Ang Kanyang Lalaki, Ang Kanyang Pinakamatalik na Kaibigan

Nakaupo ako sa pinakamahal na restaurant sa buong siyudad, hinihintay si Marco, ang fiancé ko, para icelebrate ang malaking tagumpay ng kumpanya niya. Limang taon naming pinagsikapang itayo iyon.

Pero hindi siya dumating. Sa halip, nakita ko ang isang Instagram story mula sa best friend ko, si Katrina, na nagpapakita kay Marco na himbing na himbing sa sofa niya, walang damit pang-itaas, habang mapaglaro niyang tinatakpan ang kanyang bibig. Ang caption: "He works so hard! Had to make sure my favorite CEO got home safe."

Ang lalaking pakakasalan ko sana ay kasama na naman ng best friend ko. Nang sa wakas ay umuwi siyang lasing, binigyan niya ako ng isang murang smart home hub – yung basic model na katatapon lang ni Katrina. Kinabukasan, nasa kotse niya si Katrina, ipinagmamayabang ang mamahaling version. Nang sabihin kong lumabas siya, ngumisi lang siya, "Pilitin mo ako."

Sumiklab ang galit ko. Hinablot ko ang braso niya, at tumili siya, saka nagpagulong-gulong palabas ng kotse. Mabilis na lumapit si Marco, tinulak ako sa isang tabi, at kinandong si Katrina, masama ang tingin sa akin. "May problema ka sa utak, sinasaktan mo ang sarili mong kaibigan." Pinaharurot niya ang sasakyan, at nasagasaan ng gulong sa likod ang binti ko, nabali ang fibula ko.

Sa apartment, nakahiga si Katrina, kumakain ng Japanese strawberries na binalatan ni Marco para sa kanya – mga prutas na palagi niyang sinasabing masyado siyang abala para bilhin para sa akin. Tapos nakita ko ang locket ng lola ko, ang huling regalo niya, sa kwelyo ng aso ni Katrina, puno ng mga kagat ng aso.

Nakatayo lang doon si Marco, puno ng pagkadismaya sa akin. "Ganyan din ba ang tingin mo?" tanong ko. Hindi siya sumagot. Mahigpit kong hinawakan ang sirang locket, itinulak ang wheelchair ko palabas, at umalis nang hindi lumilingon.

Kabanata 1

Nakaupo si Alia Reyes sa pinakamagandang mesa sa pinakamahal na restaurant sa Bonifacio Global City. Naghintay siya.

Isang malaking tagumpay ang product launch ng tech company ni Marco Herrera. Limang taon siyang nasa tabi nito, mula noong isa pa lang itong ideya sa garahe nila.

Pero hindi siya sumipot.

Alas-dos ng madaling araw, nag-vibrate ang phone niya. Isang Instagram story mula sa best friend niyang si Katrina Santos. Intern si Katrina sa kumpanya ni Marco.

Sa video, tulog na tulog si Marco sa sofa ni Katrina. Wala siyang damit pang-itaas. Nakahiga si Katrina sa tabi niya, isang kamay ang mapaglarong nakatakip sa bibig.

Ang caption: "He works so hard! Had to make sure my favorite CEO got home safe."

Napatingin si Alia sa screen. Ang lalaking pakakasalan niya sana ay kasama ng best friend niya. Hindi ito ang unang beses na naging "sobrang abala" siya para sa isang mahalagang sandali.

Tiningnan niya ang perpektong inayos, hindi nagalaw na celebratory dinner. Isang malamig na kawalan ang pumuno sa kanyang dibdib.

Nag-scroll siya sa kanyang mga contact at nakita ang pangalang Jaime Cruz. Isa siyang landscape designer na nakatrabaho niya sa isang proyekto. Mabait ito at lantarang hinahangaan ang kanyang trabaho.

Nag-type siya ng text: "Yung offer mo para sa isang bagong simula... valid pa ba?"

Halos agad-agad na tumunog ang kanyang telepono. Ang boses ni Jaime ay mainit at puno ng pag-aalala.

"Palagi. Susunduin kita bukas ng umaga. Aalisin kita diyan."

"Sige," sabi niya. "Sa loob ng isang linggo, gawin natin."

Ibinaba niya ang tawag at tumayo. Nagsimula siyang mag-impake. Ang apartment na ito, na naglalaman ng limang taon ng kanyang buhay, ay parang isang kulungan na ngayon.

Alas-siyete ng umaga, pumasok si Marco sa pinto, amoy murang alak. Nakita niya ang hindi nagalaw na hapunan at niyakap siya, ang boses niya ay puno ng pekeng pag-aalala.

"Alia, baby, hindi mo na sana ako hinintay. Kapag ganito ako kapagod sa trabaho, kailangan mong alagaan ang sarili mo. Pinapatay ako kapag nakikita kitang ganito."

Hinalikan niya ang tuktok ng kanyang ulo.

"Happy launch day," bulong niya. "Next week na ang malaking tech conference. Pagkatapos niyan, tayo na lang. Wala nang anibersaryo ng company launch, anibersaryo na lang ng engagement natin!"

"Oo," sabi niya, inaalis ang mga kamay nito sa kanyang baywang. "Wala nang mga anibersaryong ganyan."

Dahil malapit na, wala nang matitira sa pagitan nila. Hindi siya magpapakasal sa isang lalaking natutulog kasama ang kanyang best friend sa linggo na plano niyang mag-propose.

Naramdaman nito ang kanyang panlalamig at may kinuha itong maliit na kahon mula sa kanyang bulsa.

"May binili ako para sa'yo. Isang maliit na launch-day bonus."

Isa itong generic, mass-produced na smart home hub.

"Sa susunod na taon, malaking diyamante na, promise!"

Pinaglaruan niya ang device sa kanyang mga kamay. Gawa ito sa plastik at mukhang mura. Naalala niya ang isang post ni Katrina ilang araw na ang nakalipas.

"OMG, the best boss ever got me the limited edition designer hub and threw in a little extra gadget! Sinong may gusto ng basic model? Wala akong paggagamitan nitong maliit na 'to!"

Ang larawan ay nagpapakita ng eksaktong device na ito. Ang itinago ni Katrina ay makinis, metaliko, at mahal.

Ang regalo niya sa kanya ay ang libreng ibinigay niya sa kanyang intern. Pagkatapos ng limang taon na magkasama, ito lang ang halaga niya sa tingin nito. O baka naman sigurado lang talaga itong hindi siya aalis.