Bayım, Eski Eşiniz Bilim Dünyasında Efsane Oldu

Beşinci evlilik yıl dönümlerinin gecesinde, Jolie Knight tüm akşam yemeğini kendi elleriyle hazırladı.

Ancak Kaden Knight nihayet eve geldiğinde saat neredeyse on olmuştu ve yaptığı ilk şey doğruca duşa gitmek oldu.

Masadaki yemekler çoktan soğumuştu. Jolie, tereddüt etmeden her şeyi çöpe attı.

Kaden'ın kanepeye fırlattığı ceketi alıp çamaşır makinesine atmayı planlarken, cebinden dantel bir T-back tanga çıktı.

Bu kızın küçük kışkırtmalarını alışı ilk değildi. Bu da dahil olmak üzere, doksan dokuzuncu kez oluyordu.

Banyo kapısı açıldı ve Kaden dışarı çıktı.

Üstü çıplaktı, beline gevşekçe beyaz bir havlu sarılmıştı.

Jolie'nin elindeki pembe dantel tangaya göz attı ve pek tepki vermedi, sadece tembelce bir kaşını kaldırdı.

"Larry çocukça davranabiliyor. Onun için üzülmene gerek yok," dedi.

Jolie, bir zamanlar hayran olduğu yüzüne baktı—hala yakışıklı, hala tanıdık. Beş yıl içinde nasıl bu hale gelmişlerdi?

"Ağlıyor musun?" Kaden, onun kırmızı ve şişmiş gözlerini fark ederek yanına yaklaştı. Yumuşamak yerine kaşlarını çatmıştı. "Bu ilk sefer değil. Alışmadın mı hâlâ? Yoksa akşam yemeğine erken gelmediğim için mi kızgınsın? İşler delice yoğundu. Larry'nin başı çok doluydu, bu yüzden ona yardım ediyordum. Tamam, şimdi buradayım. Sana eşlik edebilirim."

Onu kollarına çekmek için uzandı, ama Jolie hafifçe geri çekildi.

"Bana dokunma. Pisliksin." "Şimdi ne oldu? Jolie, kavga etmeye hiç niyetim yok. Bu hediye meselesi, değil mi? Senin için bir şey hazırlamadım sanma."

Kaden, ceketinin cebinden bir kolye çıkardı ve ona uzattı. "Al. Yıl dönümü hediyen." Zambak şeklinde bir kolyeydi. Ama Jolie çocukluğundan beri zambaklardan nefret ederdi—onlara alerjisi vardı.

Kaden'ın ofisine birkaç kez gitmişti. Yeni sekreteri Larry Morgan, masasının üzerinde hep taze zambaklar bulundururdu.Zambaklar bazı kültürlerde saflığı ve masumiyeti simgeler.

Yani kolye onun için alınmamıştı. Larry için alınmıştı.

"Kaden," sonunda hafif kısık bir sesle konuştu. "Evlendiğimizde ne dediğini hatırlıyor musun?" "Ne dedim? Seni sonsuza dek seveceğimi söyledim. Öyle değil mi?" Kızgın bir ifadeyle kaşlarını çattı. "Jolie, sana daha önce de söyledim—yapışkan aşk küçüktür, gerçek aşk özgür bırakmaktır. Biz yetişkiniz. Her erkeğin dışarıda bir şeyi vardır. Bunu kabul etmek neden bu kadar zor?" Jolie hafif bir nefes verdi. Gerçekten hatırlamıyordu.

Bir zamanlar ona doksan dokuz şans vermesini söylemişti.

Ve şimdi doksan dokuz şans dolmuştu... Artık gitme vakti gelmişti.

"Boş ver. Önemi yok."

Jolie başını salladı, tangayı çöpe attı.

Sonra yatak odasından çıkıp çalışma odasına gitti. Kaden onu takip etme zahmetine bile girmedi.

Bir çekmece açtı, bir kartvizit çıkardı ve numarayı çevirdi.

"Alo? Jolie? Bugün neden aradın? Nihayet kararını mı verdin?" "Evet, Profesör. Bahsettiğiniz araştırma projesi—katılmaya karar verdim."

Karşı taraftaki kişi bir an duraksadı, sonra hızla toparlandı.

"Jolie, şaka yapmıyorsun, değil mi? Sana defalarca sordum ve hep Kaden'ı bırakamadığın için reddettin. Fikrini birdenbire değiştiren ne oldu?" Jolie hafifçe gülümsedi. "Önceden aptaldım. Artık değilim."

"Ama biliyorsun ki bu proje tamamen kapalı olacak. En az üç yıl dış dünyayla iletişim yok. Ve yedi gün sonra yola çıkıyoruz. Kaden ne olacak—" "Onu merak etme. Onunla boşanma kararı aldım bile."

"Sana uzun zaman önce söylemiştim, yokluğun araştırma alanı için büyük bir kayıp. Nihayet aklını başına toplamana sevindim. Yedi gün sonra, havaalanında. Ekip ve ben seni bekliyor olacağız. "