Nişanlım Ölü Taklidi Yaptı, Düşmanı Bana Talip Oldu

Ryan Brooks, düğünden üç gün önce kendisine bir bekârlığa veda partisi düzenledi.

Bu partiyi "evlenmeden önceki son bekar keyfi" olarak adlandırdı.

Genç stajyer Lily Moore'u sıkıca kollarına almışken, gözleri acı ve kederle doluydu.

"Lily, bana güven. Clara Hayes ile evlenmiyorum. Her şeyi çoktan ayarladım. Düğünde kendi ölümümü sahte göstereceğim ve seni buradan alıp götüreceğim."

Ryan, bu evliliğin başından beri eşit bir anlaşma olmadığını bilmiyordu. Aslında Brooks ailesi, Hayes ailesine bu evlilik için yalvarmıştı.

İkisini ayrılmak istemeyen bir çift gibi öpüşürken izleyen Clara, sakince yüzüğü Ethan Blackwell'in, Ryan'ın ezeli düşmanının parmağına taktı.

Kırmızı dudakları hafifçe kıvrıldı ve soğukkanlı, kararlı bir sesle konuştu:

"Üç gün sonra, gel ve benimle evlen."

Clara'nın ebeveynleri, Richard Hayes ve Margaret Hayes, damadın değişmesine itiraz etmediler.

Zaten Brooks ailesi hiçbir zaman Hayes ailesine layık olmamıştı.

Ancak hiç beklemedikleri şey, Clara'nın yerine seçtiği kişinin Ethan olmasıydı; yıllardır birbirleriyle düşman gibi savaşan adam.

"Ethan mı? Yıllardır birbirinizin boğazına yapışıyorsunuz. Gerçekten gelip seninle evleneceğini mi düşünüyorsun?"

Clara düğün davetiyesine bir bakış attı ve hafifçe gülümsedi.

Bu, derin ve sarsılmaz bir özgüvenin yansımasıydı.

Bir zamanlar Clara ve Ethan, bir kalkınma projesi yüzünden acımasızca kavga etmiş, birbirlerine acımadan saldırmışlardı. Hatta bir noktada, Clara bir suikastçı tutmuş ve Ethan neredeyse öldürülüyordu.

Ama yine de Ethan'ın geleceğini biliyordu.

Çünkü o Clara Hayes'ti; Hayes Grubu'na hükmeden kadın. İş dünyasında bir kraliçe.

Ve Ethan, topraklarını genişletme fırsatlarını asla kaçırmazdı.

Sadece iş açısından bakıldığında bile, evlenmeyi kabul etmesi için her türlü sebep vardı.

Duygulara gelince... Clara gözlerini hafifçe indirip başını salladı. Bu, şu anda düşünmesi gereken bir şey değildi.

"Peki ya Ryan? Ona söyledin mi?"

Clara, Margaret'in bakışlarıyla karşılaşırken hafifçe güldü.

"Bilmesine gerek yok. Kızgın bir köpekten mantıklı bir şey beklenmez zaten."

Odasında, Clara'nın gözleri yatağın yanındaki çerçeveli fotoğrafa takıldı. Bu, onun ve Ryan'ın birlikte olduğu bir fotoğraftı.

Midesi öylesine burkuldu ki, bu fiziksel bir ağrı gibi geldi.

Ryan'dan tiksinmişti. Ama ondan daha çok, kendinden tiksinmişti.

Bir zamanlar böyle bir adamı böylesine açıkça, böylesine delicesine sevdiğine inanamıyordu; sanki tüm dünya bunu görmeliymiş gibi.

Ryan'ın on sekizinci doğum gününde, yetişkinliğe adım atışını kutlamak için tüm şehir siluetini havai fişeklerle aydınlatmıştı.

Ryan'ın başka bir şirketten aldığı evlilik teklifinin reddedildiğini öğrendiğinde, gece boyunca geri dönüp o şirketi sırf onun aşağılanmasını telafi etmek için satın almıştı.

Ve Ryan'ın ciddi şekilde hastalandığını öğrendiğinde, sayısız tapınağın ve türbenin önünde diz çöküp alnı yere değmekten yara olana kadar dua etmiş, onun güvenliği ve iyileşmesi için yalvarmıştı.

Clara geçmişi düşündükçe, kendini o kadar aptal hissediyordu ki dayanılmazdı. Keskin bir hareketle, fotoğraf çerçevesini yere fırlattı.

Cam, odanın her yanına saçıldı. Sonra aniden Clara güldü.

Çerçevenin çatlamış kenarında küçük bir yazı vardı: "Manzara hediyesi, ücretsiz."

Ryan'ın bunu ona nasıl verdiğini hatırladı; o zamanlar bunun ona özel olarak yaptırıldığını iddia ederek.

Clara, bu çerçeveyi o kadar çok değerli bulmuştu ki her gün başucunda tutmuştu.

Şimdi fark ediyordu ki en başından beri her şey yalandı.

Clara, çıplak ayakla kırık camların üzerinde kararlılıkla yürüdü.

Yalanlar üzerine kurulmuş değersiz bir aşk, onun için hiçbir şey ifade etmiyordu.

Birkaç dakika sonra, Hayes Grubu'ndaki üst düzey yöneticilere acil bir toplantı bildirimi gönderdi.

Üç gün içinde, Ryan Brooks'u dünyasından tamamen silmeye kararlıydı.

Clara Hayes'i aldatan hiç kimse cezasız kalmamıştı.

Ve ondan almayı planladığı ilk şey... iş dünyasında sahip olduğu tüm ayrıcalıklardı.