Mafia Series 1 Ang Maid ng Mafia Boss ni QuenVhea

Pakiramdam ni Serena:

"Hoy, ikaw, Serena! "Halika rito at linisin mo ito!" sigaw ng isa sa mga babaeng lobo sa akin. Nakikipiknik siya kasama ang ibang mga babaeng lobo sa damuhan. Basta-basta nilang tinapon lahat ng kanilang basura—balot, shell, kahit anong tira ng pagkain—sa damuhan sa paligid nila.

Hindi naman ganoon kalayo ang basurahan. Ilang hakbang lang ang layo mula sa kanila. Sana sila na lang ang nagtapon nito ng maayos. Pero hindi, siyempre, hindi nila gagawin iyon dahil may hamak na batang utusan dito. Parang bigla na lang nilang hindi kailangan pang magtapon ng basura.

Kakaubos ko lang ng isang buong oras sa paglilinis ng chewing gum na nakadikit sa mga hagdan ng bulwagan. Masakit na ang aking likod at balakang. Sa isang malalim na buntong-hininga, kumuha ako ng walis at lumapit para walisin ang kanilang mga kalat. Ngunit nang makita kong karamihan sa kanilang basura ay nasa damuhan, napagtanto kong hindi ko ito kayang walisin gamit ang walis.

"Hoy, pwede bang itigil mo na ang pagdura ng mga balat sa damuhan?" "Ang hirap magwalis." Kinagat ko ang aking labi, pilit na pinaglalabanan ang galit na nasa akin.

"Kung ayaw mong magwalis, eh 'di wag." "Pulutin mo na lang isa-isa gamit ang iyong mga kamay." Walang pakialam na nagkrus ang mga binti ng babaeng-lobo at muling dumura ng balat ng pistachio sa damuhan, mismo sa harapan ng aking mga paa.

Ang isa pang babaeng-lobo ay muling naglagay ng mga pistachio sa plato at tinignan akong may pagkutya. "Oh, bahala na." Huwag makinig sa kanyang mga reklamo. Hindi niya rin kaya sumuway sa mga utos natin."

"Kung ganoon, magreresign na ako." Binitawan ko ang aking walis at lumingon upang umalis.

"Ang lakas ng loob mong kausapin kami nang ganyan? Sino ka ba sa tingin mo?" Isang babaeng lobo ang tumayo at hinarangan ang aking daraanan, sabay buhos ng inumin sa aking mukha. Tumulo ang likido at basang-basa ang aking damit.

"Gawin mo ang trabaho mo at pulutin ang basura! Kung hindi, isusumbong kita sa Alpha at sasabihing tamad ka!"

Kinailangan kong kunin ang lahat ng aking lakas upang pigilan ang sarili ko na saksakin sila ng walis sa kanilang bibig. May punto sila. Sino ba sa tingin ko ang sarili ko? Ako'y isang ampon lamang, pinalaki sa ilalim ng Black Moon Pack. Maliban sa pagiging alipin, wala akong ibang estado sa pangkat. Lahat ng ibang mga lobo ay mas mataas ang ranggo kaysa sa akin. Sinuman ay puwedeng mag-utos sa akin, pagalitan ako, bugbugin ako, at wala ni isang kikibo.

~~~~~~

Ang aking ama ay isang bampira at ang aking ina ay isang aswang. Dahil diyan ako ay naging isang hybrid. Ang kanilang pagsasama ay itinuturing na kasuklam-suklam ng parehong mga aswang at bampira, na dahilan upang ang aking mismong pag-iral ay maging isang kahihiyan. Ang mga hybrid ay makapangyarihang nilalang, na nagdudulot ng banta sa mga aswang at bampira. Kapag nakatuklas sila ng sinumang nabubuhay na hybrid, lahat ng mga aswang at bampira ay inuutusang patayin sila sa oras na makita.

Alam ng aking mga magulang na kailangang itago ang aking pagkakakilanlan sa mundo, kaya't humingi sila ng tulong sa isang maasahang kaibigan na isang mangkukulam upang maglagay ng mahika na magtatago sa aking hybrid na dugo. Sa pangkaraniwang nilalang, mukha lang akong isang Omega.

Noong balikan ko ang aking pagkabata, ang aming pamilya ay palaging nanirahan sa gitna ng kagubatan sa abot ng aking natatandaan. Pero sa isang kakila-kilabot na araw, kami ay natuklasan, at ang aming kapayapaan ay nadurog na parang mga bubog. Isang grupo ng mga Alphas at iba pang mga taong lobo ang pumalibot sa aming bahay. Habang pilit na nakikipaglaban ang aking ama sa bulwagan, dinala ako ng aking ina sa isang lihim na daanan upang makatakas. Umiyak ako at nagmakaawa na sumama sa akin ang aking mga magulang, kaya't kinailangan ng aking ina na higpitan ang hawak sa aking mga balikat. Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala at takot. Ang kanyang pagkakahawak sa akin ay napakahigpit na halos bumaon na ang kanyang mga kuko sa aking balat.

"Serena, patawarin mo ako." Pero kailangan mong makinig nang mabuti at tandaan ang lahat ng aking sasabihin. Nahulaan na ng iyong ama ang iyong kinabukasan. Magiging napakahirap ng iyong buhay dahil sa kung sino ka, higit pa sa iyong maiisip, ngunit kailangan mong magpakatatag. Balang araw, magiging napakamakapangyarihang hybrid ka, na may kapangyarihang maaaring baguhin ang mundo. Dapat kang mag-ingat, gayunpaman. Makikilala mo ang isang kakila-kilabot na kalaban na ang tanging nais ay ang angkinin ang iyong kapangyarihan. Hahabulin ka niya anuman ang magiging kapalit. At pagkatapos..."

Huminto ang boses ng aking ina nang marinig namin ang mga yabag na papalapit. Umiling siya at hindi na nakapagsalita pa. Sa mga luha sa kanyang mga mata, niyakap niya ako sa huling pagkakataon, hinawakan hangga't kanyang makakaya. Sa wakas, itinulak niya ako papunta sa lihim na labasan.

"Anak, kailangan mo nang umalis ngayon. Susubukan naming habulin ka. "Umakyat na! Tumakbo ka!"

Tumakbo ako ngunit hindi gaanong kalayo. Nakatagpo ako ng taguan malapit kung saan pwede kong masaksihan ang nangyayari. Sa pamamagitan ng bintana, napanood ko kung paano matagumpay na napasuko ng mga Alpha ang aking mga magulang at itinulak sila sa gitna ng bulwagan. Lahat ng Alpha ay may suot na maskara. May ilan na nag-aatubiling tumingin sa aking mga magulang, para bang may pinagtatalunan sila. Gayunpaman, may isang Alpha na lumapit sa aking mga magulang sa kabila ng sinasabi ng iba. Ang kanyang mga kuko ay kumikislap na may malamig, nakamamatay na liwanag.

Pinigil ko ang aking sigaw at tinakpan ang aking bibig. Bumagsak nang mabibigat sa sahig ang aking mga magulang, ang kanilang dugo'y nagpula ng matingkad sa karpet.

Pagkatapos, ilang Alpha ang lumabas ng bahay at inikot ang kanilang tingin. Alam kong hinahanap nila ako. Hindi ko kayang makagawa ng ingay, pero kailangan ko nang umalis ngayon. Habang patuloy na umaagos ang mga luha sa aking mukha, dahan-dahan akong umatras hanggang sapat na ang layo para makatakbo ako papunta sa dilim nang hindi nila namamalayan.

Nakikiiyak ang kulay-abong kalangitan sa akin at nagbuhos ng malakas na ulan. Sa aking pisngi, nagtagpo ang mga patak ng ulan at mga luha. Mahirap makita ang daan sa ilalim ng aking mga paa. Paulit-ulit akong nadadapa sa putik at nagkaroon ng maraming pasa. Ngunit sa bawat pagkakadapa, kinagat ko ang aking mga ngipin at agad na bumangon muli. Sa kabila ng pisikal at emosyonal na sakit na bumabagabag sa akin, kailangan kong patuloy na tumakbo. Hindi ko alam kung gaano pa ako katagal na tumakbo, pero ang tanging alam ko ay pagod na pagod na ako. Hindi ko na maramdaman ang aking mga binti at bumabagal na ang aking hakbang. Dumilim na, kaya't lalo pang humirap para sa aking mga mata na makakita habang lumilipas ang bawat oras.

Minsan pa, ako ay nadapa at bumagsak sa lupa. Ngunit sa pagkakataong ito, nawalan ako ng malay.

Nang ako ay magising, natagpuan ko ang sarili ko sa Black Moon Pack.

~~~~~~

Isa sa mga kapangyarihan ng aking ama ay ang kakayahang makita ang hinaharap. Naalala ko pa ang mga salitang iyon at naniniwala akong balang araw ay magiging totoo ang mga ito. Gayunpaman, anim na taon na ang lumipas, at narito pa rin ako gumagawa ng mga gawain. Paano ko babaguhin ang mundo mula rito?

Naalala ko ang mga Alphas na dumating upang atakihin ang aking pamilya, lalo na ang Alpha na pumatay sa aking mga magulang. Kinamuhian ko silang lahat. Pero dahil lahat sila ay nakasuot ng maskara noon, hindi ko sila makilala. Hindi ko alam kung paano ipaghiganti ang aking mga magulang. Kahit na hindi pa ako nasa tamang edad noon. Ako ay mahina at walang kapangyarihan, kaya wala akong pagpipilian kundi manatili dito para mabuhay.

Mula nang araw na iyon na nagising ako sa Black Moon Pack, ang buhay ko ay naging isang tunay na impiyerno. Nalaman ko kalaunan na, ang taong kumupkop sa akin ay ang tunay na pumatay sa aking mga magulang, at mas malala pa, nahulog ang loob ko sa kanyang anak.