Sekiz Yıl, Acımasız Bir Şaka

“Sekiz yıl boyunca Arda'nın sarhoşken verdiği bir söze tutundum. Ondört yaşındayken yaptığı, muhtemelen kutsal bir yemin gibi hissettiren bir şakaydı bu. Onun için mükemmelleşmek adına kendimi baştan yarattım, yirmi ikinci yaş günümüzün nihayet bizim anımız olacağına inandım. Ama sonra onun planını duydum: "sözümüz" acımasız bir yalandı, benden kurtulmak için kurulmuş bir tezgâhtı. Selin'e aşıktı, sahte bir nişan ve kiralık bir bebekle beni nihayet hayatından çıkarmayı planlıyordu. Dünyam başıma yıkıldı, arkadaşlarının kahkahalarının yankısından başka bir şey kalmamıştı geriye. Neden onun titizlikle kurguladığı hayatında her zaman sadece bir engel, bir şakaydım? Yurt dışı bursunu kabul ettim, bavullarımı topladım ve ona dair her anıyı yakıp yok olmaya hazırlandım. Bir yardım galasında Selin'le olan nişanını herkese göstererek beni herkesin içinde küçük düşürdü. Sonra bir saksı düştüğünde, ben yerde kanlar içinde yatarken beni tamamen görmezden gelip Selin'e siper oldu. Veda partimde, sırf Selin'i korumak için beni göle itip boğulmaya terk etti. Onu seçti. En yakın arkadaşına rağmen. Benim hayatıma rağmen. Abim Can beni kurtarmaya geldi, Arda'ya öfkeyle bağırdı ama Arda'nın zerre kadar pişmanlık duymadığı belliydi. Benim "dengesiz" ve "takıntılı" olduğumu iddia etti, her gerçeği kendi hikayesine uyacak şekilde çarpıttı. New York'a gittim, tüm bağlarımı kopardım, onu hayatımdan sonsuza dek silmeye kararlıydım. Yıllar sonra, Selin ve sevgilisi Levent tarafından mahvolmuş ve perişan halde olan Arda, çaresizce beni aradı. Beni bulduğunda mutlu ve başarılıydım, yanımda bana gerçekten değer veren Kerem vardı. Nihayet ona özrünün hiçbir anlam ifade etmediğini, artık benim sorunum olmadığını söyleyecek gücü bulmuştum. Bir zamanlar her düşüncemi işgal eden adam, şimdi acınası bir yabancıydı, zerre kadar önemsizdi. Onun son, gecikmiş itirafını, boşa harcanmış bir aşkın kağıt uçağını New York semalarına fırlattım. Kırık bir kızdan ünlü bir mimara, sahte bir yıldızın peşinden koşmaktan kendi kanatlarımı bulmaya uzanan yolculuğum tamamlanmıştı. Nihayet özgürdüm, onun asla dokunamayacağı bir geleceğe kanat çırpıyordum.”