Üç Yıl Sonra Geri Döndüm ve Eski Sevgilimin Kâbusu Oldum

Boland'da en soğuk kıştı ve ben en yakın arkadaşımın ağabeyi, o nazik ve kibar Jeffrey Tucker'a aşık oldum.

Beni korumak için ailesine ihanet etti ve bir düşmanın attığı asidin önünde durdu, sırtında hâlâ izi var.

Birbirimizi sonsuza dek seveceğimizi sanmıştım.

Ta ki düğünümüzden hemen önce, hamile bir soylu kadın kapımıza gelene kadar.

"Bay Smith misiniz? Jeffrey'nin sizin için herkese karşı geldiğini duydum mu?

" diye alayla sordu kadın, masaya bir doğum öncesi raporu fırlatarak.

"Çete kızlarıyla takılan bir kızın asla uyum sağlayamayacağını söyledi. Size karşı nazik davranması sadece bir gösterişti."

Ona karşılık olarak kadına tokat attım.

Kadın çığlık atarken, Jeffrey diğer hamlemde bileğimi yakaladı.

Ne ağladım ne de bağırdım. Sadece ona baktım, sakin ve soğukkanlı.

"Jeffrey, ayrılalım. Gerçekten kirlisin. Maisie hamile. Tucker ailesinin temiz bir varise ihtiyacı var. Geçmişin ise çok kirli."

Bana soğuk bir şekilde baktı.

Ona yemek yapıp sivri köşelerimi yumuşatmama rağmen, hâlâ beni çete kızı olarak görüyordu.

Maisie Sanderson ona sokulmuştu, bir eli abartılı bir şekilde karnını okşarken, dudaklarında kibirli bir gülümseme vardı. "Jeffrey, o kadar da kötü olma. O sadece hayatta kalmaya çalışıyordu..."

Jeffrey bana baktı. "Yine de, eğer uslu durursan, seni sevgilim olarak tutabilirim. Her şey eskisi gibi olabilir. Unvan hariç her şeye sahip olursun."

Beni dövmekten koruduğu zamandan kalan kaşındaki yara izine baktım—kan yüzünden akarken, "Cynthia, ben burada olduğum sürece kimse sana dokunamaz," demişti.

Şimdi yara hâlâ oradaydı ama adam bozulmuştu.

Boğazımda kabaran acıyı yutarken derin bir nefes aldım ve yatak odasına doğru yürüdüm.

"Tamam, sizi rahatsız etmeyeceğim. Gideceğim."

Üç yıldır buradaki hayatım basitti. Giysiler dışında önemli olan tek şey komodinin üzerindeki eski müzik kutusuydu.

Babamın bana bıraktığı tek şeydi.

Tüm o karanlık yıllardan kalan tek küçük ışıktı.

Ona uzandığımda, mükemmel manikürlü bir el benden önce ulaşmıştı.

"Ah sevgili Cynthia, böyle eski püskü bir şey Jeffrey'nin villasında yer almamalı."

Maisie beni takip etmişti, yardım ediyormuş gibi yaparak.

Müzik kutusunu tuttu ve bana kışkırtıcı bir şekilde göz kırptı.

Sonraki saniyede.

"Çat!

" Keskin ve kırılgan bir ses geldi.

Müzik kutusu yere sertçe çarptı.

Zaten yıpranmış mekanizma parçalandı, paslı dişliler gevşedi, biri Jeffrey'nin ayaklarına yuvarlandı.

Babamın ölürken sıkıca tuttuğu şeydi bu.

Aklım boşaldı. Gözlerim yanmaya başladı ve başımı kaldırıp Maisie'ye öfkeyle baktım.

Maisie ağzını kapattı, tamamen sahte bir alarm içinde. "Aman! Elim kaydı... Çok üzgünüm, Cynthia. Bu bir kazaydı...

" Jeffrey'nin arkasına saklandı.

Ona doğru hareket ederken, Jeffrey kaşlarını çattı ve dişliyi ayakkabısıyla tekmeleyerek uzaklaştırdı.

"Bu bir hurda parçası. Bırak gitsin. Bunun için birilerini öldürecekmiş gibi görünmen gerekiyor mu? Maisie sadece yardım etmeye çalışıyordu. Sokak zihniyetini buraya getirme."

Hurda mı? O müzik kutusunun benim için ne anlama geldiğini biliyordu.

Kalbim taş oldu.

Diz çöküp her kırık parçayı topladım.

Son parçayı aldığımda ayağa kalktım ve gülümsedim.

Gülümsemem Jeffrey'i şaşırttı, kaşlarını daha da çattı.

Yemek masasına yürüdüm.

Sonra, nefes alması için açılmış bir şişe şarabı kaptım.

Tereddüt etmeden, Maisie'nin başından aşağı döktüm.

"Ah!

" Maisie çığlık attı, zıpladı.

Jeffrey'nin yüzü karardı. Beni itmek için uzandı. "Cynthia, aklını mı kaçırdın?

" Yan tarafa doğru eğildim ve Maisie'ye soğuk bir şekilde baktım.

"Sadece bir elbise. Kirlendi. Benim gibi değil. Ne kadar ovarsam ovayım, temizlenemem."

Jeffrey hiddetle nefes alıyordu ama aptalca beyefendi kuralları onu bir kadına gerçekten vurmasını engelliyordu.

Ön kapıyı işaret etti, sesi buz gibiydi.

"Defol. Cynthia, bensiz, paran yok, bağlantıların yok. Gururun ne kadar dayanacak görelim. Bana geri döndüğünde, eski günlerin hatrına iyilik bekleme."

Bavulumu aldım ve arkamı dönmeden karanlık ve fırtınalı geceye çıktım.