Senatörün Beklenmedik Gelini

“Düğün günüm. Yüzlerce davetli, dışarıda bekleyen magazin kameraları. Kozcuoğlu ailesinin Boğaz'daki yalısı, fısıltılarla dolu, beklenti içinde. Nihayet çocukluk aşkım, güçlü bir siyaset hanedanının veliahtı Can Kozcuoğlu ile evleniyordum. Bu, benim kusursuz, sonsuza dek mutlu yaşayacağım o masalım olmalıydı. Sonra o içeri girdi. Ama yalnız değildi. Koluna yapışmış rüküş bir kadın vardı. Yüzünde geniş, zafer kazanmış bir sırıtışla. Can, "Düğün iptal," diye anons etti, sesi şaşırtıcı derecede sabitti. "Ben artık Berna'ylayım. Gidiyoruz." Dünyam başıma yıkıldı. Nikah masasında, herkesin önünde terk edilmiştim. Fısıltılar yükseldi; şok, acıma ve acımasız bir alaycılığın uğultusu gibiydi. Ben, Elif Aydın, artık sosyetenin dilindeki rezil kadındım. Bu utanç, göğsüme oturan ağır bir yumru gibiydi. Can ve yeni "karısı" alay etmeye, beni halkın önünde küçük düşürmeye ve mirasımı talep etmeye devam ettiler, bana kullanılıp atılmış bir eşya gibi davrandılar. Taptığım o çocuk nasıl bu kadar kibirli, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onun ve yeni alevinin bitmek bilmeyen hakaretleri, bariz saygısızlıkları... Başladıkları işi bitirmeye, beni ezip toz etmeye ve her şeyi talep etmeye niyetliydiler. Savunmasız, incinebilir ve öfkeden deliye dönmüş bir halde ortada kalmıştım. Tamamen mahvolduğumu düşündüğüm anda, bir gölge öne çıktı: Can'ın heybetli amcası, Milletvekili İskender Kozcuoğlu. Elinde bir belge tutuyordu, kararlı bakışları benimkilerle buluştu. "Belki de onun yerine benimle evlenmeyi düşünürsünüz?" Bu bir delilikti. Ya da mucizevi bir can simidi. Evet, dedim. Ve bu sadece bir başlangıçtı.”