Piyanistin Hesaplaşması

ibi sığınağında bir mahkum gibi odaları arşınlıyordu. Sessizlik sağırdı, sadece kendi düzensiz nefesl

abalar gelmeye başladı. Pa

taki bir pencereden izledi. Anlamıyordu. M

yakışıklı görünüyordu. Lale yanındaydı, k

sarları, sosyete figürleri, Arzu’nun tanıdığı,

sertçe

sert yüzlü bir kadın, elinde bi

nları giymen

inin giyeceği türden, solgun gri,

e ona baktı. "Bu

in emri. Ve bu da…" Kadın küçük, siyah bir kedi tasm

nızı söyledi.

ı. Bu olamazdı. Bu iğr

ın yüzü i

aç dakika sonra Mert kapıda belird

şunu,

. Bu delilik

fena halde eksik olan bir şey. Lale bunun… koşull

. El

ıyorsun bunu," diye fısıl

di kendin

tı. Onu el üstünde tutan, koruyan Mert gitmişti. Yerinde bir yaban

ın içine soktu. Kab

taktı. Çıngırak alayc

ağıya

şampanya kadehleri, kahkahalar yankılanıyor

r sessiz

e kayıtsızdı. "Bu Arzu. Bu hafta sonu bize… yardımcı ol

ttı. Lale, Mert’in yanında izliyordu, gözleri zaferl

n yanarak, çıngırak sürek

ısıltılı yorumlara katlanmaya zorlandı. Lale ara sıra yanından geçe

henüz ge

verandaya çıkardı. Misafirler orada toplanm

asma çıkardı. Bir u

erandanın sağlam

arabilirsin, Arzu. Ve yap

ktı. Bağlı. Bi

österip güldü. Diğerleri başlarını çevirdi, rahatsızlıkları acısını azaltmayan küçük, soğuk bir teselliydi. Lale yan

uk, sert bir umutsuzluk düğümü kalmıştı. Verandanın ahşap döşemelerine çök

şağılanmış, kırılmış bir şey ola

tarafından organize edilmiş, hayattan çok

ı; sistematik, zalimce ve