Helena'nın İntikamı - Çözülen Bir Evlilik

“Kırk yıl boyunca Kerem Soykan'ın yanında durdum, onu sıradan bir milletvekili adayından, adı saygıyla anılan bir adama dönüştürerek mirasını inşa ettim. Ben Helen Aydın'dım; zarif, zeki eş, mükemmel bir ortaktım. Sonra bir öğleden sonra, onu Ulus'taki salaş bir kafede, Cansu Mayıs adında genç bir kadınla zehir yeşili bir smoothie'yi paylaşırken gördüm. Yüzü, yirmi yıldır görmediğim bir sevinçle aydınlanmıştı. Bu sadece bir kaçamak değildi; bu, duygusal bir terk edilişti. Yetmişlerindeki bu adam, bir veliaht takıntısı içindeydi ve biliyordum ki, o genç kadında yeni bir hayat arıyordu. Hiçbir sahne yaratmadım. Arkamı dönüp yürüdüm, topuklarımın düzenli tıkırtısı içimdeki kaosu ele vermiyordu. Beni, küçük bir tazminatla bir kenara atabileceği kırılgan bir sanat tarihi profesörü sanıyordu. Yanılıyordu. O akşam en sevdiği yemeği yaptım. Eve geç geldiğinde yemekler soğumuştu. Konuşmak, son darbeyi indirmek istiyordu. Masamdan bir dosya çıkardım ve dosdoğru gözlerinin içine baktım. "Kanserim Kerem. Pankreas. Altı ay, belki daha az." Yüzünün rengi attı. Bu ne sevgiydi ne de endişe; bu, planının aniden yerle bir olmasının şokuydu. Ölmekte olan bir eş boşanamazdı. Tuzağa düşmüştü. Toplumdaki imajının, özenle inşa ettiği itibarının ağırlığı, kendi kendine ördüğü bir kafesti. Çalışma odasına çekildi, kilit sesi sessiz odada yankılandı. Ertesi sabah yeğenim Can aradı. "Onu evden atmış Helen Teyze. Kaldırımda hüngür hüngür ağlıyordu."”