Anılar ve Son Veda

am anlamıyla iflas etmekte olan bir kalple yaşıyordu. Devasa bir orman yang

ıkardı. Ama hafızasını kaybetmişti, kendine Kül diyordu ve bambaşka bir

n tanınmaz halde buldu. Bir zamanlar Zeynep'e ayırdığı şefkati yeni aşkı Elif'e gö

bi bakıyordu. Unutulmuş olmasının acısı, en kutsal emanetlerinin başka

aresiz ve fedakarca bir hamleyle, kendini onun kayıp kız kardeşi "Aslı" olarak tanıttı. Tek amacı, onun yen

lü

y

li üç yıl

Çalıştığı kütüphane sessizdi; fısıldayan sayfaların ve yumuşak ışığın mekanıy

yla dolan eski çiftlik evleri, ş

ağırlık onu tüketmişti. Doktoru, kalbinin zayıfladığını, çok uzun süren aşırı ke

. Kitap okudu. Yem

zü, gülümsemesi, ona sarılışı... hepsi kapa

efon çaldı. Tanım

cevap ve

Ben Mer

kası. En iyi arkadaşı. Anma töre

i, sesi cıl

asıl söyleyeceğimi bil

Kötü haberler

ol

bir yangınla mücadele ediyorduk. Birini buldular. Bir

lefonu sıkan eli b

Tıpatıp aynısı. Ama... hiçbir şe

r gibi oldu. Kül. Tıpkı Ateş

rsun sen

Kaya. Onunla birlikte yaşıyormuş. Bi

içinde titreşti. Uçsuz bucaksız b

onraki sözleri ona

Zeynep. Bayağı...

anlık geri döndü, e

kın

hamile,

ü. Yere yığıldı, telef

Başka biriyle

k faz

gitti. Ateş.

te büyümüşlerdi. Nehrin kenarındaki yaş

s kaçarken tehlikeye doğru koşmak istemişti

rmişti. "Böylece her zaman bana geri dönme yolunu bulursun," diye fısıldamı

ngını. Devasa. K

çok üzgünüm. Ateş... birliği alevl

hatırlıyordu.

onu yerde ba

lecek bir beden yoktu. Sadece anıl

l tenine soğuk geliyordu. Ge

tta olduğunu söylüyordu.

fiziksel bir şeydi. Ne

. Ha

kez daha