Aniden Gelen Patronum Eski Sevgilim

Beş yıl önce, ben, Claire Parker, herkesin hor gördüğü fakir bir çocuk olan Daniel Carter için her şeyi geride bırakıp kaçtım. Ama birlikte kaçmamız gereken gün, o beni terk etti.

Bir gecede, tüm şehrin alay konusu oldum ve ölmek üzere olan bir adamla, Ryan Cooper ile evlenmek zorunda bırakıldım.

Beş yıl sonra, kocam öldü, evlilik anlaşması sona erdi ve Cooper ailesi beni zerre kadar merhamet göstermeden kapı dışarı etti.

Bu sırada, herkesin bir zamanlar küçümsediği Daniel, zaferle geri döndü ve iş dünyasında hızla yükselen bir isim haline geldi.

Ve bir şekilde, patronum oldu.

Onunla hiçbir şekilde ilgilenmek istemiyordum, ama o bana sürekli yaklaşıyor, alayları o kadar keskin ki adeta kanatıyor, beni köşeye sıkıştırıyordu.

Bir gün, Daniel beni başka bir adamla randevuda yakaladı.

Gözleri hemen kızardı ve beni duvara yasladı.

"Claire... beni yine mi terk ediyorsun?".

.....

Daniel beni pencereye yaslamıştı, bir eli belimi kavrarken dişleri kulağımın memesine hafifçe değiyordu.

Ne zaman sevişsek, başımı yukarı kaldırıp ona bakmamı zorlamayı severdi.

"Benimle kaçacağını söyleyen sen değil miydin?" diye fısıldadı kulağıma. "Peki, şimdi bu gözyaşları kimin için?"

Öpücükleri bacaklarımı güçsüz bıraktı. Parmaklarım istemsizce gömleğini kavradı ve nefesim birden düzensizleşti.

Tam o anda telefonum çaldı.

Gözlerim aniden açıldı, göğsüm hızla inip kalktı.

Aramayı açar açmaz sakin ve profesyonel bir ses duyuldu:

"Claire Parker ile mi görüşüyorum? Burası Şehir Genel Hastanesi. Üzgünüz, ancak acil tedaviye rağmen eşiniz Ryan Cooper hayatını kaybetti. Lütfen gerekli düzenlemeleri yapmak için en kısa sürede hastaneye gelin."

Elim dondu kaldı ve telefonumu neredeyse düşürüyordum.

Boğazıma bir şey düğümlendi. Birkaç uzun saniye sonra nihayet fısıldayabildim: "Ne?"

Bir süre sonra, "eşim" olduğunu hatırladım.

Yarım saat sonra, Cooper Malikanesi'nin önünde duruyordum.

Malikaneyi bir yas havası sarmıştı. Siyahlar giymiş konuklar koridorlarda sessizce dolaşıyor, giriş holü cenaze çiçekleriyle doluyordu.

Ryan gerçekten ölmüş müydü?

İçeri adımımı attığım an, oturma odasında sohbet eden herkes bana döndü.

Bir sonraki saniye, yüzüme doğru bir fincan fırlatıldı.

Kayınvalidem. Patricia Cooper'ın çığlık gibi sesi odayı doldurdu. "Lanetli cadı! Bu aileye ölümü getirdin!"

Fincan ayaklarımın dibinde parçalandı, porselen kırıkları her yere saçıldı.

Bana doğru yürüyerek parmağını yüzüme neredeyse değecek kadar yaklaştırdı. "Bu aileye beş yıldır gelinsin ama Ryan'a bir çocuk bile veremedin! Şimdi öldü, burada ne işin var?"

Diğerleri hemen araya girdi, sesleri birbiri ardına yükseldi ve daha sertleşti.

Ryan'ın siyah-beyaz anı portresine bakarken sadece ironi hissettim.

Ryan hayattayken, Cooper ailesi en azından göstermelik bir nezaket yaratmaya çalışıyordu. Ama şimdi öldüğüne göre, o incecik perde bile tamamen yok olmuştu.

Tam o sırada Patricia elini kaldırdı ve asistanı önüme bir belge koydu.

"İmzalamanızı istiyorum." Sesi rahat, neredeyse kayıtsızdı. "Miras haklarından tamamen vazgeçmiş olacaksın."

Belgeleri inceledim ama hareket etmedim.

"Tabii ki reddedebilirsin." Sesi tamamen hazırlıklı birini andırıyordu. "Ryan'ın son birkaç aydaki tıbbi faturaları, hastane masrafları ve onun adına kalan çözülmemiş mali sorunların tümü senin sorumluluğun olacak."

Demek oyunları buydu.

Beni bir seçime zorladıklarını düşünüyorlardı. Ama benim için hiç seçenek olmamıştı.

Zaten Cooper ailesinden hiçbir şey almak gibi bir niyetim yoktu. Ryan ve benim aramda hiçbir zaman aşk olmamıştı ve bu evlilik sonunda bittiği için hissettiğim tek şey rahatlamaydı.

Kalemi aldım ve anlaşmaya tekrar bakmaya gerek duymadan son sayfayı imzaladım.

"Beni tehdit etmenize gerek yok." Belgeleri masanın karşısına ittim, sesim tamamen sakindi. "Zaten hiçbirini istemiyordum."

Patricia'nın yüz ifadesi bir an için tökezledi.

"Bu andan itibaren, Cooper ailesiyle aramızda hiçbir borç kalmadı."

Bunu söyledikten sonra, kimseye bir daha bakmadan doğrudan dışarı yürüdüm.

Sonraki birkaç gün içinde, Cooper ailesi Ryan'ın cenazesini hızla düzenledi. Yalnızca gerektiğinde orada bulundum. Geri kalan zamanlarda eşyalarımı toplamaya odaklandım.

Ofise döndüğümde her şey eskisi gibi görünüyordu.

"Geri mi döndün?" Meslektaşım Lily Wilson, beni görünce gözle görülür bir rahatlama hissetti. "Tam zamanında. CEO'nun ofisine gitmesi gereken bir dosya var ama ben buradan ayrılamıyorum. Onu götürebilir misin?"

Belgeleri taşıyarak CEO'nun ofisine doğru yürüdüm ve kapıyı çaldım.

"İçeri gel." İçeriden alçak bir erkek sesi geldi.

Kapıyı itip içeri girdim.

Bir sonraki saniye, tüm bedenim dondu kaldı.

Masada oturan adam soğuk ve mesafeliydi. Yüz hatları eskisinden daha keskin, bir şekilde daha sert ve çok daha yabancıydı.

Yine de onu anında tanıdım.

Daniel.

Beş yıl önce benimle kaçmayı vaat eden ama asla ortaya çıkmayan adam.

Parmaklarım kapı koluna öyle bir sıkı tutunmuştu ki, eklemlerim bembeyaz olmuştu. Bir anlığına bırakmayı unuttum.

Masasının arkasında, Daniel yavaşça başını kaldırdı.

Göz göze geldiğimiz anda, açıkça duraksadı.

Neredeyse içgüdüsel olarak bakışlarımı kaçırdım ve belgeleri masasına koymak için ilerledim.

"Bunlar imzanız gereken belgeler, Bay Carter."

Belgeleri almak için elini uzatmadı. Bunun yerine bakışları elimde takılı kaldı.

Onun baktığı yere doğru gözlerimi indirince, hâlâ alyansımı taktığımı fark ettim.

Son birkaç gün o kadar karmaşıktı ki, yüzüğümü çıkarmayı tamamen unutmuştum.

Uzun bir sessizlikten sonra nihayet konuştu. "Oraya bırak."

Sandalyesine yaslandı, ama gözleri bir an olsun benden ayrılmadı.

Sessizce başımı salladım ve dosyayı önüne koydum.

Açtı, iki sayfayı rastgele çevirdi, ardından soğuk bir kahkaha atıp dosyayı tekrar bana fırlattı.

"Veriler karmakarışık, mantık tamamen dağınık ve bunu onay için bana getirmeye nasıl cesaret ettiniz?"

Dosyayı kendim dikkatlice kontrol etmiştim. Hata olması imkânsızdı.

Belli ki işi zorlaştırmaya çalışıyordu.

"Bay Carter, bu dosyadaki her şeyi zaten iki kez kontrol ettik..."

Daha cümlemi bitiremeden, Daniel beni sert bir şekilde kesti ve soğuk bir ifadeyle bana baktı.

"Bay Parker, bu mu işinize olan yaklaşımınız?"

Ondan gelen baskı nefes kesiciydi. Derin bir nefes aldım ve göğsümde yükselen rahatsızlığı bastırmaya çalıştım.

"Tekrar gözden geçireceğim."

Bunu söyleyerek belgeleri aldım ve çıkmak için döndüm.

Henüz kapıya ulaşmıştım ki, Daniel'in alaycı sesi arkamdan geldi. "Cooper ailesi pislik içinde zengin değil miydi? Nedir, hâlâ burada maaş için mi çalışman gerekiyor?"

Nefesim kesildi, acı ve öfke göğsüme bir anda doldu.

Bu ne demekti?

Beş yıl önce, sözünü tutmayan ve başka bir kadınla ortadan kaybolan o değil miydi? Beni bir gece boyunca istasyonda aptal gibi bekleten o değil miydi? Ve sonunda, ölmekte olan Cooper ailesinin varisiyle evlenmeye zorlanan ben olmadım mı?

Beş koca yıl boyunca, sevgisiz, soğuk ve mutluluk hayalinden bile yoksun bir evlilikte sıkışıp kalmıştım.

Tüm aşağılanmaları, hayal kırıklıklarını ve öfkeyi yalnızca ben yutmuştum.

Ve şimdi karşımda durmuş, terk edilmiş bir kurban gibi davranarak beni para düşkünü olmakla mı suçluyordu?

O an, beş yıldır derinlere gömdüğüm tüm keder birdenbire yüzeye çıktı.

Neden?

Beni terk eden oydu. Ona kızmaya hakkı olan bendim.

Keskin bir acı avucumdan yükseldi. O zaman fark ettim ki, tırnaklarım derime batacak kadar derine geçmişti.