Mükemmel Kocam Çifte Hayat mı Yaşıyordu?!

"Annenin eşyalarını topla ve bu evden bir daha geri dönmemek üzere çık!" İskender Barnett, kızı Biz Barnett'e öfkeyle seslendi.

Malikanenin büyük girişinde, çoğu onarılamayacak kadar harap olmuş buruşuk kıyafetler dağınık halde duruyordu.

Biz'in gözleri, yerdeki annesinin fotoğrafına bakarken yaşlarla dolmuştu.

Ölüm haberini alır almaz kalbi kırık bir halde hemen geri dönmüştü.

Fotoğrafı almak için eğildiğinde, üvey kız kardeşi Milly Barnett acımasızca elinin üzerine bastı. Biz, acıyla dişlerini sıktı.

Duygularının yoğunluğuyla, çerçeveyi yerden kaptı ve Milly'nin baldırına vurdu.

Milly, keskin bir çığlık atarak geri çekildi ve tam düşmek üzereyken birinin kollarına sığındı. Baldırı anında şişti ve "Baba, Jasper..." diye ağladı.

"Biz, delirdin mi? Milly'ye nasıl zarar verebildin?" Jasper Singh, kusursuz giyimiyle adeta bir prens gibi görünüyordu, araya girdi. O, Biz'in eski nişanlısıydı ve çocukluklarından beri birbirlerini tanıyorlardı.

Biz, ona küçümseyerek döndü. Ciddi bir ilişkileri olmuştu ve birbirlerine bir gelecek sözü vermişlerdi.

Ancak, birkaç gün önce, Jasper ve Milly'yi uygunsuz bir şekilde yatakta yakalamıştı.

Jasper, Milly'nin karşı konulmaz derecede tatlı olduğunu söyleyerek kendini tutamadığını itiraf etmişti.

Kalbi kırık olan Biz, onunla olan ilişkisini bitirmiş ve huzur bulmak için ayrılmıştı.

Kısa süre sonra, annesinin ölüm haberi ona ulaşmıştı.

İskender, annesinin ilk aşkıyla fazlasıyla şımartıldığını ve onların samimi anları sırasında ölümle karşılaştığını iddia etti.

Biz, annesi hakkında böyle utanç verici bir şeye inanmayı reddetti.

Ayrıca, babasının evliliğinde mutsuz olduğu, Milly'nin annesiyle açıkça birlikte olabilmek için boşanma için ısrar ettiği biliniyordu.

Annesinin ölümünden sonra Biz'i evden atmakta tereddüt etmedi.

Kesinlikle bir şeyler ters gidiyordu.

Biz, küçümseyerek çirkin çifti ve ardından tamamen ilgisiz görünen babasını süzdü.

Gerçeği ortaya çıkarır çıkarmaz intikam alacağına yemin etti.

Annesinin küllerini alarak, son eşyalarını topladı ve kalbi hüzünle dolu bir şekilde ayrıldı.

Büyükannesinin ona miras bıraktığı şirin bir eve, ona kalan tek sığınağa doğru sürdü.

Gece çökmüştü.

Eşyalarını dengeleyerek arabasından indi ve merdivenlere çıkmak üzereyken arkasında bir varlık hissetti.

Hızla döndüğünde, kirli bir ihtiyar gördüğünde irkildi ve geri çekildi. Kokusu mide bulandırıcıydı.

Dişlerini çirkin bir gülümsemeyle gösterirken, çürümüşlük kokuyordu. "Çok güzelsin, muhteşemsin! Bay Singh yalan söylememiş. Gerçekten bir hazinesin!"

Daha da yaklaşıp onu koklarken, "Harika kokuyorsun. Yakında bundan keyif alacaksın!" diye mırıldandı.

"Beni bırak! Yardım edin! Beni duyan var mı?" Biz, ona karşı koydu ama çabaları boşunaydı ve yere itildi.

Çığlıkları, ıssız manzara boyunca yankılandı—hikayen burada mı sona erecekti?

Adam elbiselerini yırtarken, direnişi sadece daha da yoğunlaştı, gözyaşları ay ışığında parlayarak ona eterik bir görünüm kattı. "Hayır... Lütfen, hayır..."

Kendini tamamen güçsüz hissetti. Umutsuzluk onu sardı ve gözlerini kapattı.

Aniden saldırı durdu. Adamın ağırlığı üzerinden kalktı ve yere düşerken başından kan yayılmaya başladı.

Gözlerini açtığında, Biz, üzerinde tabanca tutan uzun, ürkütücü bir figürün durduğunu gördü.

Yoğun bakışları ve sert hatları etkileyiciydi, varlığı ay ışığında neredeyse hayalet gibiydi.

Daha yakından baktığında, giysilerinde ve ellerinde kan sıçramış olduğunu ve hafifçe kıvrılan saçlarının altından delici bakışları gördü.