Yedek Kızın Kaçışı: Mafya Babasının Acı Pişmanlığı

Vitiello suç ailesinin yedek kızıydım; yalnızca altın değerindeki kız kardeşim İsabella'ya organ sağlamak için doğmuştum.

Dört yıl önce, "Yedi" kod adıyla, Şikago'nun Don'u Dante'ye güvenli bir evde bakıp onu iyileştirmiştim. Karanlıkta elini tutan bendim.

Ama İsabella adımı, emeğimi ve sevdiğim adamı çaldı.

Şimdi Dante, onun yalanlarına inanarak bana sadece soğuk bir iğrentiyle bakıyordu.

Sokakta bir neon tabela gürültüyle düştüğünde, Dante bedenini İsabella'ya siper etmiş, beni bükülmüş çeliklerin altında ezilmeye terk etmişti.

İsabella bir VIP süitte bir çizik yüzünden ağlarken, ben kırık dökük bir hâlde yatıyor, ailemin böbreklerimin nakil için hâlâ elverişli olup olmadığını tartışmasını dinliyordum.

Bardağı taşıran son damla nişan galalarında gerçekleşti. Dante, güvenli evde taktığım lav taşı bilekliği kolumda görünce, beni onu İsabella'dan çalmakla suçladı.

Babama beni cezalandırmasını emretti.

Dante, İsabella'nın gözlerini kapatıp onu çirkin gerçekten korurken, sırtıma elli kırbaç darbesi aldım.

O gece, kalbimdeki sevgi nihayet öldü.

Düğünlerinin sabahında, Dante'ye içinde bir kaset bulunan bir hediye kutusu verdim; Yedi olduğumun tek kanıtı oydu.

Ardından ailemi reddettiğime dair belgeleri imzaladım, telefonumu arabanın penceresinden fırlattım ve Sidney'e tek yönlü bir uçağa bindim.

Dante o kaseti dinleyip bir canavarla evlendiğini anladığında, ben binlerce mil uzakta olacağım, asla geri dönmeyeceğim.

Bölüm 1

Seraphina Bakış Açısı

Önceki hayatımda kalbimi söküp alan neşterin hayali ısırığı, şu anda babamın gözlerindeki bakışın yarısı kadar bile acıtmıyordu.

Londra'ya tek yön bir bilet uzattı; esasen kız kardeşim parlayabilsin diye gidip sessizce ölmemi söylüyordu.

Gözlerimi kırptım ve bir cerrahi testerenin hayaleti göğüs kafesimde titredi.

Antiseptik ve göllenen kanın keskin kokusu kayboldu, yerini aniden pahalı puroların ve eski derinin boğucu kokusuna bıraktı.

Artık ameliyat masasında değildim.

Dante kız kardeşimle yemin ederken kendi yaşam gücümün yere akmasını izlemiyordum.

Geri dönmüştüm.

Ellerime baktım.

Yara izi yoktu.

Tırnaklarım etine kadar kemirilmişti; yıllar önce bıraktığım gergin bir alışkanlıktı.

"Bileti al, Seraphina," dedi babam.

Sesi derinden gelen bir homurtuydu, bir zamanlar korkudan kemiklerimi titreten cinsten.

Masif meşe masasının arkasında oturan Vitiello suç ailesinin Don'u, bana lekesiz halısındaki inatçı bir lekeymişim gibi bakıyordu.

"İsabella ile Dante'nin nişan partisi gelecek ay," diye ekledi annem köşedeki kadife koltuktan.

Bana bakmıyordu. Parmağındaki devasa elmasın ışığı tam doğru şekilde yakalamasını sağlamakla meşguldü.

"Burada olup... gerginlik yaratmana izin veremeyiz," dedi. "Kız kardeşinin ne kadar hassas olduğunu biliyorsun. Varlığın onu üzüyor."

*Gerginlik.*

Bunun için kibar bir kelimeydi.

Önceki hayatımda yalvarmıştım.

Tam da bu Acem halısının üstünde dizlerimin üzerine çökmüştüm.

Babamın elini tutup Dante'yi kurtaranın ben olduğuma hayatım üzerine yemin etmiştim.

Onlara İsabella'nın yalan söylediğini, kod adım "Yedi"yi çaldığını anlatmaya çalışmıştım.

O güvenli evde kör, kanlar içinde ve paramparçayken iyileştirdiğim adamı çaldığını.

O zaman da bana iğrentiyle bakmışlardı.

Şimdi de bana iğrentiyle bakıyorlardı.

Ama bu kez göğsümdeki çaresizlik yok olmuştu.

Onlar mutlu çifte kadeh kaldırırken, soğuk çelik bir masada organlarımla birlikte benden sökülüp alınmıştı.

Uçak biletine baktım.

Ekonomi sınıfı.

Elbette.

İsabella özel uçakla uçardı. Yedek olan ise kargo bölümünde gönderilmediği için şanslıydı.

"Londra," dedim. Sesim kendi kulaklarıma tuhaf geliyordu. İçi boş. Kazınıp temizlenmiş gibi.

"Böylesi en iyisi," dedi babam, sesi kesindi. "Düğün bitene kadar orada kalacaksın. Belki daha uzun. Sana harçlık göndereceğiz. Biz seni çağırana kadar geri gelme."

Bu anı hatırlıyordum.

Dante'yi sevdiğimi haykırdığımı hatırlıyordum.

Babamın dudağımı patlatacak kadar sert bir tokat attığını, kendi kanımın bakır tadını aldığımı hatırlıyordum.

Orada kaldığımı, savaştığımı, değerimi kanıtlamaya çalıştığımı ve sonunda altın değerindeki kız kardeşimin böbrekleri iflas ettiğinde onun için resmen bir organ bankası hâline geldiğimi hatırlıyordum.

Dante.

Şikago Teşkilatı'nın Capo'su. Şehrin ahlaksız işlerinin yarısını kontrol eden adam.

Karanlıkta elimi tutup bana dünyaları vadeden, ama aydınlıkta bana bakıp bir yalancıdan başka bir şey görmeyen adam.

Bileti aldım.

Kağıdın başparmağıma değen sert ve keskin hissi beni kendime getirdi.

"Tamam," dedim.

Odadaki sessizlik sağır ediciydi.

Babam gözlerini kırptı, kayıtsızlık maskesi saniyenin küçük bir kesri kadar kaydı. "Ne?"

"Tamam dedim," diye tekrarladım. "Gideceğim."

Annem nihayet başını kaldırdı. Bu ani kabullenişimden şüphelenerek gözlerini kıstı.

"Olay çıkarmayacak mısın?" diye sordu. "Yine Dante'ye koşup yalanlarını yaymayacak mısın?"

*Yalanlar.*

Burada gerçeğe böyle diyorlardı.

"Hayır," dedim. "Dante'ye koşmayacağım."

Çünkü Dante benim için ölmüştü.

Beni o ameliyathaneye sürüklemelerine izin verdiği an ölmüştü.

Güzel yalanı çirkin gerçeğe tercih ettiği an ölmüştü.

Arkamı dönüp ağır ahşap kapılara doğru yürüdüm.

"Seraphina," diye seslendi babam.

Pirinç tokmakta elim asılı kalarak durdum.

"Uçağını kaçırma," diye uyardı.

Arkama bakmadım.

"Kaçırmam," diye fısıldadım.

Ofisten çıkıp uzun mermer koridorda yürüdüm.

Fuayede asılı olan İsabella'nın portresinin önünden geçtim. Gülümsüyordu, ışıl ışıldı, kusursuzdu.

Altın Çocuk.

Bense sadece yedek parçaydım.

Ama yedeklerin bir avantajı vardı.

Çalışmayı bıraktıklarında kimse fark etmezdi.

Umursamayı bıraktıklarında kimse fark etmezdi.

Ölümümün hayaleti peşimden gelirken odama çıkan merdivenleri tırmandım.

Artık bu ailede bir yer edinmek için savaşmayacaktım.

Çürümelerine izin verecektim.