“Babam, potansiyel kocalarım olmaları için yedi zeki yetimi büyüttü. Yıllarca gözüm onlardan sadece birini, soğuk ve mesafeli Demir Polat'ı gördü. Onun bu mesafesinin, sadece kırmam gereken bir duvar olduğuna inandım. Bu inanç dün gece tuzla buz oldu. Onu bahçede, üvey kız kardeşi Ece'yi öperken buldum. Ece, onun isteği üzerine ailemizin himayesine aldığı, benim öz kardeşim gibi davrandığım o narin kızdı. Ama asıl dehşet, kütüphanede diğer altı Bursiyer'in konuşmasına kulak misafiri olduğumda başladı. Benim için rekabet etmiyorlardı. Birlikte çalışıyor, "kazalar" düzenliyor ve Demir'den uzak durmam için benim "aptalca, körü körüne" bağlılığımla alay ediyorlardı. Sadakatleri bana, geleceklerini ellerinde tutan o mirasçıya değildi. Ece'yeydi. Ben kazanılması gereken bir kadın değildim. Yönetilmesi gereken aptal bir yüktüm. Birlikte büyüdüğüm, aileme her şeyini borçlu olan yedi adam bir tarikattı ve o da onların kraliçesiydi. Bu sabah, onların dünyasını yerle bir edecek bir karar vermek için babamın çalışma odasına girdim. Gülümsedi, sonunda Demir'i kazanıp kazanmadığımı sordu. "Hayır, baba," dedim kararlı bir sesle. "Hakan Biçer'le evleniyorum."”