Rakibim, Tek Umudum

“Doğum günümde annem, İstanbul'un en gözde bekarları arasından bir nişanlı seçme vaktimin geldiğini söyledi. Önceki hayatımda aptalca bir tutkuyla sevdiğim adamı, Arda Boran'ı seçmem için ısrar etti. Ama o aşk hikayesinin nasıl bittiğini hatırlıyordum. Düğünümüzün arifesinde Arda, özel bir jet kazasında öldüğünü söyleyerek sahte bir ölüm düzenledi. Yıllarca onun yasını tutan nişanlısı olarak yaşadım, ta ki onu bir kumsalda, bizzat burs verdiğim fakir öğrenciyle kahkahalar atarken sapasağlam bulana kadar. Hatta bir de çocukları vardı. Onunla yüzleştiğimde, beni teselli ediyormuş gibi yapan arkadaşlarımız, o adamlar, beni yere yatırdılar. Arda'nın beni okyanusa atmasına yardım ettiler ve ben boğulurken iskeleden izlediler. Sular başımın üzerinden kapanırken, sadece bir kişi gerçek bir duygu gösterdi. Çocukluk rakibim Doruk Altınay, onu tutarlarken adımı haykırdı, yüzü kederle buruşmuştu. Cenazemde ağlayan tek kişi oydu. Gözlerimi tekrar açtığımda, o büyük karardan sadece bir hafta önce, çatı katı dairemizdeydim. Bu sefer annem Arda'yı seçmemi istediğinde, ona farklı bir isim verdim. Benim için yas tutan adamı seçtim. Doruk Altınay'ı seçtim.”