Düşen Yıldız: Eşin Aldatması

“Müzayede salonu, kendini beğenmiş fısıltıların uğultusuyla beni boğan bir mezar gibiydi. Annemin gitarı, ondan kalan son somut parça, acımasız bir spot ışığının altında alay edercesine parlıyordu. Sonra onları gördüm: Karım Selin'in çocukluk arkadaşı Kaan, kolunu sahiplenircesine karımın omzuna atmıştı. Yüzlerinde aşağılayıcı bir sırıtış vardı. Birkaç dakika sonra müzayede yöneticisi gitar için açık artırmayı başlattı ve nefret ettiğim o adam, Kaan, çaresiz tekliflerime artan bir zevkle karşılık verdi. Paramparça olmuş banka hesabımı boşalttım, ruhumun bir parçasını geri almak için son kuruşuma kadar harcadım, ama zaferin tadı boşluktan ibaretti. O gece Selin, telefonunda gezinirken yüzünde gergin, soğuk bir gülümsemeyle, "sadece eski bir gitar" diyerek konuyu kapattı. Ertesi gün, medyanın da körüklemesiyle Kaan'a yönelik halk tepkisi acımasızdı ve bu durum onu intihara sürükledi. Selin bunu tüyler ürpertici bir soğukkanlılıkla, o mükemmel, zarif gözlerinde hesapçı bir parıltıyla anlattığında şüphelerim doğrulandı. Bir hafta sonra, annemin ölüm yıldönümünde, Selin bir sürprizi olduğunu söyledi: onu "anmak" için özel bir sergi. Korkularımı doğrularcasına mideme bir dehşet düğümü oturdu. Galeri duvarları, annemin ölümcül araba kazasından kalma devasa, korkunç fotoğraflarla kaplıydı - bükülmüş metal, paramparça camlar, tek bir kanlı ayakkabı. Serginin adı "Sönen Yıldız" zalimce bir alaydı. Selin, dudaklarında belli belirsiz, muzaffer bir gülümsemeyle beni izliyor, yıkılmamı bekliyordu. Annemin fedakarlığı, onuru, halkın tüketimine sunulmuştu. "On milyon," dedim, fısıltılarını keserek. Sesim net ve kararlıydı. Tek bir fotoğraf için değil, her biri için. Selin'in gülümsemesi kayboldu. Duruşu paramparça oldu. İşte o an, akbabalarla çevrili, şaşkınlık ve hastalıklı heyecan dolu fısıltıların ortasında, onun bu sapkın oyununda kapana kısıldığımı anladım. Benim acım onun performansıydı, onun zalimliği sınırsızdı. Neden? Kendi karım bana bunu neden yapardı? Annemin ölüm yıldönümünde neden bu kadar hesaplı, halka açık bir ızdırap yaşatırdı? Selin, yanında Kaan'la birlikte, her teklifle birlikte "merhum hakkında benden kişisel bir hikaye" vaat ederek tüm koleksiyon için müzayedenin devam edeceğini duyurduğunda, korkunç gerçek ortaya çıktı: bu sadece bir gösteri değil, bir işkence seansıydı ve annemin hatırası bir silahtı. Soğukkanlılıkla hesaplarımı dondurduğunu, beni beş parasız bıraktığını açıkladı. Son direnişimi, halka açık bir mali yıkım gösterisine dönüştürdü. Ama annemin, Selin'in kötü niyetle yere fırlattığı kutsal bir yadigâr olan firuze kolyesinin paramparça olmuş parçaları arasında diz çöktüğümde, içimde derin bir değişim oldu. Acı, aşağılanma, annemin hatırasına yapılan bu mutlak saygısızlık, içimde soğuk, sert bir kararlılık ateşledi. Kaybedecek hiçbir şeyim kalmamıştı. Yıllardır özel numarasını sakladığım unutulmuş bir bağlantıyı, bir sanayi devini aradım. Bu umutsuz bir kumardı. Artık karşı koyma zamanı gelmişti.”