İkinci Bir Şans, Gerçek Aşkın Öpücüğü

“Şile yolunda yağan yağmur, arabanın ön camına şiddetle çarpıyordu. Tıpkı mideme saplanan o tanıdık, keskin sancı gibi. Mert, parmak boğumları bembeyaz kesilmiş bir halde arabayı kullanıyordu. Telefonunun ekranı 'İzel' diye parlayana kadar. Kocam, onun sadık köpeği, bir anda sırra kadem basmıştı. "Elif, bir taksi çağır. İzel'in bana ihtiyacı var," demişti, beni o karanlık yolda hasta ve yapayalnız bırakarak. Bu, Mert'in karısı olan beni bırakıp eski sevgilisini seçtiği dokuzuncu seferdi. İzel'in yıllar önce başlattığı zalim bir bahsin 'dokuzuncu vedasıydı' bu: "Dokuz kez, Elif. Dokuz. Sonra çekip gideceksin." Her olay, daha derin bir yara açıyordu: evlilik yıldönümü yemeğimiz, acil ameliyatım, anneannemin cenazesi. Ben sadece onun için uygun bir yara bandı, bir 'teselli ikramiyesiydim'. Onların bu sapkın oyunundaki bir piyondum. Günler sonra, bir asansör kazası beni paramparça edip hastaneye düşürdüğünde, Mert dehşet içinde sadece İzel'e sarılıyordu. Nihayet tüyler ürpertici bir netlikle görmüştüm: Beni hiçbir zaman gerçekten sevmemişti. Evliliğim, İzel'in üniversiteden beri özenle kurguladığı bir yalandı. Ona olan aşkım, o aptalca, inatçı umudum sonunda tükenmiş, geriye sadece sızlayan bir boşluk bırakmıştı. Ama oyun bitmişti. Onun dikkatsizce gözden kaçırdığı boşanma evraklarını çoktan imzalamıştım, özgürlüğüme hazırdım. Daha sonra İzel beni toplum içinde küçük düşürmek için şeytani bir tuzak kurup bana saldırı iftirası attığında, gizemli bir yabancı ortaya çıkıp her şeyi değiştirdi. Bu bir kabusun sonu ve benim gerçek hayatımın başlangıcıydı.”