Hanggang Kaylan

"Felix, magsisimula na ang kasal—hindi ka puwedeng basta-basta na lang umalis!"

Nakasuot ng walang kapintas-pintas na puting bestida, mahigpit na kumapit si Linsey Brooks sa braso ni Felix Wells. Nangangatog ang kanyang mga daliri habang nilalamon ng takot ang kanyang boses.

Ito sana ang araw nila.

Ngunit ilang minuto bago magsimula ang seremonya, may nabasa si Felix sa kanyang telepono, humarap siya sa mga bisita, at malamig na inanunsyo: Kanselado ang kasal.

Nakasimangot siya, at nanikip ang kanyang boses sa pagmamadali. "Tabi. Nasaktan si Joanna. Mag-isa siya sa ospital, at siguradong takot na takot siya. Kailangan kong pumunta roon."

Namutla ang mukha ni Linsey.

Si Joanna Saunders—ang childhood sweetheart ni Felix.

Limang taon nang magkasintahan sina Linsey at Felix. At sa loob ng limang taon, tuwing lumalabas sila, sapat na ang kahit kaunting pangangailangan ni Joanna para iwanan siya ni Felix, na para bang wala siyang halaga.

Palagi niyang sinasabi na parang kapatid lang si Joanna sa kanya, at paulit-ulit niyang hinihiling kay Linsey na unawain iyon.

At sa bawat pagkakataon, pinagbigyan siya ni Linsey.

Pero ngayon ay araw ng kanilang kasal.

Eh ano naman kung kailangan siya ni Joanna? Ibig bang sabihin niyon na muli na naman siyang iiwan ng lalaking dapat sana'y magiging asawa niya?

Nanginginig ang boses ni Linsey habang pabulong siyang nagsabi, "Hindi puwede… Hindi ka puwedeng umalis. Hindi matutuloy ang kasal kung wala ka. Kahit ano pa ang mangyari, kailangan mong manatili. Felix… nakikiusap ako."

Ngunit tuluyan nang sumabog ang pasensya ni Felix. "Tama na! Tigilan mo ang pagiging makasarili. Puwede naman nating ipagpaliban ang kasal! Pero si Joanna—nasasaktan siya ngayon! Kung hindi ako pupunta, kakayanin mo ba ang magiging resulta nito? Tabi!"

Bago pa siya muling makapagsalita, mariin siyang tinabig ni Felix at dumaan.

Napasuray si Linsey, dumulas ang takong niya sa makintab na sahig bago siya tuluyang bumagsak. Nanatili siyang nakaupo roon, gulat at nawalan ng hininga, habang pinapanood si Felix na naglalakad palayo—dumiretso palabas ng pinto, ni hindi man lang lumingon pabalik.

At sa sumunod na segundo, tumunog ang kanyang telepono.

Hindi na siya nag-isip. Sinagot niya ito—at ang sumalubong ay isang boses ng babae, punong-puno ng panlilinlang at tagumpay.

"Linsey, araw ninyo ni Felix ngayon, di ba? Nagustuhan mo ba ang maliit na regalong ipinadala ko sa'yo?"

Nanigas ang buong katawan ni Linsey habang agad niyang nakilala ang nagsasalita. Nagngangalit ang panga niya nang siya'y sumagot, "Joanna… sinadya mo 'to. Inakit mo si Felix, hindi ba?"

"Tama. At? Anong balak mong gawin? Gusto ko lang ipaalala sa'yo, sa puso ni Felix, ako ang nauuna. Ako ang mahal niya." Ang tono ni Joanna ay punung-puno ng kayabangan, pagmamataas at pangungutya. "Siguro inabot ka ng buwan sa pagplano nito, ano? Sayang naman... Lahat ng pagod, lahat ng pangarap—wala na. Sa totoo lang, halos maawa ako sa iyo."

Napatingin si Linsey sa puting tela ng kanyang bestida. At sa unang pagkakataon, nakita niya ang limang taon nilang relasyon sa tunay nitong anyo—isang biro.

Isa siyang ulila na buong buhay ay naghanap ng pamilya at pagmamahal na matatawag niyang kanya.