Doksan Dokuzuncu Veda

çizilmiş, İzmir Fen Lisesi'nin gözde çiftiydik. Ama son sınıfta, okula yeni gelen kıza, Ceyda'ya aşık oldu ve aşk hik

çekti. Can bir an bile tereddüt etmeden suya atladı. Ben çırpınırken yanımd

ederken, bana doğru bir bakış attı. Vücudum titriy

m değil," dedi, sesi içinde

parça oldu. Eve gittim, laptopumu açtım

il, ülkenin öbür ucundaki

lü

in Ağ

ncu kez kalbimi kır

imizden beri okulun efsaneleri arasına kazınmıştı, adeta tek bir nefeste söylenirdi. Biz çocukluk aşkıydık; okul takımının oyun kurucusu ve dansçı kız, lise krallığının yürüyen, konuşan bir klişesiydik.

larının rengindeki gözleriyle yakışıklı olduğu için değil. Dünyayı fethetmek için doğru anı bekleyen, kibire

n üzerindeki yaranın yedi yaşındayken bisikletten düşmesinden kaldığını biliyordum, o da gergin olduğumda mırıldandığım melodinin anneannemin söylediği bir

fta, o mükemmel

i gözleri olan bir nakil öğrenci. İnsanların onu koruma isteği

risin," demişti ciddi bir sesle. "Ceyda burada yeni, alışmakta zorlanı

p yüzünü yastıklarıma gömerek inlemişti. "Bir

larımı saçlarının arasında gezdirerek

ar da

eanslarımızı kaçırırdı. Sonra öğle yemeği buluşmalarımıza geç kalırdı çünkü Ceyda'

kınlıkla doluydu. Kollarını bana dolar, alnımı öper ve "Ü

a umursamaz omuz silkmelere dönüştü. Telefonu onun adıyla titrer, o da

lerim terden sırılsıklam olmuştu. "Artık bunu yapamıyo

, gözleri on beş yaşındayken beni kalabalık bir AVM'de kaybettiğini sandığı zam

inan

inde unuttuğu çantasından ibaret olan bir "aile acil durumuna

ıyla dolu, uzun, içten bir mesajdı. Bana Koç hayalimi

pes e

zamanlar gerçek acıdan doğan tehditlerim, boş yakarışlar haline geldi. Ve Can, öğrendi. Tehditle

nöbeti oldu. Masanın altından Ceyda'ya mesaj atarken, "Elif, sakin

memiştim. Bu

a kalıcı, acı bir tat bırakmıştı. Ama bu, doksan dokuzuncusu,

ni yansıtan pırıl pırıl mavi havuzlu olanlardan. Ceyda, gülünç derecede kısa bir elbise

zlerime baktı. Gözlerinde ne bir özür ne de bir su

u bir şok etkisi yarattı, elbisem anında ağırlaştı, beni aşağı çekti. Kaygan zeminde ayağa kal

k geçti. Kollarını Ceyda'ya doladı, onu havuzun kenarına çekti ve

ederken, bana doğru bir bakış attı. Saçl

m değil," dedi, sesi içinde

arımdan siyah nehirler gibi akıyordu. Orada, sırılsıklam ve aşağılanmış bir halde

ızın acıyan ve alaycı bakışlarının aras

a, "Bitti," diye fısıldadım,

nsımızın bir başka dönüşü olduğunu düşündü. Muhtemele

kama baktım ve onu gülerken gördüm

yıpranmış şey, nihayet toza dönüştü. Gürültülü

dokuzun

sü olma

ptopumun başına gittim, parmaklarım yabancı bir netlikle hareket ediyordu. Koç Üniversitesi öğrenci port

gittim, kabul mektubum ekranda parlıyordu. B

kleri bu hamle, birdenbire evrenden bir işaret gibi geldi. Benim Koç'a gitmemi

a tık

"Boğaziçi Üniversitesi 2

an bulanıklaştı. Ama bunlar kalp kırıklığı gözyaşları deği

dim. Sosyal medyadaki yılların fotoğraflarından kendimi etiketini kaldırdım. Duvarlarımdaki çerçeve

kasetler, ilk mezuniyet balomuzdan kalma kurutulmuş yaka çiçeği, üzerinde baş harflerimizin kazılı olduğu küçük g

ağır hissettirdi. Bütün çocu

üçük, yıpranmış bir oyuncak ayıydı. Bir anlığına onu tuttum,

gözlerini hatırladım. *Hayat

attım ve kapa