İstanbullu gelin

Düğün günümde ailem "hassas sinirlerim" yüzünden başımda pervane olurken, nişanlım Mert tek görevimin güzel görünmek olduğunu söylüyordu. Yıllardır bana kırılgan bir porselen bebek, idare edilmesi gereken bir sorun gibi davranmışlardı.

Nikah masasına oturmama bir saat kala, odada unutulmuş bir bebek telsizinden konuşmalarını duydum. Şampanyama katmayı planladıkları sakinleştiriciyi tartışıyorlardı.

Amaçları sadece "krizlerimi" yatıştırmak değildi.

Amaçları, beni tören boyunca ayakta tuttuktan sonra "duygu seline kapıldı" diyerek yatağa göndermekti.

Ben ortadan kaybolur kaybolmaz, düğün dekorasyonumu gizli bir "İyi ki Doğdun" pankartıyla değiştirecek ve nikah davetimi yeğenimin şatafatlı doğum günü partisine dönüştüreceklerdi. Bütün hayatım, davetli bile olmadığım bir kutlamanın önündeki can sıkıcı bir engeldi sadece.

Görünmez hissettiğimi söylediğimde bana hep paranoyak derlerdi. Şimdi ise korkunç gerçeği biliyordum: Beni sadece görmezden gelmiyorlar, beni kendi hayatımdan silmek için aktif olarak plan yapıyorlardı.

Ama rahmetli anneannem bana son bir hediye bırakmıştı: bir kurtuluş bileti.

Aras Karahan adında bir adama ait, isminin altında "Sıra Dışı Çözümler" yazan bir kartvizit.

Kristal bir vazoyu yere çalıp paramparça ettim, beş yıldızlı süitten yalın ayak ve ipek bir sabahlıkla kaçtım ve arkamda temizlemeleri gereken bir enkaz bırakarak hayatımdan çekip gittim. Tek hedefim, o kartın üzerindeki adresti.

Bölüm 1

Gelin odasındaki sessizlik, hayatımda duyduğum en gürültülü sesti. Binlerce beyaz zambağın bayıltıcı kokusu ve belli belirsiz, keskin saç spreyi kokusuyla ağırlaşmış, beklenti dolu bir sessizlikti bu. Çırağan Sarayı'nın yerden tavana uzanan devasa pencerelerinin dışında İstanbul hayatla cıvıldarken, burada zaman şerbet gibi ağırlaşmış, yavaşlamıştı.

Yaldızlı, boydan boya bir aynanın önünde duruyordum; ilk arabama verdiğimden daha pahalı bir elbisenin içinde bir yabancı gibiydim. İpek, tenimde ağır, akışkan bir serinlik hissi bırakıyordu. Üzerindeki karmaşık boncuk işlemeleri ışığı yakalayıp milyonlarca minik gökkuşağına bölüyordu. Kusursuz bir gelin için kusursuz bir elbiseydi. Sorun şuydu ki, ben kusursuz olmaktan çok uzaktım.

*Nefes al, Lara. Sadece nefes al.*

Bu düşünce, zihnimdeki kaosun içinde çaresiz bir fısıltı gibiydi. Yansıyan görüntüm, ustaca yapılmış makyajın altında solgun ve gözleri fal taşı gibi açılmış bir halde bana bakıyordu. Kalbim, kemik ve dantelden bir kafese hapsolmuş çılgın bir kuş gibi göğüs kafesime çarpıyordu. Hayatımın en mutlu günü olması gerekiyordu. Herkes böyle söylüyordu. Annem, nişanlım Mert, onun mükemmel ablası İpek. Sözleri, endişelerimin çalkantılı sularına birer birer atılan pürüzsüz, cilalı taşlar gibiydi.

"Nefes kesici görünüyorsun, canım. Tam bir peri kızı." Annem Alev, güvercin grisi şifon elbisesiyle süzülerek odaya girdi. Chanel No. 5 ve sessiz bir hayal kırıklığı kokuyordu. Gülümsemesi gözlerine ulaşmıyordu; yıllardır bana bakarken hiç ulaşmamıştı zaten.

Serin ve manikürlü tırnaklarının ucundaki parmakları, şakağımdaki başıboş bir bukleyle oynamaya başladı. Bu dokunuşun rahatlatıcı olması gerekiyordu ama sanki bir değerlendirme, satışa sunulacak bir ürünü son kez kontrol etme gibi hissettiriyordu.

*Tepki verme. Seni etkilediğini belli etme.*

"Teşekkür ederim, anne," diyebildim, sesim incecik ve zayıf çıkmıştı.

"Sadece gerginlik, canım," dedi, bakışları omzumun üzerinden kendi yansımasını yakalamak için kaydı. "Bütün gelinler gerilir. Sadece rahatlamaya çalış. Nişan partisindeki gibi bir sahne istemiyoruz."

Yüzümü buruşturdum. Nişan partisi. Kalabalık ve herkesin beklentilerinin boğucu ağırlığı altında bir panik atak geçirmiştim. Mert buna 'tatlı bir sendeleme' demişti. Annem ise bir rezalet. İkisi de benim 'hassas sinirlerimden' sanki benim onlara kasten yaşattığım kronik, tedavi edilemez bir hastalıkmış gibi bahsediyorlardı.

Mert'in ablası ve ailemin etrafında döndüğü güneş gibi olan İpek, annemin arkasından süzülerek içeri girdi. O, benim olmadığım her şeydi: zahmetsizce özgüvenli, ışıl ışıl, ailenin tartışmasız gözdesi olan melek yüzlü küçük oğlu Can'ın annesi. Elinde bir kadeh şampanya tutuyordu, gülümsemesi parlak ve acıyarak bakıyordu.

"Lara, harika görünüyorsun," diye mırıldandı, sesi zehirle tatlandırılmış bal gibiydi. "Mert çok heyecanlı. Sabırsızlıkla bekliyor."

Gözleri elbisemi, saçımı, yüzümü taradı ve o tanıdık, yakıcı yetersizlik hissini tekrar duydum. O, annemin her zaman sahip olmak istediği türden bir kızdı. Asla 'sendelemeyen' türden bir kadın.

"Sana biraz şampanya getirdim," diye teklif etti, kadehi uzatarak. Köpükler neşeyle dans ediyordu. "O hassas sinirlerini yatıştırmak için."

İşte yine o laf. O ifade. Sözlü bir baş okşama.

Annem onun yerine kadehi aldı. "Henüz değil, İpek. Yüzünün kızarmasını istemeyiz." Bana döndü. "Şimdi, organizatörle son düzenlemeleri kontrol edeceğim. İpek, Lara'nın yanında kal. Onun... dağılmadığından emin ol."

Kapı arkasından tıkırdadı ve beni İpek'le birlikte o kokulu, boğucu sessizlikte bıraktı. Aynadan beni izlediğini hissedebiliyordum.

"Her şey çok mükemmel olacak, biliyorsun," dedi, komplocu bir tonda. "Bugünden sonra her şey nihayet yoluna girecek. Haftaya Can'ın doğum günü için adamakıllı bir kutlama yapabiliriz. Annem ana balo salonunu kullanmak istediğini söylüyordu."