Eski Sevgilisi İçin Böbreğimi Aldı: Şimdi Yalvarıyor

Yatak odası hâlâ tutkulu bir sisle kaplıydı.

Jeffrey Moss'un gece lambasının yanındaki telefonu, kilit ekranında bir mesajla aydınlandı. "Jeffrey, Emma tekrar zorluyor. Doktor ameliyatın yakında olması gerektiğini söyledi. Amelia'yı hallettin mi?"

Amelia Fuller, başlığın kenarına yaslanarak içgüdüsel olarak telefonu almak için uzandı. Telefonu açtı.

Sohbet ekranında Caiden Phillips olarak kaydedilmiş kişi, Jeffrey'nin arkadaşı çıktı.

Belki de uzun süredir yanıt gelmediği için karşı taraf bir dizi mesaj gönderdi. "Emma daha fazla bekleyemez. Acele et dostum. Amelia şüphelenmedi, değil mi? Ama endişelenme. Organ nakli merkezinde her şeyi ayarladım. Sadece onu ameliyat masasına ikna etmen gerekiyor. Bu kadar yüksek uyumluluk. Sanki evren Emma'ya yardım ediyor."

Sonunda, kırmızı işaretli bir PDF dosyası gönderilmişti.

Amelia'nın fiziksel muayene raporu, tüm verilerinin Emma Foster adında bir kadınla yüzde 95 oranında eşleştiğini gösteriyordu.

Banyodan duş sesi kesildi. Amelia mekanik bir şekilde telefonu yerine koydu ve uzandı.

Jeffrey, vücut yıkama jelinin taze kokusuyla çıktı ve alışkanlıkla kolunu onun etrafına doladı.

Amelia uzaklaşmaya çalıştı ama telefon tam o anda çaldı. Jeffrey hemen onu bıraktı.

Birkaç saniye sonra eğilip başının üstüne bir öpücük kondurdu ve nazikçe, "Ofiste acil bir durum var. Halledip dönmem gerekiyor. Erken uyu. Beni bekleme," dedi.

Amelia, ön kapının kapanma sesini duyana kadar gözlerini sıkıca kapalı tuttu. Sonra kalkıp Jeffrey'nin bilgisayar masasına oturdu.

Beş yıllık beraberliklerinde Jeffrey hiçbir zaman telefonunu banyoya götürmemişti.

Amelia ona hep güvenmişti. Hiç telefonunu kurcalamamıştı.

Bilgisayarda sohbet uygulaması açıktı. Doğal olarak, çıkış yapmayı unutmuştu.

Amelia'nın parmakları, dokunmatik yüzeye dokunurken titriyordu. Ekranda, Emma adında biriyle olan sohbet sabitlenmiş olarak duruyordu.

Son mesaj on dakika önce gönderilmişti. "Birden üniversite bölgesinin arka sokağındaki pastayı canım çekti. Duvarı aşarak bana alırdın. Göğsüm sıkışıyor şimdi. Hiçbir şey yiyemiyorum. Sadece o bir lokmayı düşünerek."

"Saçmalama. Şimdi geleceğim. Pasta yok. Doktorun belirlediği beslenme planını ye önce."

Sözde acil durum başka bir kadının pasta isteği çıktı.

Amelia ellerini ve ayaklarını buz kesildi. Parmakları titreyerek fareyi kaydırdı.

Şüphelenmedi. Acı çekerek kanıt aradı. Bir zamanlar birbirlerini sevdiklerini kanıtlayacak bir delil aradı.

Bu beş yılın samimiyetinin tamamen bir şaka olmadığını kanıtlayacak en küçük izi aradı.

Sohbet geçmişi Emma'nın hastalığı hakkındaki şikayetleriyle karışık cilveli yakınmalarla doluydu.

Jeffrey'nin yanıtları, Amelia'nın daha önce hiç görmediği bir sabır ve hoşgörüyle doluydu. Her test sonucunu önemsiyor ve tercihlerini detaylarına kadar hatırlıyordu.

Aralarında Amelia hakkında da parçalar vardı.

"Beni bu kadar sık görmeye geliyorsun. Kız arkadaşın kızmayacak mı? Sana oldukça düşkün gibi görünüyor."

"Endişelenme. İkna etmesi kolay. Ve böbrek uyumluluğu çok yüksek. Bir kez sana bağışladığında her şey yoluna girecek."

Her kelime Amelia'nın kalbine kazındı.

Ne kadar süre boyunca kaydırdığına dair zamanın farkına varmadı, ta ki yanağına dokunup ıslanmış olduğunu hissedene kadar.

Bu beş yıllık aşk, Emma'yla bu kadar iyi uyum sağlayan iki böbreği içindi.

Ama Jeffrey bilmiyordu ki, yıllar önce Amelia zaten sol böbreğini uzun süre beklemiş bir üremi hastasına bağışlamıştı.