Aşkın ateşi kırsal

On yıl boyunca erkek arkadaşım Demir için her şeyimden vazgeçtim. Ailesini saran bir skandal yüzünden dışlanıp paramparça olduğunda, herkesin terk ettiği o dehaya olan inancımla onu ülkenin en prestijli üniversitelerinden birine gönderebilmek için iki işte birden çalıştım.

Ama her zaman olacağını bildiğim o teknoloji dehasına dönüştüğü an, başka birine aşık oldu: Selin Vural adında zengin, zeki bir iş arkadaşına.

Birdenbire ben bir utanç kaynağına dönüştüm. Yeni arkadaşları, onu "aşağı çeken garson kız" hakkında fısıldaşıyordu. O da beni unutmaya başladı. Doğum günümü unuttu. En sevdiğim yemeği unuttu. Bir restoranda yangın alarmı çaldığında, panik içindeki kalabalığın arasında düşmeme göz yumarak, onu kurtarmak için yanımdan koşup geçti.

Ölmek istediğinde onu bir çatıdan çeken bendim. O hayallerine kavuşsun diye kendi hayallerimi feda eden bendim. Beni sevdiğini sanmıştım ama ben sadece ödemek zorunda hissettiği bir minnet borcuydum.

Beni o yangında terk ettikten sonra nihayet pes ettim. Hayatından tamamen çıkıp gitmeye hazır bir şekilde, memleketime tek yön bir bilet aldım.

Sonra Selin'den bir video aldım; gözyaşları içinde Demir'e aşkını itiraf ediyordu.

Derin bir nefes aldım, ona bittiğimizi söyleyen son bir mesaj attım ve numarasını sonsuza dek engelledim.

Bölüm 1

"Gerçekten dönüyor musun?" Mine'nin sesi telefonda inanamaz bir tonda çatırdadı.

Ucuz apartman dairemin penceresinden şehrin bulanık ışıklarını izledim. Yağmur cama vuruyor, neon tabelaların renklerini uzun, hüzünlü çizgilere dönüştürüyordu.

"Evet. Eve dönüyorum."

"Öylece mi? Onca yıldan sonra? Orada kurduğun her şeyi bırakıp gidiyor musun?"

Soruları havada asılı kaldı. Aslında ne sorduğunu biliyordum. Onu soruyordu.

"Burada benim için hiçbir şey kalmadı," dedim, sesim dümdüzdü. Parmağımla bir yağmur damlasını takip ettim, başka bir damlayla birleşip kayboluşunu izledim.

"Demir de seninle geliyor mu?" Mine sonunda ikimizin de kaçındığı o soruyu sordu.

Göğsümde devasa bir oyuk açıldı. Bu isim, on yıldır taşıdığım bir taş gibi ağırdı. Hemen cevap vermedim. Sessizlik, sadece eski buzdolabının uğultusuyla doluydu.

"Hayır," dedim, sesim fısıltıdan farksızdı. "Yalnız gidiyorum."

Tam o sırada telefonum bir mesajla titredi. Tanımadığım bir numaradandı ama mesaj açıktı.

Tek bir, kusursuz tren bileti fotoğrafı. Benim biletim. Yarın sabah için.

Altında kısa bir cümle: "Artık senin tarafından engellenmeyecek. Bu en iyisi."

Ondandı. Selin Vural.

Kalbimdeki titremeye rağmen başparmağım sabit bir şekilde basit bir cevap yazdım.

"Biliyorum."

Sonra konuşmayı sildim ve numarayı engelledim.

Demir ismi zihnimde yankılandı. Bir zamanlar benim için dünyalar demek olan bir isimdi.

Onu ilk gördüğüm anı hatırladım. Kazandığı bir kodlama yarışması için üniversite ödülünü alırken sahnedeydi. Zekiydi, devlet üniversitemizin gözde çocuğuydu, geleceği üzerine vuran sahne ışıkları kadar parlaktı. Herkes onun adını bilirdi.

Ben ise unutulmuş bir sanayi kasabasından gelen, oditoryumun arkasında oturan Bahar Kaplan'dım. Sıradan, görünmez hissediyordum. Okul harcımı ödemek için iki işte çalışıyor, ders çalışmaya zar zor vakit buluyordum. O bir yıldızdı, ben ise kalabalıkta bir gölgeydim.

Sonra dünyası başına yıkıldı.

Bir aile skandalı patlak verdi. Yerel bir iş adamı olan babası dolandırıcılıktan tutuklandı. Birdenbire, gözde çocuk bir suçlunun oğlu oluverdi. Fısıltılar onu her yerde takip etti. Eski aile sırları, kapatılmış çocukluk sicil kayıtları, her şey yerel haberler tarafından gün ışığına çıkarıldı.

Bir zamanlar ona hayran olan insanlar şimdi parmakla gösterip alay ediyordu. Dışlanmış, aşağılanmıştı.

Bir gece, kampüsteki bir partide, sessizce sıvıştığını gördüm. İçimdeki bir his beni takip etmeye itti. Onu kampüsün en yüksek binasının çatısında, pervazda dururken buldum. Rüzgar elbiselerini yırtarcasına esiyor, o ise o geniş, karanlık gökyüzünün önünde o kadar kırılgan, o kadar küçük görünüyordu ki.

Atlayacaktı.

Düşünmedim. Sadece koştum. Kolunu yakaladım, parmaklarım ceketine gömüldü. Tüm gücümle çektim, kendi korkum beni güçlü kılmıştı. Geriye doğru sendeledik, birlikte o kirli çatıya yığıldık.

Bana baktı, gözleri bomboştu. "Neden durdurdun beni?"

Bir cevabım yoktu. Onun yokluğu düşüncesinin neden dünyada bir yırtık gibi hissettirdiğini açıklayamazdım. Bu yüzden sadece koluna tutundum, parmak boğumlarım bembeyaz kesilmişti ve bırakmayı reddettim.

Saatlerce orada kaldık, konuşmadan, soğuk gece havasında iki kırık insan olarak.

Bu başlangıçtı. Utançla yüzleşemeyerek okulu bıraktı. Ona kampüsten uzakta, küçük, ucuz bir daire buldum. Ve sonra bir karar verdim. Ben de okulu bıraktım.

Kendi geleceğimden vazgeçtim.

Garsonluk, baristalık, temizlikçilik yaptım. Bulabildiğim her vardiyayı aldım, ellerim yara bere içinde, vücudum sızlıyordu. Onu bizim devlet üniversitemize değil, kimsenin adını bilmediği, yeniden başlayabileceği, sahil kenarındaki prestijli bir üniversiteye geri göndermek için her kuruşu biriktirdim.

Bir keresinde bana, gözleri suçluluk ve kafa karışıklığıyla dolu bir şekilde sormuştu, "Bahar, neden bunu yapıyorsun?"

Yorgundum, üzerime bayat kahve ve dezenfektan kokusu sinmişti ama gülümsemeye zorladım kendimi. "Çünkü sen bir dehasın, Demir. Dünya bunu görmeli. Ben... değilim."

O zaman bana baktı, ifadesi ciddiydi. "Sana borcumu ödeyeceğim. Yemin ederim. Bir gün sana her şeyi vereceğim."

Ve verdi de. En yüksek onur derecesiyle mezun oldu. Büyük bir teknoloji firması tarafından işe alındı. Bir zamanlar herkesin olmasını beklediği Demir Arslan oldu; yükselen bir yıldız, bir yenilikçi.

Bir zamanlar temizlediğim türden, güzel bir rezidans dairesine taşındık. Bir zamanlar çok uzak görünen şehir ışıkları artık her geceki manzaramızdı.

Zor kısmın bittiğini sanmıştım. Sonunda başardığımızı sanmıştım.

Ama yanılmışım. En kötüsü daha gelmemişti.

Her şey belli belirsiz başladı. Bir akşam yemek tarifi bakmak için onun dizüstü bilgisayarını kullanırken bir mesaj belirdi. Selin adında birinden.

Fotoğrafta parlak, kendinden emin bir gülümsemesi ve zekayla parlayan gözleri olan bir kadın vardı. Güzeldi, sofistikeydi, onun yeni dünyasına ait türden bir kadındı.

Mesajlar sıktı, işle ilgili içeriden esprilerle, anlamadığım karmaşık algoritmalar üzerine tartışmalarla ve kahve ya da öğle yemeği planlarıyla doluydu.

Onun cevapları kısa, neredeyse umursamazdı. "Meşgulüm." "Vaktim yok." "Sonra."