O Hafif Kilolu Bulundu, Ama Güçlü Bir Adam Ona Deli Gibi Düşkün

Emma Parker, çocukluğundan beri fazlasıyla dikkat çeken fiziği yüzünden yanlış türde ilgiyi üzerine çekmişti. Kızlar onu dışlamıştı. Erkekler ona tacizde bulunmuştu.

Hatta çocukluk arkadaşı olan Ryan Cooper bile ona bağlılığını alay konusu yapıp hafife alınabilecek biri gibi davranmıştı.

Sırf onunla birlikte olabilmek için sonunda göğüs küçültme kliniğine adım atacak cesareti bulmuştu.

Ve orada Daniel Bennett ile tanıştı. Riverton'da herkesin gizemli bir şekilde bahsettiği, soğuk ve ulaşılmaz doktor.

O, Emma'ya ilk kez yargılamayan gözlerle bakan bir adamdı.

"Sevgilinizin güzellik anlayışı, bir doktorun koyacağı teşhis olamaz."

O, Emma'ya başkaları için kendini küçültmeyi bırakmayı öğretti. Ryan'ın arkadaşları ona alaycı sözler söyleyip onu aşağılamaya çalıştığında, Daniel her bir acımasız kelimenin önüne geçti.

Sapık bir doktor ona saldırmaya kalktığında, tam zamanında yetişip Emma'yı kollarına aldı.

Emma, hayatında ilk kez başkalarının bakışlarının ağırlığı altında yaşamayı bıraktı.

Ancak Emma'nın gün geçtikçe daha parlak, daha özgüvenli ve daha göz kamaştırıcı hale geldiğini izledikten sonra Ryan kaybettiklerinin farkına vardı.

Pişmanlık onu tüketti. Emma'dan bir kez daha ona bakmasını yalvardı.

Ama Daniel, Emma'yı kollarına daha da yakın çekip soğuk bir bakışla karşılık verdi:

"Çok geç. Artık o benim.".

.....

"Sayın Emma Parker, göğüs küçültme ameliyatı randevunuz başarıyla kaydedildi. Lütfen ameliyat öncesi muayeneniz için Cuma gününden önce gelin."

Garip mesajı gördüğümde çaresizce gülmekten kendimi alamadım. Reklamlar gerçekten korkutucu bir şekilde doğru hedefli hale gelmişti.

Tam mesajı silmek üzereydim ki Ryan'ın tereddütlü yüz ifadesi birden gözümün önüne geldi:

"Emma, Cooper ailesinin gelecekteki gelini zarif görünmeli, kışkırtıcı değil. Kendini biraz toparla."

Gözlerimi indirdim. Sadece basit bir elbiseydi, ama kıvrımlarım onu olması gerekenden çok daha çekici göstermişti.

O günün ardından dolabımda ne kadar dar kıyafetim varsa hepsini en alt çekmeceye tıkıştırdım.

Mesajdaki adrese uzun süre baktım ve sonunda kararımı verdim.

Hastanede, göğüs ameliyatı danışma odasının dışında gergin bir şekilde bekledim.

"Sıradaki hasta: Emma Parker."

Derin bir nefes aldım ve kapıyı iterek içeri girdim, ama bir anda olduğum yerde donakaldım.

İçerideki doktor bir adamdı.

Maskesi yüzünün alt kısmını kapatıyordu, sadece keskin ve delici gözleri görünüyordu.

Bir an için dönüp kaçmak istedim.

Sonra başını kaldırdı, kapının eşiğinde donup kalmış halime bir bakış attı ve kaşlarını çattı: "İçeri giriyor musunuz, yoksa girmiyor musunuz?"

O bakışın altında kaçacak yerim yoktu. Sadece kendimi zorlayarak içeri girdim ve oturdum.

"Kaç yaşındasınız?" Kalemini tıbbi dosyaya dayadı ve nihayet gözlerini kaldırıp benimkilerle buluşturdu.

Belki de gözlerinin az önce göğsümde biraz fazla uzun süre kalışı yüzünden, belki de sinirlerim yüzünden beynim tamamen durmuştu.

Yüzüm bir anda alev aldı. "E..."

Sesim küçük ve zayıf çıktı. Konuşmam bittiğinde, kulaklarım bile yanıyordu.

Sonra bakışları kısa bir an göğsüme kaydı ve boğuk bir sesle konuştu: "Yaşınızı sordum."

Donakaldım. Utanç dalgaları beynimde patlarken, odadan hemen kaçmayı düşünecek kadar büyük bir şok yaşadım.

"Y... Yirmi üç yaşındayım."

"Çok gençsiniz." Utandığımı fark etmiş gibiydi. Kaşlarını hafifçe çattı. "Ameliyat gerektiğini siz mi düşünüyorsunuz, yoksa biri size bunu söyledi mi?"

Başımı eğdim. "Erkek arkadaşım... fazla dikkat çekici olduğumu düşünüyor..."

Adamın derin sesi sözümü bitirmeme izin vermeden beni böldü: "Erkek arkadaşınızın güzellik anlayışı, bir doktorun koyacağı teşhis olamaz."

Donup kaldım.

Bunca yıl kimse bana böyle bir şey söylememişti.

Herkes fiziğimin "fazla dikkat çekici" ya da "fazla kışkırtıcı" olduğunu düşünmüştü, sanki bedenim başlı başına düzeltilmesi gereken bir hata gibiydi.

Ve bu yabancı, daha önce hiç tanımadığım bu doktor, bana en sakin tonla şunu söyledi: Bende hiçbir sorun yoktu.

Sonrasında abartılı bir teselli sunmadı. Sadece onay formunu önüme kaydırdı ve ameliyatın tüm risklerini, iyileşme sürecini ve olası komplikasyonları dikkatlice açıkladı.

"Karar vermeniz için size yedi gün veriyorum." Dosyayı kapattı. "Eğer yedi gün sonra hâlâ ameliyat olmak istiyorsanız, sizin için en iyi cerrahi ekibi ayarlayacağım."

Bir doktorun beni ameliyattan vazgeçirmesini beklememiştim.

Ama yine de içimde bir şey gevşedi, sanki uzun zamandır fazla sıkı iliklenmiş bir düğme nihayet açılmıştı.

Hastaneden çıktığımda, akşam esintisi cildime sıcak ve nazik bir şekilde dokunuyordu.

Derin bir nefes aldım.

Telefonum titreşti. Ryan'dan bir mesaj geldi. "Gel. Her zamanki yerimiz."

"Her zamanki yerimiz" West Street'teki bardı.

Oraya vardığımda, yedi ya da sekiz kişi şimdiden masada toplanmıştı; hepsi Ryan'ın arkadaşlarıydı.

Hava sigara dumanıyla kaplanmıştı ve duvarları titreten müzik sağır ediciydi.

Ryan'ın "en iyi arkadaşı" olduğunu iddia eden Vanessa Miller, hemen yanına oturmuştu. Makyajı kusursuzdu ve parlak bir gülümsemeyle bana el salladı. "Emma geldi! Hadi, bizimle otur!"

Zoraki bir gülümseme takınıp masanın en köşesine oturdum.

Vanessa hevesle bana bir içki doldurdu ve bardağı uzattı, ancak tam alacakken geri çekti.

"Aman Tanrım, nasıl unutabilirim?" Alnına abartılı bir şekilde vurdu. "Emma, göğüs küçültme ameliyatı için randevu almıştın, değil mi? Ameliyattan önce içki içmemen gerekiyor, değil mi?"

Sesi çok yüksek değildi, ama masadaki herkesin duyması için mükemmel bir şekilde ayarlanmıştı.

Masadaki herkesin bakışları bir anda bana çevrildi. Göğsümde odaklandı.

"Vay be, Emma, gerçekten küçültme ameliyatı mı oluyorsun?" diye bir çocuk ıslık çalarak bağırdı. Yüzsüzce sırıttı. "Ryan, aptal herif, senin zevkin olduğunu sanıyordum. Bunlar harika..."

Tüm masadan alaycı kahkahalar yükseldi.

Vanessa aceleyle ellerini salladı. "Durun, durun. Emma'yı utandıracaksınız."

Sesi yardım etmeye çalışıyor gibi görünüyordu. Ama dudaklarının kenarındaki kibirli kıvrım, her saniyenin tadını çıkardığını açıkça gösteriyordu.

Yüzümdeki renk yavaş yavaş soldu.

Ve nihayet fark ettim. O ameliyat mesajı aslında bir reklam değildi.

Vanessa benim adımı kullanarak randevuyu almıştı.

Ryan'a döndüm.

Bardağını tutarken, bakışları bir an için titredi, sonra uzaklara bakıp içkisinden bir yudum aldı.

Tek kelime bile etmedi.