Bir Daha Asla Senin Olmayacağım Beni Geri Kazanmak İçin Çok Geç Bay CEO Kumru ve Rüzgar

Kumru Doğan, Rüzgar Güneş'in doğum günü için düşünceli bir hediye seçmişti.

Arkadaşlarıyla vakit geçirdiği özel odaya vardığında, içeriden sesler gelmeye başladı.

"Olcay geri döndüğüne göre, artık ikiniz birlikte olabilirsiniz, Rüzgar." Ama Kumru'nun oldukça inatçı bir yapısı var. "Ya sorun çıkarırsa?"

Camın arkasından gelen loş ışık Rüzgar'ın yüz ifadesini okumayı zorlaştırıyordu, ancak ses tonunun son derece soğuk olduğu aşikardı. "O sadece bir çocuk." "Ne söylerse söylesin fark etmez."

"Kumru genç olabilir, ama herkes onun sana karşı hisleri olduğunu görebiliyor." Yani bana onun hakkında hiç o şekilde düşünmediğini mi söylüyorsun?

Vural Kılıç'ın sorgulayıcı sorusu Kumru'nun kalbinin hızla çarpmasına neden oldu.

Rüzgar'ın kendisine karşı herhangi bir romantik duygusu olup olmadığını öğrenmek için canla başla her kelimeyi duymaya çalışıyordu.

Kanepenin ortasına uzanmış olan Rüzgar, kendinden emin, sakin ve tavizsiz bir tavır sergiliyordu.

Ölçülü bir duraksamanın ardından, soğuk ve tavizsiz bir tonla cevap verdi: "Arkadaşlar, bu tür konuşmaları teşvik etmeyin." Kumru genç ve pervasız. Benim için o, yeğenim. Onu hiçbir zaman romantik bir gözle göremedim.

Bu sözler, bir bıçak gibi Kumru'nun göğsünü delip geçti.

Kapının hemen dışında olduğunu fark etmeyen Vural, şakalaşmaya devam etti. "Pekala, tamam, anladık, senin için asıl önemli olan Olivia." "Kumru asla onun yerini dolduramazdı."

Rüzgar hafifçe başını salladı. "Olcay'ın yanında Kumru'dan bahsetmemeye dikkat et." Herhangi bir karışıklık olmasını istemiyorum.

"Ondan bahsetmemize gerek var mı?" Vural derin bir iç çekti, sesi ağır bir tını taşıyordu. "Kumru'nun kişiliği göz önüne alındığında, senin başkasıyla birlikte olmanı asla öylece izlemeyecek."

"Doğru," diye ekledi bir başka adam gülerek, belli ki keyif alıyordu. "Şimdi kaç yaşında, yirmi mi?" Neden hem Kumru hem de Olcay ile çıkmıyor ki? Kumru'nun gidecek başka yeri yok ve sonsuza dek sana aşık olmuş durumda. "Muhtemelen tereddüt etmeden kabul eder."

Rüzgar'ın gözleri buz kesti, öyle bir bakış attı ki odadaki herkes sustu. "Ne tür bir pislikten bahsediyorsun?" Kardeşimin Kumru'yu evlat edinmesini istememin tek sebebi ona acımamdı. Kalbim sadece Olcay'a ait oldu. "Beni rahatsız eden şeyler söyleme."

Kumru'nun parmakları kapı kolunu o kadar sıkı kavramıştı ki canı acıyordu. Bir an için nefes almakta zorlandı.

Demek ki onun ona karşı hisleri buydu. İğrenç bir şey.

İçeri girmeye, belki de kendini savunmaya hazırlanmıştı, ama bir anda tüm gücü tükendi.

Tek kelime etmeden gözlerini indirdi, boğazındaki yanma hissini yutkunarak arkasını döndü.

Dışarıda, sokak sessiz ve boştu, önünde sonsuza dek uzanıyordu.

Nehir kenarındaki kulübün seçkinliği, dışarıda tek bir taksinin bile beklememesi anlamına geliyordu.

Kumru, hediyeyi elinde sıkıca tutup boş yolda hızla ilerledi.

Rüzgar'ın arkadaşlarıyla yaptığı konuşma, kızın zihninde sürekli tekrar ediyordu.

Onca yıl sonra, tam olarak neye tutunmuştu?

Acı bir gülümseme dudaklarından süzüldü, kendi kendine fısıldadı: "Kumru, gerçekten bu kadar aptal mıydın?"

Gözlerinden süzülen gözyaşları fark edilmeden yanaklarından aşağı aktı. Onları silmekle uğraşmadı bile.

Bir sonraki kavşakta, farların parıltısı gözlerini kamaştırdı, zaten ağrıyan gözlerini daha da yaktı. O anda eli gevşedi.

Hediye, kendi ikramiyesiyle aldığı pahalı kol düğmeleri, yumuşak bir sesle yere düştü. Artık onun için hiçbir anlam ifade etmiyorlardı.

Derin bir nefes alan Kumru, telefonunu çıkarıp bir arama yaptı.

"Kıvanç, kararımı verdim. Teklifini kabul ediyorum. "Evlenelim."

Kıvanç Yılmaz, Güneş ailesinin çevresinden, çocukluktan beri komşusu olan, kendisinden beş yaş büyük biriydi. Liseden sonra yurt dışına gitmiş, sadece yakın zamanda Kuzeyşehir'e dönmüştü.

Son görüşmelerinde Kıvanç, karşılaştığı baskılar hakkında açıkça konuştu: beklentiler, görücü usulü evlilikler, aile şirketi. Teklifi pragmatik, hatta sıcak bir yaklaşımdı.

"Kumru, nasıl işlediğini biliyorsun. Sen de ben de, kendimiz için değil, ailelerimiz için yapılan evliliklere mahkumuz. Eğer bir şeye zorlanacaksak, neden birbirimizi, bizi anlayan birini seçmeyelim? "Ne dersin, hemen evlenelim mi?"

Kıvanç bu öneriyi ilk ortaya attığında Kumru sadece gülüp geçmişti. Ama bu gece, fikir hiç de uzak görünmüyordu.

Omuzunun üzerinden kulübe baktı; neon ışıkları cesur ve renkli patlamalarla yanıp sönüyordu; her bir ışık parlaması, Rüzgar'a duyduğu hislerin kalıntılarını yansıtıyordu.