Onun Affı İçin Çok Geç

“Sevdiğim adam, evleneceğim adam, ikiz kardeşimin hayatını kurtarmamı istedi. Annabell'in böbreklerinin tamamen iflas ettiğini açıklarken yüzüme bile bakmadı. Sonra nişan bozma belgelerini masanın üzerinden bana doğru itti. İstedikleri sadece böbreğim değildi. Nişanlımı da istiyorlardı. Annabell'in son arzusunun, bir günlüğüne bile olsa onunla evlenmek olduğunu söyledi. Ailemin tepkisi acımasızcaydı. "Sana onca emek verdikten sonra mı?" diye çığlık attı annem. "Annabell babanın hayatını kurtardı! Ona kendinden bir parça verdi! Sen aynısını onun için yapamıyor musun?" Babam kasvetli bir yüzle annemin yanında duruyordu. Eğer ailenin bir parçası olmayacaksam, onun evinde yerim olmadığını söyledi. Bir kez daha kapı dışarı ediliyordum. Gerçeği bilmiyorlardı. Beş yıl önce Annabell'in kahveme ilaç attığını, bu yüzden babamın nakil ameliyatını kaçırdığımı bilmiyorlardı. Benim yerime o girmiş, sahte bir yara iziyle bir kahraman olarak ortaya çıkmıştı; bense ucuz bir motelde korkak damgası yemiş bir halde uyanmıştım. Babamın içinde tıkır tıkır işleyen böbrek benimdi. Sadece tek bir böbreğim kaldığını bilmiyorlardı. Ve kesinlikle nadir bir hastalığın vücudumu çoktan sardığını, bana yaşamak için sadece aylar verdiğini bilmiyorlardı. Ateş daha sonra beni buldu, sesi boğuktu. "Seç, Alya. O mu, sen mi?" Üzerime tuhaf bir sükunet çöktü. Artık neyin önemi vardı ki? Bir zamanlar bana sonsuzluğu vadeden adama baktım ve hayatımı imzalamayı kabul ettim. "Peki," dedim. "Yaparım."”