yorgun görünüyordu.

Ama Ronda'nın uyanık olduğunu görünce, ifadesi hızla her zamanki soğuk ilgisizliğine ve sabırsızlığına döndü.

"Uyandın mı? O zaman ölü taklidi yapmayı bırak. " Greg, yatağın ucuna yürüdü ve başucundaki tıbbi dosyayı rastgele eline aldı. Birkaç sayfa çevirdi ve soğuk bir şekilde, "Hafif bir beyin sarsıntın ve sağ kolda ulnar sinir zedelenmen var. Ronda, medyanın önünde beni rezil etmek için gerçekten elinden geleni yaptın. Saatlerce enkazın altında kaldın. Eğlenceli miydi?" dedi.

Ronda ona inanamayarak baktı. Solgun dudakları titredi. "Greg, sen de doktorsun. Buna ulnar sinir zedelenmesi mi diyorsun? Elimde hiç his yok."

"Bu, uzun süreli baskıdan kaynaklanan felç olmuş gibi hissetmek." Greg tıbbi dosyayı kapatıp başucuna geri fırlattı. Delici bakışı bıçak gibi keskindi. "Kurtarma ekibi beş dakika sonra geldi. İşbirliği yapmayı reddettin ve ben seni çıkarmaya geri dönene kadar orada kalıp sempati toplamayı seçtin.

Ronda, bunu ne kadar sürdüreceksin?"

"Orada kalmayı ben mi seçtim?" Ronda öfkeyle titredi ve gözyaşları doldu ama inatla düşmedi. "Greg, ikinci çöküş sırasında neredeydin? Rose'u dışarı taşıyordun! O blok üzerime düştüğünde ne kadar acı çektiğimi biliyor musun? Elimi biliyor musun..."

"Yeter!" Greg onu sert bir şekilde kesip, yüzü tiksintiyle dolu bir şekilde konuştu. "Rose yeni ülkeye döndü. Çevreye yabancı ve ciddi bir psikolojik travma yaşadı. Onu önce kurtarmak mantıklıydı. Sen benim karımsın ve nöroşirürji bölümünün başındasın. Burada daha olgun bir tavır sergilemen gerekmez mi? Bir hasta ile dikkat çekmek için mi yarışıyorsun? Mesleki sorumlulukların nerede?"

"Mesleki sorumluluklar mı?" Ronda acı bir kahkaha attı. Sol eliyle çarşafı sıkıca tuttu. "Senin karın olduğum için mi terk edilmeyi hak ediyorum? Greg, elim gerçekten kullanılamaz hale gelirse bunun bedelini ödeyebilir misin?"

Greg kaşlarını çattı. Onun inatçılığına karşı sabrı tükeniyordu.

"Olmayacak. Ortopedi bölüm başkanı da baktı. Elin altı aylık bir dinlenme sonrası iyileşecek. Ama sen çok dar görüşlüsün."

Ona yaklaştı ve aşağıya baktı. Soğuk bir tonla, "Rose toz solumaktan astım krizi geçirdi ve hâlâ yoğun bakımda gözlem altında. Madem uyandın, belki de gidip ondan özür dilesen iyi olur," dedi.