Sen Ağabeyimmişsin; Ben Evlenince Delirdin?

Rylan Lloyd beni sahiplendi ve herkes, onu delicesine sevdiğimi biliyordu.

Gerçek aşkı Madeline Yates yaralandığında, ona kan bağışladım, ta ki tamamen tükenene kadar kendimi feda ettim.

O ve Madeline cinsel ilişkiye girdiğinde, onlara ihtiyaçlarını sağladım.

Madeline yurtdışından döndüğünde, beni ince bir elbise içinde saatlerce soğukta bekletti ve zatürree olup komaya girdim.

Uyandığımda hafızamı kaybetmiştim ve hastane yatağımın yanında soğuk bakışlarla duran Rylan'a boş gözlerle bakıyordum.

"Sen kimsin?"

Onun soğuk tavrı aniden yumuşadı ve başıma dokunarak, "Ben senin ağabeyinim," dedi.

Rylan ardından uzun zamandır rakibim olan Aydan Baxter'ı aradı ve onun müstakbel eşim olduğunu söyledi.

Daha sonra, istediği gibi, Aydan ile evlendim ve Rylan deliye döndü...

1

Keskin ağrılar ciğerlerimi delerken gözlerimi açmak için mücadele ettim, yatağın yanında duran uzun bir silueti zar zor seçebiliyordum.

Siluet yavaşça eğildi ve belirgin hatlara sahip bir yüz yavaş yavaş netleşti.

Uyandığımı gören Rylan sabırsızca sordu, "Tessa Hewitt, böyle davranmak gerçekten buna değer mi? Seni görmemi sağlamak için hayatını riske mi atıyorsun? Madeline'in konserinin sonunu mahvettin. Ne kadar büyük bir karmaşaya neden olduğunu biliyor musun?"

Sorularının bombardımanı beni şaşkına çevirdi ve kafam daha da zonklamaya başladı.

"Seni tanımıyorum," dedim boğuk bir sesle, elim yataktaki çağrı düğmesine doğru uzanıyordu. "Lütfen hemen ayrıl, yoksa yardım çağıracağım. "

Rylan küçümseyerek gülümsedi, gözleri küçümsemeyle doluydu, "Amnezi mi numarası yapıyorsun? Bu çok eskidi. "

"Ne söylediğini anlamıyorum. " Sonunda düğmeye bastım ve hastane odasındaki durgun havayı keskin zil sesiyle bozdu. "Hemşire! Biri beni burada rahatsız ediyor!"

Keskin ses odanın sessizliğini bozdu.

Rylan'ın yüzü şaşkınlıkla dondu, benim hareketime hazırlıksız görünüyordu.

Hemşirenin aceleci adımları yaklaşırken, gözlerindeki öfke ve karmaşık duygular yoğun bir mücadele içindeydi.

Sonunda, eli nazikçe başımın üstüne yerleşti.

"Ben senin ağabeyinim."

"Ağabeyim mi? " içgüdüsel olarak tekrarladım, sesim kısıktı.

Rylan'ın eli başımda biraz duraksadı, tonu kasıtlı olarak yumuşadı, "Evet, buradayım. Korkma."

Boş gözlerle kırptım, onun gerçekten ağabeyim olduğunu hissetmiyordum.

Ancak gelen hemşire onun vasisi olduğunu doğruladı.

Bu sırada hastane odasının kapısı açıldı ve asil ve şık bir duruş sergileyen bir adam içeri girdi.

Yakışıklıydı, sakin ve soğukkanlı bir duruşu vardı ve iyi dikilmiş takım elbisesi güçlü omuzlarını vurguluyordu.

Garip bir şekilde, hafızam olmasa da, onu görmek gergin sinirlerimi biraz rahatlattı.

Konuşmadan önce, Rylan tanıttı, "Tessa, bu Aydan, müstakbel eşin."

"Nişanlım mı? " Aydan'a aniden baktım, gözlerim şaşkınlıkla açıldı.

Uyandığımda sadece bir ağabeyim değil, aynı zamanda bir nişanlım olduğunu öğrendim?

Aydan son derece yakışıklı olmasına rağmen, tempo çok hızlıydı...

Aydan'ın tepkisi daha da belirgindi.

Rylan'a keskin bir şekilde döndü, kaşlarını çattı, "Onun nişanlısı kim? Rylan, rastgele bağlantılar kurmayı bırak. "

Vay, nişanlım bana ilgi duymuyordu.

Rylan kollarını çaprazladı, kendinden emin, "Amnezi geçirdi. "

Bunu duyunca, Aydan'ın önceki sabırsızlığı ve reddedişi önemli ölçüde azaldı ve gözlerinde karmaşık bir duygu belirdi.

Bu ne sempati ne de endişeydi, daha çok... eğlence ve meraktı.

"Pekala o zaman," Aydan öne çıktı, elini bana uzattı, "Benimle eve gel. "

Hala şaşkınlık içinde, zayıf elimi neredeyse düşünmeden onun eline verdim.

"Tessa!" Rylan'ın yüzü anında karardı, elini kaldırarak diğer omzuma güçlü bir şekilde bastırdı, yarı kalkmış bedenimi tekrar yatağa itti, "Henüz evlenmedin! O benimle eve gelmeli. "

Aydan elimi bırakmadı. Bunun yerine, tutuşunu sıkılaştırdı.

Öne çıktı, Rylan ile yüzleşti, "Rylan. Şu an ihtiyacı olan şey dinlenmek, tartışmalar değil. "

Rylan'ın bakışı, soğuk ve delici, kenetlenmiş ellerimize düştü.

Atmosfer anında gerginleşti.

Tartışmanın devam edeceğini düşündüğüm sırada, Aydan aniden elimi bıraktı.

Sonra, uyarı vermeden, eğildi ve olağanüstü bir çeviklikle dizlerimin altına ve sırtıma kollarını yerleştirdi.

Rylan'ın şok olmuş bakışları altında, beni hastane yatağından istikrarlı bir şekilde kaldırdı.

"Ne yapıyorsun!" Rylan kükredi.

"Onu arabaya taşıyorum," Aydan sakin bir şekilde yanıtladı.

"Aydan! Onu yere bırak!"

"Hastane girişinde buluşalım. " Aydan durmadı.

Güvenli bir şekilde kollarında taşınıyordum, kalbinin düzenli vuruşunu hissediyordum— Rylan'dan yayılan patlayan öfkeye tezat oluşturuyordu.

Aydan beni hastane girişine kadar taşıdı, arka koltuğa nazikçe yerleştirdi.

Hatta dağınık saçlarımı dikkatle kulağımın arkasına koydu. "Dinlenmeye bak. "

Bununla birlikte, doğruldu ve bize yetişen Rylan'a hafifçe başını salladı. "Onu sana bırakıyorum, Rylan."

Sonra dönüp uzaklaştı.

Rylan orada durdu, Aydan'ın uzaklaşan siluetine bakarken, bakışı o kadar yoğundu ki öfkeyle yanıyormuş gibi görünüyordu.

Sonunda, araba kapısını çarptı ve sürücü koltuğuna yerleşti.

Araba yarım saatten fazla sürdü ve büyük bir malikanenin önünde durdu.

Beni ikinci kata götürdü, bir yatak odası kapısını açtı. "Burası senin odan. Biraz dinlen. Madeline'i almaya gidiyorum. "

Onun sevgi gösterisine hiç tepki vermedim çünkü odanın tasarımcı kıyafetleri, takılar ve çantalarla dolu olduğunu gördüm— sevdiğim her şey.

Rylan'ın kimliği hakkındaki şüphelerim önemli ölçüde azaldı.

Görünüşe göre gerçekten onun kız kardeşiydim. Ailem gerçekten bu kadar zengindi.

Tepki vermediğimi gören Rylan'ın gözleri rahatsızlıkla parladı.

Geçmişte, Madeline'i her duyduğumda gözlerim dolardı ve kriz çıkarırdım. Şimdi olduğu gibi sakin ve kayıtsız değildim.

Bu onu oldukça sinirlendirdi.

Kaşlarını çattı. "Beni duydun mu?"

Ona bakışımı çevirdim, duygusal değişimine aldırmadan, aklımda nişanlımla ilgili düşünceler vardı. Rahatça, "Seni duydum. Aydan ile tanışmamı ayarlayabilir misin? Onu daha iyi tanımak istiyorum," dedim.

Sözler ağzımdan çıkar çıkmaz, Rylan'ın ifadesi fırtınalı hale geldi.

Bana dikkatle baktı, bir şeyleri bastırmaya çalışıyormuş gibi görünüyordu ve sonunda dişlerini sıkarak, "Vaktim yok!"

dedi. Bununla, öfkeli bir şekilde dışarı çıktı.

Omuz silktim, onun öfkesine hiç aldırış etmedim.

Aşağıda, hizmetçiler beni saygıyla selamladılar.

"Hanımefendi, bir şeyler yemek ister misiniz? Bay Lloyd sizin için besleyici yiyecekler hazırlamamızı söyledi. "

"Tabii," diye neşeyle yanıt verdim, yemek masasına oturdum.

Hizmetkarın getirdiği zarif yiyeceklere bakarak iştahım oldukça arttı.

Sadece birkaç yudum almıştım ki Rylan, yanında nazik bir tavırla bir kadınla geri döndü.

O benim yengem olmalı.

Madeline içeri girer girmez, beni gördü ve kolunu onun koluna doladı. "Rylan, zahmet verdiğim için üzgünüm. "

Rylan ona baktı, sesi daha önce hiç duymadığım şekilde nazikti. "Sen iyi olduğun sürece. Parti sırasında nasıl havuza düştün? Üşütmedin mi?"

Kaşığım durdu, Madeline'in eteğinin ıslak olduğunu fark ettim.

Madeline hafifçe başını salladı ama bakışı istemeden benim besleyici yiyeceklerime yöneldi.

"Sadece biraz üşüyorum. Bir türlü ısınamıyorum. Sıcak bir yemek iyi olurdu. " Konuşurken gözlerini benim kâseme sabitledi.

Bakışını takip eden Rylan, tereddüt etmeden bana konuştu. "Tessa, yemeğini ona ver. Havuzda düştü ve iyileşmesi için bunu yemesi gerekiyor. "

Şaşırmıştım.

Bu yiyecek özel olarak benim için, yeni taburcu olmuş kız kardeşi için hazırlanmadı mı?

Şimdi ise sadece Madeline üşüdüğünü söylediği için onu ona vermemi istiyordu?

Henüz evli değillerdi ve Madeline şimdiden bu kadar kibirli mi davranıyordu?

Kaşlarımı çattım.

Madeline hızla Rylan'ın kolunu çekti, isteksizmiş gibi davranarak. "Böyle yapma Rylan. Bu Tessa için hazırlandı. O yeni hastaneden çıktı ve buna daha çok ihtiyacı var. Dayanabilirim. Önemli değil. "

"Dayanmak zorunda değilsin. " Rylan kaşlarını çattı, hizmetkara işaret etti, "Onu al."

Hizmetkar reddetmeye cesaret edemedi ve kâseyi almak için öne doğru hareket etti.

Elimi kâsenin kenarına bastırdım, ona bakarak, her kelimeyi açıkça konuşarak, "Bunu benim için yaptırmıştın."

Rylan'ın ifadesi karardı, gözleri sabırsızlıkla doluydu.

"Tessa, nasıl bu kadar duyarsız olabilirsin? Madeline kendini iyi hissetmiyor. Ona vermek doğru değil mi? Bu sadece bir kâse. Niye bu kadar ciddiye alıyorsun?"

"Haklısın, Rylan." Bakışlarımı onun gözlerine sabitledim, açıkça rahatsızlık dolu olan ve alaycı bir şekilde gülümsedim. "Bunu ciddiye almam gerekmiyor. "

Bir sonraki saniye, aniden elimi kaldırdım ve tereddüt etmeden, kâseyi yere savurdum!