Milyarder Varisin İntikamı

“İlk işaret, Arda'nın telefon ekranında parlayan bir mesajdı. "Seni özledim. Ne zaman tekrar görüşebiliriz?" diye yazıyordu, Selin adında bir kadından. Yatağımızın kenarında oturmuş, onu bekliyordum. Elinde, onun gizli samimiyetinin bir geçmişini barındıran telefonu sıkıca tutuyordum. Duştan çıktığında, belindeki havlu dışında çıplaktı. Bağırmadım. Sadece telefonu kaldırdım ve "Ya o, ya ben, Arda," dedim. Beni seçti, numarasını sildi ve bunun bir hata olduğuna yemin etti. Ama Boğaz manzaralı çatı katı dairemizdeki sessizlik giderek daha da gürültülü hale geldi, dokunuşları bir alışkanlığa dönüştü ve gözleri bana değil, benim içimden geçip uzaklara bakıyordu. Bir emlak imparatorluğunun varisi olmama rağmen, kendimi kaybolmuş, çaresiz ve acınası hissediyordum. Bu yüzden, bir hayırseverlik balosunda hayali bir umuda tutunarak ona evlenme teklif ettim. Tek duyduğum, zoraki bir "Tamam, Aslı. Evlenelim," cümlesinin boş yankısıydı. Düğün hazırlıkları, benim çabalarımla dolu, onun ise bariz bir şekilde yok olduğu bulanık bir süreçti. Arkadaşlarım ve ailem gözlerimdeki acımayı görüyordu, ama ben yeminlerin Selin'in hayaletini kovacağına inanarak direndim. Sonra, o acı verici güzellikteki düğün günümüzde, nikah memuru bizi karı koca ilan etmeye hazırlanırken, ince bir ses havayı deldi. "Baba?" Koridorun girişinde, en fazla beş yaşında, kocaman yaşlı gözlerini Arda'ya dikmiş küçük bir kız duruyordu. Arda'nın beti benzi attı. Ellerimi yanan bir şeymiş gibi bıraktı, arkasını döndü ve koştu. Benden, yeminlerimizden, her şeyden uzağa koştu ve küçük kızı kucağına aldı. Selin, kızın arkasında duruyordu. Yüzünde hem muzaffer hem de kederli bir ifade vardı. Beni nikah masasında terk etti, tüm dünyanın görmesi için beni rezil etti. Derinlerde, soğuk bir berraklıkla bunun her zaman bir olasılık olduğunu biliyordum ve hazırlıksız değildim. Mikrofonu alıp, "Damadın önceden verilmiş bir sözü varmış. Yemeğin tadını çıkarın. Bunu, yeni kazandığım özgürlüğümün bir kutlaması olarak kabul edin," diye anons ettim. Güvenliği çağırdım ve avukatımı aradım. Onurumdan etmişlerdi beni, ama hikayemi yeniden yazmalarına izin vermeyecektim. Karşılık verme zamanı gelmişti.”