She Become A Princess

SUMASAYAW ang mga puno dahil sa lakas ng hangin. The sky was dark and the rain was heavy. Patuloy ako sa pagtakbo kahit basang basa na. But I was stopped because our neighbor blocked my way. Kumabog ng malakas ang dibdib ko dahil sa emosyon ng kan'yang mata. "Your parents Claire," her expression softened and was full of sympathy. My eyes widened with shock. I didn't let her finish and ran fast. I feel like someone is pulling on my body to stop me from running, but I resist.

I shook my head violently. My teeth chatter with anger. No, I shouldn't believe her. I don't believe her! I was trying to convince myself that it wouldn’t happen. I also fell on the muddy road a few times but I kept getting up. At these hours, I feel like I'm competing for their lives. Kailangan kong makipagkarerahan kay kamatayan at hindi siya p'wedeng makarating sa aming tahanan. Never.

Ngunit ang kaunting pag-asa at tapang na binuo ko ay parang isinampal sa aking mukha dahil sa mga taong nagkukumpulan sa harapan ng aming bahay. I was suddenly scared. I walked slowly towards the front of our house. Biglang nahawi ang mga tao sa daraanan ko. My world stopped, because of their bodies lying on the ground. The cold suddenly crawled all over my body. Nilamon ako ng sobrang panlulumo. My knees was trembles and fell to the ground.

Para akong nauupos sa sobrang sakit at galit. Tears never stopped flowing down my cheeks. The dogs howled loudly feel like a dog’s cry is a message of sympathy. I quickly hugged my Mom, she tried to reach for Dad's lifeless hand. It hurts to see them like this. "Mom please, I'll take you to the hospital," I had a little hope because she was still breathing, but she didn't want to let go of my Dad's hand. Ngunit sumigaw ako upang humingi ng tulong dahil kailangan ko siyang buhatin pero lumapat ang nanlalamig niyang palad sa aking mga kamay na ikinatigil ko.

Marahan siyang umiling at ngumiti. "H-indi na anak." I knew it was fake because I could read the sadness in her eyes. I bit my lower lip and averted my eyes. I tried to stop myself from crying. This incident was not hidden from me, but sadly I did not believe it. At ayon sa nakikita kong reaksyon niya, she finds it hard to leave me. She knows I haven’t prepared for these things.

We glanced sadly at my father's body. Until the last moment, he still sacrificed for us. I feel like my heart has shattered and exploded somewhere. They give hope and satisfaction to my life. Maiiwan ang matinding pilat sa puso ko dahil sa trahedyang ito. They will leave me.

I couldn't control myself anymore and my restrained emotions poured out. I hugged them tightly. Humaplos ang kamay ni nanay. "Be brave, Claire. As we always tell you, you need to be brave because this is not the only thing you will experience." Hindi ko na rin napigilan at bumuhos ang pagtitimpi kong emosyon. Niyakap ko silang pareho ng napakahigpit. Napaubo siya, nataranta ako ng lumabas ang dugo sa kaniyang bibig, ngunit patuloy pa rin siyang lumalaban at naghahabol ng hininga. Binalot ako ng takot. Nanginginig ang kamay niya habang humahaplos sa aking pisngi.

Kinuha ko ito para damahin at masuyong hinalikan. Pilit niyang pinapahid ang luha na kumakawala sa aking mata. "A-yaw kong umiiyak ka, Claire. Mahal na mahal ka namin ng Tatay mo, masaya ako dahil naging bahagi ka ng buhay namin ni Vladimir." Tears rolling down my face. Punung- puno ng pait ang nararamdaman ko.

Paano ko magagawang maging matapang kung sila lamang ang pinaghuhugutan ko ng katapangan?

Kailan man, wala silang naging pagkukulang pagdating sa pagmamahal sa akin, pero ang naging pagkakamali lamang nila, hindi nila ako sinanay na mag-isa.

"A-nak, makinig ka sa akin. Hanapin mo ang pulang baul. Nakabaun ito sa likod ng bahay natin. Alam kong naguguluhan ka sa mga nangyayari, pero nasa baul na iyon ang kasagutan sa mga katanungan mo," seryoso niyang paliwanag sa akin. Napasinghap ako at tahimik na nakatitig lamang sa kan‘ya.

"Pinalaki ka namin ng maayos, kaya alam kong mas pipiliin mo ang ikabubuti sa lahat. Ipakita mo sa kanilang nagkamali sila ng paniniwala sayo." Parang hinaplos ang puso ko ng marinig iyon sa labi niya, ngunit naguguluhan pa rin ako. Dapat ko bang pagkatiwalaan ang sarili ko?

Ngumiti siya ng matamis. "Oo, masakit tanggapin ang mga nangyayari, pero 'wag kang mawawalan ng pag-asa dahil hindi lahat ng araw ay nagtatapos sa kalungkutan. Matatapos din ang lahat ng ito, Anak." Alam kong pinalalakas niya lamang ang loob ko dahil sa mga nangyayaring ito.

Matabang akong umiling sa kaniya at napasinghap. "Inay, hindi niyo po ba nakikita? Hindi ko man lang kayo nailigtas ni Tatay sa kamay ng kamatayan," bumagsak ang luha ko at mariin na kumuyom.

Dinala ni Nanay Estrella ang mga kamay ko sa pisngi niya at masuyong dinama iyon. Lumambot ang ekspresyon ko. "Wala kang kasalanan, anak. Walang kasalanan ang inosenteng katulad mo. Sila ang may kasalanan. Tingnan mo ang mga mata ko, Claire." My eyes widen. Ngunit ginawa ko ang sinabi niya.

Napatitig ako sa kaniya at parang nahipnotismo ako sa kulay green niyang mga mata na alam kong hindi normal sa dating kulay nito na noon ay itim. Naguluhan ako, ngunit mas nangibabaw ang pagpapakita ng abilidad ko. Pilit nitong ipinapakita ang mga pangyayari na ilang beses ko ng nakita, bago pa man mangyari ang lahat ng ito.

Mga pangyayari kung paano sila mamamatay.

Tuluyan ng kinain ng kadiliman ang paningin ko at bumalik sa nakaraan.