Doksan Dokuzuncu Veda

Can'ı doksan dokuzuncu kez kalbimi kırdığında, bu son oldu. Biz, geleceğimiz Koç Üniversitesi'nde mükemmel bir şekilde çizilmiş, İzmir Fen Lisesi'nin gözde çiftiydik. Ama son sınıfta, okula yeni gelen kıza, Ceyda'ya aşık oldu ve aşk hikayemiz, onun ihanetleri ve benim ayrılmaya yönelik boş tehditlerimle dolu, mide bulandırıcı, yorucu bir dansa dönüştü.

Mezuniyet partisinde, Ceyda "yanlışlıkla" beni de kendisiyle birlikte havuza çekti. Can bir an bile tereddüt etmeden suya atladı. Ben çırpınırken yanımdan yüzerek geçti, kollarını Ceyda'ya doladı ve onu güvenli bir yere çıkardı.

Arkadaşlarının alkışları arasında Ceyda'ya yardım ederken, bana doğru bir bakış attı. Vücudum titriyor, rimelim yüzümden siyah nehirler gibi akıyordu.

"Hayatın artık benim sorunum değil," dedi, sesi içinde boğulduğum su kadar soğuktu.

O gece, içimde bir şeyler nihayet paramparça oldu. Eve gittim, laptopumu açtım ve kabulümü onaylayan butona tıkladım.

Onunla birlikte Koç'a değil, ülkenin öbür ucundaki Boğaziçi Üniversitesi'ne.

Bölüm 1

Elif'in Ağzından:

Can'ı doksan dokuzuncu kez kalbimi kırdığında, bu son oldu.

İzmir Fen Lisesi'nin gözde çifti olmamız gerekiyordu. Elif Acar ve Can Işık. Kulağa ne kadar da hoş geliyordu, değil mi? İsimlerimiz, onun arka bahçesinde ağaç evler yaparken tanıştığımız çocukluk günlerimizden beri okulun efsaneleri arasına kazınmıştı, adeta tek bir nefeste söylenirdi. Biz çocukluk aşkıydık; okul takımının oyun kurucusu ve dansçı kız, lise krallığının yürüyen, konuşan bir klişesiydik. Geleceğimiz kusursuzca çizilmiş bir harita gibiydi: mezuniyet, sahil kenarında ateş başında geçecek bir yaz ve ardından Koç Üniversitesi'nde yan yana iki yurt odası. Mükemmel bir plan. Mükemmel bir hayat.

Can, herkesin etrafında döndüğü bir güneşti. Sadece o kaygısız, çarpık gülümsemesi ve açık bir günde Ege kıyılarının rengindeki gözleriyle yakışıklı olduğu için değil. Dünyayı fethetmek için doğru anı bekleyen, kibire varan rahat bir özgüvenle hareket ederdi. Bu küçük evrenimizin kralıydı ve ben de isteyerek onun kraliçesiydim.

Geçmişimiz, paylaşılan anlardan örülmüş bir kilim gibiydi. İlk adımlar, ilk kelimeler, ilk büyük zaferinden sonra tribünlerin altında ilk öpücükler. Kaşının üzerindeki yaranın yedi yaşındayken bisikletten düşmesinden kaldığını biliyordum, o da gergin olduğumda mırıldandığım melodinin anneannemin söylediği bir ninniden geldiğini bilirdi. Birbirimize dolanmıştık, köklerimiz o kadar derine inmişti ki ayrılma düşüncesi bir ağacı topraktan sökmek gibi hissettiriyordu.

Sonra, son sınıfta, o mükemmel harita yırtıldı.

Adı Ceyda'ydı, her duruma uygun bir hikayesi ve ceylan gibi iri gözleri olan bir nakil öğrenci. İnsanların onu koruma isteği uyandıran, kırılgan, porselen bebek gibi bir güzelliği vardı.

Müdür, Sayın Davut, Can'ı odasına çağırmıştı. "Can, sen bu okulun liderisin," demişti ciddi bir sesle. "Ceyda burada yeni, alışmakta zorlanıyor. Ona etrafı gezdirmeni, hoş karşılandığını hissettirmeni istiyorum."

Can o gün bana bunu anlatırken yatağıma yığılıp yüzünü yastıklarıma gömerek inlemişti. "Bir angarya daha. Sanki yeterince işim yokmuş gibi."

"Sadece iyi davran," demiştim, parmaklarımı saçlarının arasında gezdirerek. "Göz açıp kapayıncaya kadar biter."

Ne kadar da saftım.

Her şey küçük başladı. Ceyda kütüphaneye giderken "kaybolduğu" için ders çalışma seanslarımızı kaçırırdı. Sonra öğle yemeği buluşmalarımıza geç kalırdı çünkü Ceyda'nın, onun zaten uzmanı olduğu bir matematik probleminde "yardıma ihtiyacı" olurdu.

Özürleri başlangıçta samimiydi, "görevinin" getirdiği bıkkınlıkla doluydu. Kollarını bana dolar, alnımı öper ve "Üzgünüm, Elif'im. O sadece... başa bela," diye fısıldardı.

Ama "başa bela" hızla onun önceliği haline geldi. Özürler kısaldı, sonra umursamaz omuz silkmelere dönüştü. Telefonu onun adıyla titrer, o da konuşmak için uzaklaşır, beni soğuyan yemeklerimizle baş başa bırakırdı.

İlk kez ayrılmakla tehdit ettiğimde sesim titriyor, ellerim terden sırılsıklam olmuştu. "Artık bunu yapamıyorum, Can. Sanki seni paylaşıyormuşum gibi hissediyorum."

Beti benzi atmıştı. O gece pencereme en sevdiğim zambaklardan bir buketle geldi, gözleri on beş yaşındayken beni kalabalık bir AVM'de kaybettiğini sandığı zamanki paniğiyle doluydu. Bunun biteceğine, tek kişinin ben olduğuma yeminler etti.

Ona inandım.

İkinci kez, yıl dönümü yemeğimizi Ceyda'yı bir arkadaşının evinde unuttuğu çantasından ibaret olan bir "aile acil durumuna" götürmek için ektiğinde, tehdidim daha sertti. "Bitti, Can."

Bu seferki özrü, vaatler ve ortak geçmişimizin anılarıyla dolu, uzun, içten bir mesajdı. Bana Koç hayalimizi, sahil kenarında kiralayacağımız daireyi hatırlattı.

Yine pes ettim.

Onuncu, yirminci, ellinci sefere geldiğimizde, bu mide bulandırıcı, yorucu bir dansa dönüştü. Bir zamanlar gerçek acıdan doğan tehditlerim, boş yakarışlar haline geldi. Ve Can, öğrendi. Tehditlerimin boş olduğunu öğrendi. Her zaman orada olacağımı, onsuz bir dünya hayal edemeyeceğimi öğrendi.