Muling gisingin ang nawalang pag-ibig

Sa mga oras na iyon, tila wala sa sarili si Raegan Hayes.

Ang tanging umiikot sa kanyang isipan mula pa kaninang hapon ay ang mga salitang binitiwan ng doktor. "Congratulationa! Buntis ka."

Bigla namang hinawakan ni Mitchel Dixon nang mahigpit ang kanyang braso. Ang kanyang mababang boses ay agad na sumunod. "Bumalik ka sa realidad. Ano ba ang iniisip mo?"

Hindi na siya nabigyan ng pagkakataong sumagot nang hawakan ni Mitchel ang kanyang ulo nang may pagmamahal at siniil siya ng halik.

Pagkatapos, dumiretso siya sa banyo.

Naiwan si Raegan na nakahiga, hindi gumagalaw, sa malaking kama. Dumikit sa kanyang sentido at pisngi ang mga basang hibla ng kanyang buhok. Nakatitig siya sa kisame, bakas ang luha sa kanyang mga mata. Unti unting sumasakit ang kanyang hubad na katawan.

Makalipas ang ilang saglit, kinuha niya ang pregnancy test mula sa drawer ng nightstand.

Dahil sa patuloy na pagsakit ng kanyang tiyan, nagtungo si Raegan sa ospital. Matapos ang urine test, ibinalita ng doktor sa kanya ang resulta. Halos limang linggo na siyang buntis!

Hindi niya inasahan ang narinig, kaya labis siyang nagulat. Tuwing may nangyayari sa kanila ni Mitchel, palagi silang gumagamit ng proteksyon.

Matagal siyang nag-isip bago binalikan sa kanyang alaala ang sandali ng konsepsyon. Napagtanto niyang nangyari ito noong nakaraang buwan, matapos ang isang party. Pagkauwi, hinatid siya ni Mitchel at biglang nagtanong sa may pintuan kung nasa ligtas na panahon siya.

Ngayon lang niya naunawaan na hindi pala ligtas ang panahong iyon!

Mula sa loob ng banyo, maririnig ang pagtulo ng tubig. Asawa niya si Mitchel. Sa loob ng dalawang taon, lihim nilang itinago ang kanilang kasal. Siya ang kanyang superbisor sa trabaho, ang pangulo ng Dixon Group.

Napakabilis ng mga pangyayari, parang isang iglap lang ang lahat. Kakapasok pa lang niya sa kumpanya nang hindi inaasahang mauwi sa pagtatalik ang lahat sa unang pagkakataon pagkatapos ng isang party.

Makalipas ang ilang araw, nagkasakit ng malubha ang lolo ni Mitchel. Doon niya naisip na magmungkahi ng pekeng kasal para lamang matupad ang huling hiling ng kanyang lolo.

Nagpirmahan sila ng prenup, kung saan napagkasunduan nilang ilihim ang kanilang kasal mula sa publiko. Maari nilang tapusin ang kanilang pagsasama kahit kailan nila gustuhin.

Hindi ito isang karaniwang desisyon na ginagawa ng iba. Sa kabila nito, inisip pa rin ni Raegan na masuwerte siya noong mga panahong iyon.

Hindi niya kailanman naisip na ang lalaking hinangaan niya sa loob ng walong taon ang magiging asawa niya. Masaya niyang tinanggap nang buo ang lahat.

Simula nang ikasal sila, palaging abala si Mitchel sa kanyang mga gawain. Halos lahat ng oras niya ay napunta sa trabaho.

Umaasa si Raegan na mas marami pa sanang oras na ginugol niya kasama ito sa kanilang tahanan. Kahit ganoon, panatag pa rin ang loob niya dahil sa loob ng dalawang taon, walang lumabas na tsismis o iskandalo na nag-uugnay sa kanya sa ibang babae.

Bukod sa pagiging medyo malamig minsan, maituturing na perpektong asawa si Mitchel.

Habang nakatitig sa resulta ng pregnancy test, hindi maiwasan ni Raegan ang halo-halong emosyon.

Bandang huli, napagdesisyunan niyang ipagtapat kay Mitchel ang totoo.

Matagal na niya itong gustong sabihin kay Mitchel. Hindi lang ngayon niya nalaman ang tungkol dito-dalawang taon na ang nakalipas, at noon pa man ay may nararamdaman na siya para sa kanya.

Maya-maya, huminto na ang pagtulo ng tubig mula sa shower sa banyo.

Pagkalabas pa lang ni Mitchel, agad na nag-ring ang kanyang telepono. Wala siyang suot kundi isang tuwalya nang lumabas siya sa balkonahe at sinagot ang tawag.

Napatingin si Raegan sa orasan at napagtantong hatinggabi na pala.

Bigla siyang nakaramdam ng kaunting pagkabalisa. Nagtaka siya kung sino ang maaaring tumawag kay Mitchel sa dis-oras ng gabi.

Nagtagal si Mitchel ng ilang minuto sa balkonahe bago bumalik sa loob. Matapos iyon, pumasok siya sa silid at hinubad ang tuwalya.

Ang katawan niya ay talagang kahanga-hanga. Kitang-kita ang matitigas at malinaw na hubog ng kanyang tiyan. Matigas ang kanyang puwitan, at ang mahahaba niyang binti ay matipuno at matikas. Ang lalaking ito ay tunay na pambihira!

Sanay na si Raegan na makita si Mitchel nang nakahubad, hindi na ito bago sa kanya. Kahit ganoon, hindi pa rin niya napigilan ang pamumula ng kanyang mukha at ang biglaang pagbilis ng tibok ng kanyang puso sa sandaling ito.

Hindi namalayang pinagmamasdan siya, kinuha ni Mitchel ang kanyang kamiseta at pantalon mula sa kama. Marahan niyang isinuot ang kanyang damit, pagkatapos ay inabot ang kurbata at itinali ito gamit ang kanyang mahahaba at makinis na daliri. Ngayong gabi, lalo pang tumingkad ang kanyang kagwapuhan, at ang malinaw na balangkas ng kanyang mukha ay nagdagdag ng higit na dignidad sa kanyang itsura.

Talagang kahanga-hanga siyang pagmasdan sa mga sandaling ito.

"Huwag mo na akong hintayin. Good night," sabi niya sa huli bago tuluyang lumabas.

Ano? Aalis siya? Ganitong oras?

Mahigpit na hinawakan ni Raegan ang resulta ng pregnancy test habang nakatitig sa kanya na may halong pagkabigo. Walang kamalay-malay, bahagya siyang umatras. Saglit siyang nag-isip bago biglang nagsalita, "Sobrang late na."

Saglit na tumigil ang mga daliri ni Mitchel sa pagtali ng kanyang kurbata. May bahagyang ngiti sa kanyang labi, kinurot niya ang sariling earlobe at tinanong, "Nalilibugan ka pa rin ba? Gusto mo bang maranasan ulit?"

Pagkarinig ni Raegan, namula siya nang husto. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya sa kanyang dibdib. Handa na sanang magsalita si Raegan nang biglang bitiwan siya ni Mitchel at sabihin, "Maging mabuti ka, ha? May kailangan pa akong ayusin. Huwag mo na akong hintayin."

Pagkasabi noon, diretsong tumungo siya sa pintuan.

"Mitchel."

Agad na kumilos si Raegan at mabilis na tumakbo upang habulin siya.

Biglang huminto si Mitchel at seryosong itinapat ang tingin sa kanya.

"May problema ba?"

May bahid ng lamig sa kanyang tinig. Parang may malamig na hangin na bumalot sa kanila habang tahimik silang nagkatitigan.

Medyo balisa, mahina ang boses ni Raegan nang magtanong, "Pwede ba akong bumisita sa lola ko bukas? Pwede mo ba akong samahan doon?"

Mahina at may karamdaman ang kanyang lola, kaya palagi nitong hinahangad na makita siya. Dahil dito, nais ni Raegan na isama si Mitchel upang mapanatag ang loob ng kanyang lola at ipakitang maayos ang kanilang pagsasama.

"Pwede ba nating pag-usapan ito bukas?" Hindi man lang sumagot, diretsong lumabas si Mitchel at agad na umalis.

Habang naliligo at bumabalik sa kama, hindi mapakali si Raegan sa dami ng mga bagay na tumatakbo sa kanyang isipan. Kahit saglit, hindi siya makatulog.

Matapos ang matagal na pagpagulong sa kama, bumangon siya at nagpainit ng isang baso ng gatas para sa sarili.

May ilang notipikasyon mula sa iba't ibang online na blog na pumasok sa kanyang telepono.

Hindi naman siya interesado sa mga ito. Handa na sana siyang i-swipe palayo ang lahat nang biglang may isang bagay na agad nakatawag ng kanyang pansin. Isang pamilyar na pangalan ang agad na nagpa-click sa kanya.

Ayon sa balita, "Ang sikat na designer na si Lauren Murray ay namataan sa paliparan kasama ang kanyang misteryosong kasintahan kanina."

Si Lauren ay nakasuot ng bucket hat. Malabo mang makita ang mukha ng lalaki, sapat na ang kanyang pangangatawan upang ipahiwatig na siya ay kaakit-akit.

Pinindot ni Raegan ang larawan. Sa sumunod na segundo, parang biglang bumagsak ang kanyang dibdib.

Si Mitchel ang lalaking nasa larawan!

Ibig sabihin, kinansela niya ang meeting sa hapon para lang sunduin ang dating kasintahan sa airport?

Ang matinding realisasyong ito ay bumagsak sa dibdib ni Raegan tulad ng isang malaking bato, agad na bumalot sa kanya ang matinding pagkabahala.

Habang nanginginig ang kanyang mga kamay, hindi niya namalayang natawagan niya si Mitchel.

Ang tunog ng dial tone ang agad nagpaalala sa kanya sa realidad. Bago pa niya maibaba ang tawag, biglang may sumagot mula sa kabilang linya.

"Hello!"

Isang banayad at pamilyar na boses ng babae ang narinig niya.

Natigilan si Raegan sa kanyang kinatatayuan sandali, bago biglang naihagis ang telepono.

Biglang sumama ang pakiramdam ng tiyan niya, parang may bumaligtad sa loob. Naramdaman niyang umaakyat ang pait sa lalamunan niya.

Takip ang bibig, agad siyang nagmadaling tumakbo sa banyo at sumuka sa inidoro.

Kinabukasan ng umaga, dumating si Raegan sa trabaho nang sakto sa oras.

Noon pa man, sinubukan ni Mitchel na kumbinsihin siyang huminto sa pagtatrabaho matapos silang ikasal. Pero matigas ang ulo niya at pinanindigang kumita ng sarili niyang pera.

Hindi naman tumutol si Mitchel sa kanyang desisyon, pero hiniling niyang manatili siya bilang kanyang personal na katulong, tumutulong sa mga pang-araw-araw na gawain.

Ang punong katulong, si Matteo Jenkins, ang naatasang humawak ng mahahalagang responsibilidad ni Mitchel.

Si Matteo rin ang nag-iisang empleyado ng Dixon Group na nakakaalam tungkol sa kanilang lihim na kasal.

Simula pa lang, puro lalaki lang ang kinukuhang katulong para sa opisina ng presidente. Si Raegan ang naging kauna-unahan at nag-iisang babae sa posisyong iyon. Ang pagtanggap niya sa trabaho ay isang malinaw na paglabag sa nakasanayang patakaran. Dahil dito, hindi maiwasan ng ibang mga empleyado na mag-isip kung may espesyal na kaugnayan siya kay Mitchel.

Pero habang lumilipas ang panahon, napagtanto nilang hindi naman siya binibigyan ng kahit anong espesyal na pagtrato ni Mitchel. Sa kabila nito, mas lalo pa nilang hindi nagustuhan si Raegan.

Kung inaabuso lang niya ang kanyang itsura, hindi siya magtatagal sa trabaho. Kaya naman, nakakagulat para sa iba na nananatili pa rin siya sa posisyong iyon hanggang ngayon.

Sa pagkakataong ito, lumapit ang isa sa mga kasamahan niya at iniabot ang isang dokumento, sabay utos na dalhin ito sa opisina ni Mitchel.

Hindi umuwi si Mitchel kagabi. Sa sobrang pag-aalala, halos hindi siya nakatulog.

Ang tanging laman ng isip niya ay ang babaeng sumagot sa tawag niya kagabi. Magkasama kaya si Mitchel at ang babaeng iyon buong magdamag?

Alam na ni Raegan ang sagot, pero pinili pa rin niyang magbulag-bulagan.

Napakahirap para sa kanya na tanggapin ang katotohanang iyon.

Sinubukan ni Raegan na manatiling kalmado. Naisip niya na, anuman ang mangyari, karapatan niyang makuha ang bunga ng mga taong inilaan niya sa pagmamahal kay Mitchel. Hindi naman pwedeng mauwi lang ang lahat ng ito sa wala, hindi ba?

Kalmado niyang pinindot ang elevator button at tumuloy papunta sa opisina ng presidente. Bago lumabas ng elevator, inayos pa niya ang buhok upang siguraduhin na maayos ang kanyang itsura.

Pagdating niya sa opisina, napansin niyang bahagyang nakabukas ang pinto. Habang papalapit, narinig niya ang boses ng isang lalaki. Bigla siyang napahinto.

"Sige na, pare! Sabihin mo nga, may nararamdaman ka ba o wala para kay Raegan?"

Ang boses ay agad niyang nakilala. Kay Luis Stevens iyon, matagal nang kaibigan ni Mitchel mula pagkabata.

"Ano bang gusto mong palabasin?" tanong ni Mitchel sa malamig na boses.

"Alam mo na kung ano ang ibig kong sabihin!" Matalim ang tingin ni Luis bago siya nagsalita, "Para sa akin, mabuting babae si Raegan. Hindi ba siya ang tipo mo?"

"Gusto mo bang ibigay ko siya sa'yo?" walang pakialam na tanong ni Mitchel.

"Alam mo, huwag na lang natin pag-usapan!"

Tumawa si Luis nang may panunuya, at para kay Raegan, tumagos sa dibdib niya ang sakit ng bawat tunog nito.

Para bang isa lang siyang bagay na walang halaga sa usapan nila.

Napabuntong hininga si Raegan at hinigpitan ang hawak sa dokumento.

Ilang saglit pa, muling umalingawngaw ang boses ni Luis.

"Siyanga pala, nabasa ko yung balita tungkol sa misteryosong kasintahan ni Lauren kaninang umaga. Ikaw yun, hindi ba?"

"Oo."

"Aba, aba, aba! Talaga namang hindi ka matakasan ng babaeng iyon. Palagi mong inuuna ang kasiyahan niya."

Bumuntong-hininga si Luis at patuloy na tinukso si Mitchel. "Nagpalipas kayo ng gabi nang magkasama. Alam mo naman ang kasabihan, 'Ang pagkawalay ay lalong nagpapalalim ng pagmamahal.' Kaya sabihin mo sa akin, kayo ba ay..."

Para kay Raegan, ang pinag-uusapan nila ay parang kulog na biglang dumagundong sa kanyang ulo.

Nanlamig ang kanyang katawan, at unti-unting naglaho ang kulay sa kanyang mukha.

Walang duda-magkasamang nagpalipas ng gabi sina Lauren at Mitchel!

Ang matagal na pagkakawalay ay lalo lamang nagpagising ng pagnanasa!

Bawat salitang narinig niya ay parang punyal na unti-unting tumusok sa kanyang puso.

Puno ng mga bulong na boses ang kanyang isipan sa mga sandaling iyon. Biglang sumama ang pakiramdam niya. Parang lumabo ang paningin niya.

Napahawak siya sa dingding at dahan-dahang umatras. Mula sa loob, biglang bumukas ang pinto.

"Raegan?"