Çok Geç Pişmanlık: Yükselen Zeki Mafya Kraliçesi

Serafina'nın Bakış Açısından:

O bifteği tek başıma bitirdim, gerçi o pahalı et parçası ağzımda kül gibi bir tat bırakmıştı.

Şarap kadehimi kaldırdım, karşımdaki boş sandalyeye doğru işaret ettim.

"Yeni başlangıçlara," diye fısıldadım.

Tabağım boşalır boşalmaz telefonumu elime aldım.

Bir arkadaşımı aramak yerine, gizli taşınmalar konusunda uzmanlaşmış güvenilir bir hizmetle iletişime geçtim.

"Tamamen taşınmam gerekiyor. Bu gece. Hemen şimdi," dedim, ses tonumu kısa ve net tutarak.

"Hanımefendi, gece yarısını geçti. Bunun için acil durum tarifemizin iki katını talep etmek zorunda kalırız." Hattın diğer ucundaki adam tereddüt etti.

"Üç katını ödeyeceğim," diyerek sözünü kestim. "Nakit olarak. Otuz dakika içinde burada olun."

Gözlerim çatı katında, neredeyse yedi yıldır yaşadığım o yaldızlı kafeste gezindi. Her bir mobilya parçası, duvardaki her bir tablo bana onu hatırlatıyordu.

Güzel bir yer tutucudan başka hiçbir şey olmadığımı hatırlatıyordu.

Yatak odasına geçip giyinme odasını açtım. Kıyafetlerim, onun özel dikim takım elbiselerinin yanında düzgünce asılı duruyordu.

Acil durumlar için her zaman hazır tuttuğum üç bavulu çıkardım—onunla birlikte olduğum ilk günlerden beri edindiğim bir alışkanlıktı bu.

Cebimde ağırlık yapan o lanetli yüzük dışında, tüm hediyeleri ve takıları geride bırakarak yalnızca gerçekten bana ait olan şeyleri topladım.

Bana gerçek değeri olan hiçbir şey vermemiş olduğu gerçeği, acı verici bir berraklıkla yüzüme çarptı.

Beni kendine bağlı tutmak için tasarlanmış bir araç olmayan tek bir eşya bile yoktu.

Telefonum titredi. Nakliyeciler aşağıdaydı.

Kapıyı açtığımda yüzleri tamamen ifadesiz, hareketleri seri ve etkili dört adamla karşılaştım.

Ekip lideri, şefkatli gözleri olan iri yarı bir adam, bana kısa bir bakış attı.

"Daha önce yalnız yaşamıyordum," dedim, sesim sabit bir tonda, "ama artık öyle."

Başıyla onayladı, durumu hemen anlamıştı. "Anlaşıldı, hanımefendi." Adamlarına döndü.

Bir saatten kısa bir süre içinde, bir zamanlar sıcak ve samimi olan ev, soğuk, boş bir kabuğa dönüştü. Zahmetsiz bir kolaylıkla tüm hayatımı paketlediler.

Antredeki masanın üzerinde yalnızca gümüş bir fotoğraf çerçevesi kalmıştı. İçinde Dante ile benim Toskana'da çekilmiş, ikimizin de ışıl ışıl gülümsediği bir fotoğraf vardı. Bütün dairede ikimizin birlikte olduğu tek fotoğraftı.

Yanına gittim, onu aldım ve cilalı ahşabın üzerine yüzüstü bıraktım.

Sonra arkama bakmadan çekip gittim.

Araba uyuyan şehrin içinden sessizce ilerledi. Bir otele değil, şehrin diğer tarafında mütevazı bir binadaki dört yatak odalı bir daireye doğru gidiyordu—bir ay önce kendi birikimimle satın aldığım bir yere.

Bir acil durum planı.

İçten içe, belki de bu günün geleceğini hep biliyordum. Bunu Dante'ye hiç anlatmamış olduğuma sevindim. Bu son sığınak onun hatırasıyla lekelenmeyecekti.

Havadaki hafif taze boya kokusunun hâlâ hissedildiği boş oturma odasında dururken, üzerimi derin bir rahatlama duygusu kapladı.

Bu kadar çaresizce arzuladığımı fark etmediğim bir histi.

Gerçekten yalnız, gerçekten özgür olmanın hissiydi.

Telefonum titredi, o sert ses sessizliği paramparça etti.

Dante'den bir mesaj.

"Kaprisin bittiğinde geri dön. Beni seni almaya gelmek zorunda bırakma."

Bu sözler bir yalvarış değildi; bir emirdi. Tacını kaybettiğini kabul etmeyi reddeden tahttan indirilmiş bir kralın katıksız kibriydi.

Başparmağım ekranın üzerinde asılı dururken mesaja dik dik baktım.

Hâlâ beni kontrol edebileceğini sanıyordu.

Ne kadar fena halde yanıldığını öğrenmek üzereydi.