Çalınmış Lunası, En Büyük Pişmanlığı

Arslan'ın kaderindeki eşiydim. Ama o beş yılın her b

olacağını söylediği o muhteşem gümüş rengi elbiseyle büyük merdivenlerde

larca onun yalanlarına inandım. O, benim hayallerimi Figen'e sunarken, onun doğum gününü

ğimde ise acımı

, "Bu işi bir türlü anlamıyor," diye yakındı. "Bir eş un

bendim. O benim eşim değildi; o bir korkaktı ve ben sad

eddettim. Aramızdaki bağ paramparça olurken nihayet paniğe kapıldı, yeniden

lü

un Göz

ve ziyafet masalarından gelen fırında yaban domuzu kokusuyla doluydu. Bu

beşinci yıl dönümüydü. Beş yıl... ve her biri sanki başkasının hayatını ödünç al

alçak bir hırıltı titreşiyordu. O kayıptı. Dans eden sürü üyelerinden ol

sessizce sıyrıldım, yumuşak terliklerim soğuk taş zeminlerde hiç se

cızırtılı bağlantısı aracılığıyla, özel Zihin Bağı'nın yankısını hissedebiliyordum. Bu, yalnızca bir Alfa

hnime sızan alçak, samimi bir mırıltıyla. "Gece yarısı çanı çaldığı an, sana söz v

terzinin dükkanında. Gümüş rengi, yakalanmış ay ışığı gibi parıldayan muhteşem bir elbiseyi havaya kaldırmıştı. "Kutlam

nın bir ateşe dönüşmesine izin vermiştim, bu yıl nihayet

nlıyordum. Elbise, söz, sürpriz... hiçbir

kayeti benim de kulağıma geldi. "Bu işi bir türlü anlamıyor," diye homurdandı ve benden ba

ben? Beş yıldır onun kay

di Figen'e, sesi yine o mide bulandırıcı, tatlı

kı değildim. Gerçek anlamda Luna'sı bile değildim. Ben bir engeldim. Tanrıça tarafından

bim göğsümde bir buz kütlesiydi. Tam gece yarısı

rdu. Benim elbisem. Son basamakta durdu, dudaklarında muzaffer bir sırıtışla, gölgelerden yeni

i. Çenemi kaldırdım, gözlerim salonun karşısındaki Alp'in gözleriyle kilitlendi. Şaşkın g

dan okuması

sesim soğuk ve netti, kutlama uğu

ak. Alın si