Prens'in Kırık Sözleri

“Aşkımız, Karamanoğlu ailesinin demir gibi kurallarıyla yasaklanmış bir isyan şarkısıydı. Ben Ela, Beyoğlu'nun arka sokaklarında hüzünlü şarkılar söyleyen biriydim. O ise Barlas, Nişantaşı'nın Prensi... Kalbinin geri dönülmez bir şekilde benim olduğuna yemin etmişti. Güçlü ailesi onu mirasından mahrum etmekle tehdit ettiğinde bile beni seçti. "Sadece sen ve ben Ela, her zaman," diye yemin etmişti. Onun sözlerine, anneannemin yadigârı madalyona sarılır gibi sarıldım. Ama Karamanoğulları taktik değiştirdi. Yeni bir zalimlik. Barlas'a bir ültimatom verdiler: "uygun" bir kadından bir veliaht dünyaya getirmesi gerekiyordu. Gerçekten birlikte olabilmemiz için bunun sadece bir "formalite" olduğunu söyleyerek anlamam için yalvardı. Sonra hayatımıza cilalı ve hırslı Selin Soykan girdi. Çok geçmeden Selin hamile kaldı ve "biraz daha bekle" sözü sonsuzluğa uzandı. Selin, her fırsatta bana karşı komplolar kuran, sürekli ve acımasız bir varlık haline geldi. Yeni doğan kızları Ceren'e zarar verdiğim iftirasını attı, "delilleri" yerleştirdi ve histerik krizler geçirdi. İtirazlarım duyulmadı; Barlas, ailesinin beni soğuk bir misafir evine kilitlemesine izin verdi. "Neden Ela? Neden benim çocuğuma zarar verdin?" diye sordu Barlas, sesi cam kırıkları gibiydi. Kalbim paramparça oldu. Onun çocuğu. Bizim değil. Beni bir zamanlar koruyan adam neredeydi? Sonra Selin daha da ileri gitti, anneannemin madalyonunu taktı ve Barlas'ın ona verdiğini utanmazca iddia etti. Madalyonu almak için üzerine atıldığımda, yaralanmış gibi yaparak "bebeğim" diye çığlık attı. Barlas içeri daldı, öfkesi gözünü kör etmişti. Beni sertçe itti, başım mermere çarptı. Açıklama yapamadan babası Aslan elini kaldırıp yüzüme bir tokat attı. Barlas her şeyi izledi, sırtı bana, gerçeğe, bir zamanlar olduğumuz her şeye dönüktü. Sessizliği bir rızaydı. Hareketsizliği ise bir ihanet. O acı dolu anda anladım: Buradan gitmeliydim. Gidecektim, ama zalimliklerinin bedelini öğrenmeden değil.”