İğrenç Kocam ve Sekreteri, Ama Boşanınca Panikleyen O

Şirketin koltuğuna kıvrılmış Ayden Martin'i bekliyordum, bir yandan da birkaç saniyelik bir videoya rastgele tıklamıştım.

Belirgin eklemleri olan bir el, ince parmak uçlarıyla son derece samimi bir şekilde tutuluyordu.

Yazı, kızın yumuşak mırıltısı gibi okunuyordu. "Büyükler iş konuşurken, sessizce elini uzattım. İş konularında mantıklı ve sakin olan onun, benimle mantıklı kalamayacağını hiç beklemiyordum."

Gülümsedim ve beğendim. "Ayden, bak kızlar günümüzde nasıl bu iş adamı aşk hikayelerini yazmayı seviyorlar, senin gibi başkanların iş görüşmelerinde gizlice el ele tutuştuklarını iddia ediyorlar. Bu gerçek mi yoksa sahte mi?"

Ayden başını bile kaldırmadan sadece hafifçe, "Bunları izlemeyi bırak," dedi.

Ağzımla sordum ama içimde bildiğim Ayden'in böyle bir şey yapmayacağını biliyordum.

Beş yıllık evlilikten sonra, her sosyal etkinlikte beni sadece bekleme odasına itmişti, bu romantik dizi sahnelerini sahneye koymayı bırak.

Başımı eğdim ve videodaki elin üzerindeki saati fark ettim. Rolex veya Patek Philippe gibi lüks bir saat.

Ayden'e verdiğim yıl dönümü hediyesi de aynı lüks saatti.

...

Gergin bir şekilde kızın profilini açtım.

Sabitlenmiş gönderi, kızın özçekimiyle birleştirilmiş bulanık bir yan profil fotoğrafıydı.

Fotoğraf bulanık olsa da Ayden'i anında tanıdım.

İnanamıyordum.

Ama eklemdeki hafif yara izini asla yanılmam.

Dahası, Ayden'in kurallarının ne kadar katı olduğunu herkesten iyi biliyordum.

Beş yıllık evlilikte, ofise girmeden önce bile kapıyı çalıp iznini beklemek zorundaydım.

Ancak videoda, yabancı bir kadının elini tutmasına izin veriyordu, her zaman takip ettiği prensipleri bozuyordu.

Nefes almakta biraz zorlanıyordum.

"Ayden." Ağzımı açtım, videodaki kişinin o olup olmadığını sormak, videodaki kızın kim olduğunu sormak istiyordum.

Sormadan önce, Ayden'in telefonu acil bir şekilde çaldı.

Arayan kimliğine baktı, hızla yere kadar uzanan pencereye doğru yürüdü ve alçak sesle cevapladı.

Telefonu kapattıktan sonra aceleyle ceketini alıp dışarı çıktı. "Bir işim var. Bir süreliğine dışarı çıkıyorum."

Kalbim aniden sıkıştı.

Ayden nasıl biriydi?

Çalışma saatlerinde görevini bırakması onun için düşünülemez bir şeydi.

Ancak şimdi, bir telefon görüşmesi yüzünden aceleyle ayrılıyordu.

Hiç böyle davranmazdı.

Videodaki elini tutan kızı düşündüm, profili tamamen onunla doluydu ve birden bu çağrıyı buna bağladım.

Ayağa kalkmakta sendeledim, yanlışlıkla bileğimi burktum ama acı hissetmedim.

Tek istediğim Ayden'i takip etmekti.

Kiminle buluşacağını bilmeliydim.

Konferans odasının dışında, burnuma yabancı bir kadın parfümünün kokusu geldi.

Temizlik takıntısı, parfümüm biraz ağır olsa bile kaşlarını çatıp uzaklaşmasına neden olurdu.

Ancak gözlerimin önündeki sahne, ayaklarımı yerinde çakılı bıraktı.

Az önce görüşme odasından çıkan kız, makyajı tamamen dağılmış, Ayden'in kollarında ağlıyordu.

Kızın hafifçe yukarı kalkmış gözleri videodakiyle tamamen aynıydı. Yanılmazdım.

Fondöteni Ayden'in pahalı özel terzilik takım elbisesine bulaşmıştı.

Ancak hiç tiksinmedi ve bunun yerine elini kaldırıp nazikçe sırtını okşadı.

Ayden'in eşi olduğumdan beri en çok özlediğim samimi jest buydu.

Ancak aylık birlikteliklerimiz dışında Ayden'in bana yaklaşmasına asla izin vermedi.

Onlara koşup yüzleşmedim ve Martin evine döndüm, tüm yol boyunca şaşkın bir halde.

Ayden'in annesi, Sophia Martin, zaten oturma odasında bekliyordu.

Çantamdan harcama kayıtlarını itaatkâr bir şekilde çıkardım, ancak ofis binasındaki sahne aklımda sürekli dolaşıyordu.

Sophia kaşlarını çattı ve hangi harcamaların gereksiz olduğunu azarladı.

Cevap vermeye cesaret edemedim ve karşılık verecek enerjim yoktu.

Martin evinde geçen yıllarda buna katlanmaya uzun süredir alışmıştım.

Düşüncelerim önemli değildi ve hatta harcamalarım bile tek tek sorgulanmalıydı.

Ancak yine de günü gününe yaşamaya devam ettim.

Ayden'in eve dönmesini bekledim, bana sadece bir kelime bile olsa teselli vereceğini umarak.

Ama şimdi Ayden'in bana aynı şekilde davrandığını fark ettim.