Alevlerden Doğan Kraliçe: Eski Kocanın Acı Pişmanlığı

Boğaz'ın serin rüzgarı yalıdaki alevlerin sıcaklığını bastıramıyordu. İpek, üzerine giydirilen o ağır, geleneksel Türk el işçiliği gelinliğin eteklerini avuçlarında sıkarak ayağa kalkmaya çalıştı. Tam o an, dinlenme odasının kapısının altından içeri sızan o genzi yakan, zehir gibi acı benzin ve duman kokusu ciğerlerine doldu. Şiddetli bir öksürük krizi boğazını parçalarcasına bedenini sarstı. Nefes borusu yırtılır gibi acıyordu.

İpek, sendeleyerek pirinç kapı koluna uzandı. Bütün gücüyle kolu aşağı bastırdı. Ancak kapı kilitliydi. Dışarıdan bir şeyle sıkıştırılmıştı. Avuç içi, alevlerin ısıttığı o kaynar metale değdiği an derisi kavruldu. Kırmızı, su toplamış bir yanık izi elinde belirirken, acıyla inleyip elini geri çekti.

Kapı aralığından sızan turuncu ışıklar dışarıdaki cehennemi haber veriyordu. İpek, dizlerinin üzerine çöküp anahtar deliğinden dışarıya baktı. Gözbebekleri gördüğü manzara karşısında şokla büyüdü. Üvey kız kardeşi Beren, elindeki boş benzin bidonunu yere fırlatıp, topuklu ayakkabılarının üzerinde hızla koridorun sonuna doğru kaçıyordu.

Alevler o çok övündükleri paha biçilmez İran halısının üzerinden yılan gibi kıvrılarak odaya doğru ilerliyordu. İpek, nefes almakta zorlanırken odanın köşesindeki ağır porselen vazoyu kavradı. Bütün gücüyle kurşungeçirmez cam pencereye fırlattı. Vazo büyük bir gürültüyle sekti, kırılan porselen parçalarından biri sağ kolunu derin bir şekilde çizdi. Kan, beyaz gelinliğin üzerine damlamaya başladı.

Oksijen hızla tükeniyordu. İpek'in yardım çığlıkları, alt katta çalan o neşeli, yüksek sesli Türkçe pop şarkısının ritimleri arasında tamamen kayboluyordu. Midesine kramplar giriyor, parmak uçları buz kesiyordu. Gelinliğin uzun eteğini yırtarak ağzına ve burnuna bastırdı. Ancak bedeni oksijensizliğe daha fazla dayanamadı. Dizlerinin bağı çözüldü ve makyaj masasının önüne ağır bir şekilde yığıldı.

Aynada kendi yansımasını gördü. Yüzü is içinde kalmış, gözleri kızarmıştı. Bilincinin son kırıntılarıyla, titreyen parmaklarını gelinliğin cebine attı. Telefonunu çıkardı ve hızlı arama tuşuna basarak on yıllık kocası Arda'yı aradı.

Telefon açıldı. Ancak hattın diğer ucundan Arda'nın ona dair bir endişesi değil "Beren! Beren neredesin? İyi misin!" diye bağıran o panik dolu sesi duyuldu. İpek'in kalbi o an göğüs kafesinde durdu. Sanki biri midesine buz gibi bir su dökmüştü.

Odanın masif ahşap kapısı itfaiyecilerin baltasıyla büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri dolan ani oksijen, bir patlamaya neden oldu. İpek, o şiddetli basınçla geriye doğru savruldu. Başını yere çarptığı an, etrafındaki her şey karanlığa gömüldü.

Gözlerini tekrar açtığında, boğazındaki o acı tat hala duruyordu. İtfaiyeciler onu koridordan çıkarıp, yalının dışındaki çimlik alana kurulmuş acil müdahale bölgesindeki bir sedyeye yatırmışlardı. Gelinliğinin yanık etekleri, Boğaz'ın soğuk rüzgarında uçuşuyordu.

İpek is yüzünden şişmiş göz kapaklarını zorlukla araladı. Bulanıklaşan görüşüyle etrafta kocası Arda'yı aradı. Ambulansın mavi çakar ışıklarının aydınlattığı o noktada, on metre ileride duruyorlardı. Arda, üzerindeki o özel dikim ceketini çıkarmış, saçının teli bile zarar görmemiş olan Beren'in omuzlarına sıkıca sarıyordu.

Beren Arda'nın göğsüne sığınmış, korkudan titriyormuş gibi yapıyordu. Ancak başını hafifçe çevirdiğinde, göz ucuyla sedyedeki İpek'e baktı. Dudaklarının kenarında, o iğrenç, kışkırtıcı ve galip gelmiş gülümseme vardı.

İpek elini kaldırıp Arda'ya seslenmek istedi. Ancak boğazından sadece hırıltılı, yırtık bir ses çıktı. Ses telleri dumandan tahriş olmuştu.

Tam o sırada, babası Hakan Köprülü'nün kalabalığı yararak Arda'ya doğru yürüdüğünü gördü. İpek'in gözleri doldu. Babasının onun yanına geleceğini, kızının iyi olup olmadığını soracağını sandı.

Ancak Hakan İpek'in yattığı sedyeyi tamamen görmezden geldi. Doğrudan Beren'in yanına gitti. Üvey kızının yüzündeki hayali is lekelerini elleriyle silerken, yüzünde endişeli bir baba ifadesi vardı.

Acil servis doktoru Arda'nın yanına koşarak yüksek sesle bağırdı. "Arda Bey! Eşinizde hafif derecede karbonmonoksit zehirlenmesi var. Acil müdahale için şu evraka imza atmanız gerekiyor!"

Arda başını çevirip sedyedeki İpek'e baktı. Gözlerinde zerre kadar acıma, zerre kadar sevgi yoktu. Aksine, yüz kasları seğiriyor, bakışlarından tiksinti akıyordu. "Kendi atsın," dedi soğuk, bıçak gibi bir sesle. Ardından tekrar hıçkırarak ağlayan Beren'e döndü.

Hemşire elindeki panoyu mahcup bir ifadeyle İpek'e uzattı. İpek, titreyen, yanık içindeki parmaklarıyla kalemi kavradı. Kalemin ucu kağıdı çizerken, aslında kendi kalbini parçalıyordu.

Beren Arda'nın ceketinin kolunu çekiştirdi. Ağlamaklı, sahte bir sesle konuştu. "Arda abim... Ablam dinlenme odasında sigara içiyordu. Ben onu uyardım ama beni dinlemedi. Her şey onun yüzünden oldu..."

Arda itfaiyenin raporunu bile beklemeden bu yalana inandı. Sedyedeki İpek'e doğru bir adım attı. Gözlerinden ateş fışkırıyordu.

Hakan Köprülü de etraftaki sosyete misafirlerinin fısıldaşmalarını duyunca öfkelendi. Aile şerefi onun için her şeydi. "Sen ne biçim bir kadınsın!" diye bağırdı Hakan İpek'e doğru. "Sürekli başımıza bela açıyorsun! Aklını kaçırmış bir deli gibisin!"

Etraftaki o şık giyimli, sahte yüzlü misafirler sedyedeki bu terk edilmiş kadına acıyarak ve küçümseyerek bakıyorlardı.

İpek'in nefesi daraldı. Açıklama yapmaktan vazgeçti. Sıkılmış yumrukları yavaşça gevşedi. On yıllık aşkı, babasına duyduğu o son sevgi kırıntısı, bu gece bu yalıyla birlikte tamamen küle dönmüştü.

Ambulansın arka kapıları büyük bir gürültüyle kapandı. Dışarıdaki o iğrenç, sahte dünyayı dışarıda bıraktı. İçeride sadece kalp monitörünün ritmik, soğuk sesi vardı.

Hemşire elindeki Türk kolonyasıyla İpek'in yüzündeki isleri silmeye çalıştı. İpek, başını soğuk bir şekilde yana çevirdi. O acımaya ihtiyacı yoktu.

Ambulans Boğaz hattından ayrılıp Levent'e doğru ilerlerken, Yılmaz Holding'in o devasa reklam panosunun önünden geçtiler. Panoda Arda'nın o kibirli yüzü vardı. İpek, gözlerini kırpmadan o yüze baktı.

Midesindeki o bulantı yerini buz gibi bir nefrete bıraktı. İçinden yemin etti. Bugün burada olan herkes, bu kibrin bedelini kanla ödeyecekti.

Ambulans Amerikan Hastanesi'nin acil servis girişine sert bir frenle yanaştı. Sedyenin tekerlekleri açıldı ve İpek, göz alan o beyaz, soğuk hastane koridorlarına doğru hızla itildi.