Henyong Itinakwil, Nagbalik na Reyna

"Janice, kay lupit mo! Alam mo ba ang ginawa mo sa kapatid mo? Magbabayad ka ngayon!" Suminghal si Laurie Edwards, halos sumabog sa galit habang humahampas ang latigo sa kanyang anak na may brutal at umaalingawngaw na kalabog.

Ang matalim na tunog ng latigo ay umalingawngaw sa malawak na mansyon, pinatatahimik ang mga слуга na nakatayo na parang mga iskultura, hindi nangangahas na magsalita ng kahit isang salita.

Sa kabila nito, nanatiling matatag si Janice Edwards, ang kanyang maliit na katawan ay nanginginig habang mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga ngipin, tinitiis ang matinding sakit na tila sumisira sa kanyang balat.

"Ibinalik kita, binigyan kita ng lahat ng kailangan mo, at inalok kita ng lugar kung saan ka nabibilang. Ganito mo ba ako pinapasalamatan?"

Sa bawat salita, humahampas ang braso ni Laurie, nag-iiwan ng malalalim at pulang marka sa likod ni Janice, ang kanyang mukha ay namumutla. Gayunpaman, nanatiling matatag ang kanyang tingin, nagniningning na may spark ng determinasyon. Siguro naging manhid na siya sa mga ganitong brutal na parusa.

"Ngayon, humingi ka ng tawad kay Delilah." Hinihingal dahil sa pagod, si Laurie ay nakatayo na may isang kamay na nakapatong sa kanyang balakang, ang mga mata ay nagliliyab habang tinitignan si Janice.

"Bakit ako hihingi ng tawad kung wala akong ginawang mali?" Sinalubong ni Janice ang tingin ni Laurie, matatag ang kanyang boses, bawat salita ay isang paglaban.

Sumiklab ang galit ni Laurie nang makita niya ang hindi nagpapatinag na paninindigan ni Janice. Mahigpit na hinawakan ang latigo, sinabi niya, "Kung gayon hindi ako titigil hanggang hindi ka humihingi ng tawad ngayon."

Sa mahalagang sandaling iyon, hinawakan ni Delilah Edwards, ang ampon na anak ni Laurie, ang braso ni Laurie, ang kanyang mga mata ay puno ng luha habang nagmamakaawa siya, "Mom! Pakiusap, huwag mo nang saktan si Janice. Kasalanan ko naman talaga-hindi ko sinabi sa kanya na allergic ako sa mangga."

"Delilah, napakalaki ng puso mo. Muntik ka na niyang mapatay, pero narito ka, ipinagtatanggol siya." Bumuntong-hininga si Laurie, marahang tinapik ang kamay ni Delilah, bumuhos ang init sa kanyang boses. "Sadyang masama lang siya. Sa kanyang desperadong pagtatangka para sa atensyon, binigyan ka niya ng mango pudding, alam na alam ang iyong allergy. Kay lupit, hindi ba?"

"Pero sumusumpa ako, hindi ko alam!" Protesta ni Janice, napuno ng luha ang kanyang mga mata habang nakaharap siya sa magkasundong pares sa harap niya. "Hindi ko talaga alam ang allergy niya!"

"Nagdadahilan ka pa rin?" Sumagot si Laurie, nagpapadala ng isa pang hampas kay Janice, ang kanyang mga salita ay malamig at nakakasakit habang ang kirot ay kumakalat sa balat ni Janice, nagpapadala ng panginginig sa kanyang gulugod.

Simula nang bumalik si Janice sa kanyang pamilya, anumang pagtatalo na kinasasangkutan ni Delilah ay palaging nagtatapos kay Janice na sinisisi. Anuman ang kanyang mga argumento o ang ebidensya na ipinakita niya, palagi itong isinasantabi bilang mapanlinlang.

Nang mahulog si Delilah sa hagdan, inakusahan niya si Janice na itinulak siya, at pumanig ang kanilang mga magulang kay Delilah nang hindi nag-iisip.

Kahit na si Janice ay kanilang laman at dugo, tila may mas mababang lugar siya sa kanilang mga puso kaysa kay Delilah, ang ampon.

Sa kanilang mga mata, marahil wala siyang iba kundi isang manggugulo, na laging handang saktan si Delilah upang manalo ng ilang pagmamahal.

Tumingin si Delilah kay Janice na may simpatikong tingin. "Mom, naiintindihan ko si Janice. Pagkatapos ng lahat, ako ang pumalit sa kanya bilang iyong anak sa loob ng mahigit isang dekada. Kung ako ang nasa katayuan niya, marahil ay magtatampo rin ako. Siguro kung aalis ako, sa wakas ay mapapayapa siya, at maayos ang pamilya."

Ang kanyang mga salita, na binalot ng balatkayo ng pag-aalala, ay isang tusong panlilinlang upang itapon si Janice sa karagdagang pagkasuklam, at buong puso na nilamon ni Laurie ang pain.

Ang puso ni Janice ay lumubog nang mas malalim sa kawalan ng pag-asa, isang tahimik na talaan ng mga karaingan laban sa kanyang pamilya na tumataas sa bawat lumilipas na sandali.

Sa isang iglap, isang matalim na latigo ang bumalik sa kanya sa malupit na kasalukuyan. Nagtagpo ang kanilang mga mata ni Laurie, na ang tingin ay malamig at puno ng paghamak.

Ang boses ni Laurie ay tumagos sa hangin, malamig at matalim. "Tingnan mo si Delilah, palaging napakamaalalahanin at magalang! Kung ikaw ay kahit na kalahati ng maalalahanin, ako ay magiging labis na masaya. Ngunit narito ka, tinatanggihan ang iyong pagkakamali, na para bang ginagalit ako ng sinasadya."

Matatag na nanindigan si Janice. "Sasabihin ko sa iyo muli, ang pudding na ibinigay ko sa kanya ay walang mangga. Kung nagdududa ka, tingnan mo lang ang listahan ng mga pamilihan!"

"Bakit pa mag-abala na tingnan? Hindi naman magsisinungaling si Delilah sa atin tungkol sa mga bagay na iyon." Si Laurie, ang kanyang pananampalataya kay Delilah ay hindi natitinag, ay hindi nakita ang pangangailangan na kumpirmahin ang mga item na nakalista para sa pamimili.

"Mom..." Nanginginig ang boses ni Delilah, ang kanyang pag-arte ay maselang hinabi na may kahinaan. "Kung mapapakalma nito ang isip ni Janice, kung gayon marahil ay nagkamali ako sa kanya."

"Delilah, pakiusap, huwag kang umiyak. Hindi mo nararapat na magdusa ng ganito. Sisiguraduhin kong papanagutin ang walang utang na loob na batang iyon." Tumigas ang tingin ni Laurie, humigpit ang pagkakahawak niya sa kanyang latigo, malakas ang kanyang awtoridad. "Kung ayaw mong humingi ng tawad, nasa sa iyo iyon. Sa loob ng tatlong araw, ang Efrery ay magho-host ng kauna-unahang fashion design contest nito. Kung ibibigay mo ang iyong design draft kay Delilah, palalampasin ko ito."

Muli?

Ang mga nagyeyelong salitang iyon ay tumusok kay Janice, nagpapadala ng matinding panginginig sa kanyang pagkatao.

Sa buong taon, walang pagod siyang nagbigay, desperado para sa isang maliit na bahagi ng pagkilala at papuri ng kanyang pamilya.

Sa simula pa lang, ang silid-tulugan ay kanya na sa karapatan. Ngunit inudyukan nila si Janice na isuko ito, na sinasabing si Delilah ay naging malapit sa mga ginhawa nito.

Kahit na ang kanyang nararapat na pagkakakilanlan bilang anak ng pamilya Edwards ay natakpan, lahat upang pangalagaan ang pagmamalaki ni Delilah.

Ang listahan ng mga ganitong sakripisyo ay umaabot nang walang katapusan.

Upang manatili sa pamilyang ito at makuha ang kanilang pabor, isinuko ni Janice ang higit pa sa nais niyang aminin.

Ngunit ngayon, itinutulak siya ni Laurie na isuko ang kanyang design draft para sa fashion contest, ang kanyang kinabukasan ay nakasalalay sa balanse.

"Magsalita ka," paghimok ni Laurie habang nanatiling tahimik si Janice. "Nawalan ka na ba ng boses?"

"Mom, pakiusap," sabat ni Delilah, hinawakan ang braso ni Laurie, na umiling. "Kasali rin si Janice sa kompetisyon. Ano ang gagawin niya kung ibibigay niya sa akin ang kanyang draft? Bagaman nagtitiwala ako tungkol sa panalo, ako..." Tumigil siya, umubo nang mahina, ang kanyang katawan ay nanginginig na parang mahihimatay siya. "Sa palagay ko hindi ito pinahihintulutan ng aking kalusugan."

"Sinaktan ka niya, nararapat lang na magbayad siya." Tinitigan ni Laurie si Janice ng isang tumatagos na titig. "Tatanungin kita sa huling pagkakataon-isusuko mo ba ang draft o hindi?"

Humigpit ang dibdib ni Janice habang humihinga siya ng malalim at hindi pantay. "Mom, hindi ba ako rin ang anak mo?" tanong niya, bahagyang nabasag ang kanyang boses.

"Sinasabi mong anak kita, ngunit hindi mo pinapansin ang aking mga hiling?"

Ang hayagang pagpapakita ng pagpabor na ito ay ganap na sumira sa puso ni Janice. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, ang kanyang boses ay halos isang bulong. "Ibibigay ko sa kanya ang draft."

Isang tusong ngiti ang sumilay sa mukha ni Delilah. Habang si Janice ay madalas na masyadong nagpapakumbaba, ang kanyang mga kasanayan sa pagdidisenyo ay top-notch. Sa draft ni Janice sa kamay, ang pagkuha ng unang puwesto ay tila garantisado.

"Mayroon ka palang konsensya," puna ni Laurie, isang kilay ang nakataas habang walang pakialam niyang itinapon ang latigo sa isang tabi at nag-alok kay Delilah ng isang mainit na ngiti. "Sa design draft ni Janice, maaari mong ihinto ang pagkapagod tungkol sa kompetisyon. Magpahinga ka lang at tamasahin ang award kapag dumating ito."

"Salamat, Mom," sagot ni Delilah, ang kanyang mukha ay nagliliwanag sa isang masayang ngiti. Ngunit, ilang sandali lamang, isang mahiyain na tingin ang dumaan sa kanyang mukha habang sumulyap siya kay Janice. "Ngunit hindi kaya magtanim ng sama ng loob si Janice sa akin sa paggamit ng kanyang draft?"

"Nangangahas ba siya?" Ang boses ni Laurie ay naging malamig habang itinutuon niya ang isang mahigpit na titig kay Janice. "Kung mayroon siyang anumang sama ng loob, makikita niya ang kanyang sarili sa labas sa mga lansangan. Hindi pinananatili ng pamilya Edwards ang mga walang utang na loob, pamilya man o hindi."

"Paano kung akusahan ako ni Janice na nagnanakaw ng kanyang disenyo?" Ang boses ni Delilah ay may bahid ng pag-aalala.

"Kung gayon sisiguraduhin kong ang bawat bahagi ng kanyang paglahok ay buburahin, na binibigyan ka ng kredito lamang."

Ang malupit na mga salita ni Laurie ay nagpagulat kay Janice, ang kanyang puso ay lumubog nang mas malalim sa kawalan ng pag-asa sa bawat sandali.

Naging walang saysay ba ang kanyang isang taon ng pagtitiis at pagkompromiso?

"Ha!" Tumawa si Janice, isang mapait na halakhak ang pumutok habang ang huling mga labi ng kanyang mga pag-asa ay naglaho, na iniwan siyang lubos na nadismaya sa pamilya.