Sessiz Kızın Dönüşü: Pişman Mafya Prensine Veda

Hayatımı kurtaran adama sürpriz yapmaya hazır bir şekilde, on yıldır söylediğim ilk kelimeyi kutsal bir adak gibi taşıyordum.

Fakat çalışma odasının kapı aralığından, Cem'in sağ koluna boynuna dolanmış bir ilmikten başka hiçbir şey olmadığımı söylediğini duydum.

"Gizem bir yük," dedi, sesi soğuktu. "Dilsiz bir hayalete dadılık yaparken Don olamam. Aslı güç getiriyor. Gizem ise sessizlikten başka hiçbir şey getirmiyor."

Beni bir enkaz gibi bir kenara atıp babasının ticaret yolları uğruna Mafya Prensesi ile evlenmeyi seçti.

Fakat asıl ihanet o ofiste gerçekleşmedi. Bir pusu sırasında, ormanda gerçekleşti.

Kurşunlar uçuşurken ve altımızdaki çamur bir uçuruma doğru kayarken Cem bir seçim yapmak zorunda kaldı.

Ben yaralıydım, dipte mahsur kalmıştım. Aslı ise sırtta çığlık atıyordu.

Bana baktı, dudaklarıyla sessizce "Özür dilerim," dedi ve arkasını döndü.

İttifakını güvenceye almak için Aslı'yı güvenliğe kavuşturdu. Beni ise dondurucu çamurun içinde tek başıma ölüme terk etti.

Karanlıkta öylece yatarken, beni korumak için kan yemini eden adamın hayatımı siyasi bir koltuk uğruna takas ettiğini fark ettim.

Sessizliğin sonunda beni tamamen yutacağını sandı.

Yanılıyordu.

O mezardan sürünerek çıktım ve onun dünyasından tamamen yok oldum.

Üç yıl sonra şehre onun kırık dökük vesayeti altındaki kız olarak değil, dünyaca ünlü bir sanatçı olarak geri döndüm.

Cem galerimde darmadağın bir hâlde belirip af dilediğinde, işaret dili kullanmadım.

Doğrudan gözlerinin içine baktım ve konuştum.

"Seni seven kız o uçurumda öldü, Cem."

Bölüm 1

Gizem POV

On yıldır söylediğim ilk kelimeyi dilimin üzerinde kutsal bir adak gibi taşıyordum.

Kırılgandı, hayatımı kurtaran adama hediye edilmeye hazırdı.

Ama sonra, kapı aralığından, sağ koluna boynuna dolanmış bir ilmikten başka hiçbir şey olmadığımı söylediğini duydum.

Terapi odasının kapısı aralıktı, sadece bir parmak kadar açıktı.

Bu, gerçeğin aradan sızıp boğazımı kesmesi için yeterli bir aralıktı.

Evren Aksoy az önce arka çıkıştan ayrılmıştı; ses tellerim sonunda beynimin komutlarına itaat ettiği için yüzü mesleki bir gururla parlıyordu.

Bana gidip Cem'e sürpriz yapmamı söylemişti.

Demirhan varisinin gurur duyacağını söylemişti.

Kelimenin üzerinde haftalarca pratik yapmıştım.

*Cem.*

Sadece onun adı.

Sekiz yaşımdayken arabaya konan bombanın ailemi elimden alıp sesimi çaldığı andan beri beni hapseden sessizliği bozan ilk şeyin bu olmasını istemiştim.

Demirhan Çiftliği'nin koridorunda durmuş, parmak eklemlerim beyazlaşana kadar elbisemin eteğini sıkıyordum.

Ellerim titriyordu.

Aralıktan sızan ışık huzmesine doğru sessizce yaklaştım.

Cem oradaydı.

Maun masanın kenarına oturmuş, kanın içine doğmuş bir adamın alışkın ve ölümcül zarafetiyle bir Glock 19'u parçalarına ayırıyordu.

Sağ kolu Mert, viski dolduruyordu.

"Don sabrını kaybediyor, Cemo," dedi Mert; bardağın karafaya çarpmasıyla bir çınlama duyuldu. "Bölge genişletme işinin kesinleşmesini istiyor ama senin... dikkatini dağıtan şeyler konusunda endişeli."

Gülümsedim.

Dikkati dağıtan bendim.

Yanan enkazdan çekip çıkardığı koruması altındaki kişi bendim.

Korumak için kan yemini ettiği kız bendim.

Tam kapıyı itip açmak üzereydim.

"Bu bir dikkat dağınıklığı değil Mert. Bu bir yük," diye düzeltti Cem, sesi düz bir tondaydı.

Elim ahşabın üzerinde donakaldı.

Sesi, geceleri bana kitap okurken duyduğum o nazik, boğuk tınıya hiç benzemiyordu.

Soğuktu.

Sırasını bekleyen bir Capo'nun sesiydi.

"Gizem boynuma dolanmış bir zincir," diye devam etti Cem, yağlı bir bezi silahın namlusunda gezdirirken. "Bir hayalete dadılık yaparken Kabul Görmüş Adam olamam. Don, yardım için bile çığlık atamayan dilsiz birine bağlı olduğum için zayıf olduğumu düşünüyor."

Koridordaki hava birden çekildi.

Ciğerlerim havayı çekmeye çalıştı ama içeri hiçbir şey girmedi.

"O zaman bırak gitsin," dedi Mert, yavaş bir yudum alarak. "Onu İsviçre'deki bir tesise gönder. Aslıhan ile evlen. Babası limanları kontrol ediyor."

Bekledim.

Cem'in ona bir yumruk atmasını bekledim.

Benim onun ailesi olduğumu söylemesini bekledim.

Cem kızağı gövdeye geri taktı.

*Klik-klak.*

"Bunu düşünüyorum," dedi. "Aslı tam bir baş belası ama güç getiriyor. Gizem ise... Gizem sessizlikten başka hiçbir şey getirmiyor."

Güldü.

Kısa, kuru bir sesti.

"Bazen ona baktığımda sadece enkaz görüyorum," dedi nişangâhı incelerken. "Enkaza bakmaktan yoruldum."

Geriye doğru bir adım attım.

Topuklarım pelüş halıda hiç ses çıkarmadı.

Ne de olsa ben Hayalet'tim.

Boğazıma dokundum.

*Cem* kelimesi hâlâ oradaydı; dilimin üzerinde ağır ve işe yaramaz bir hâlde duruyordu.

Onu yuttum.

Tadı kül gibiydi.

Arkamı dönüp sadakat uğruna adam öldürmüş ölü adamların portrelerinin altından geçerek uzun, boş koridorda yürüdüm.

Ağlamadım.

İyileşmem için sakladığım gözyaşları bir anda kurudu.

Evren Aksoy'un yanıldığını fark ettim.

Bugün Cem ile konuşmayacaktım.

Onunla bir daha asla konuşmayacaktım.

Şikâyet ettiği o Yaralı Kuş ölmüştü.

O koridorda can vermişti.

Ve oradan uzaklaşan kadın, onun hiç tanımadığı biriydi.